هشدار درباره آفت «انقلابی‌نماها» / بعضی‌ها نه در جبهه بودند، نه در میدان؛ اما از همه طلبکارترند

سخنان اخیر قالیباف درباره کسانی که بدون سابقه‌ای در میدان، امروز خود را طلبکار انقلاب می‌دانند، بار دیگر یک آسیب قدیمی را به صدر بحث‌ها آورد؛ پدیده‌ای که در آن برخی با تندترین شعارها، خود را معیار انقلابی‌گری معرفی می‌کنند، اما در بزنگاه‌های سخت، ردپایی از حضور و مسئولیت‌پذیری آنان دیده نمی‌شود.

کد خبر: ۱۳۸۱۸۸۷

تاریخ: ۰۷ تير ۱۴۰۵ - ۱۰:۴۷

به گزارش تابناک، محمدباقر قالیباف اخیرا در سخنانی، یک نقد جدی را متوجه کسانی کرد که به گفته او، «هر حرف نپخته‌ای را به نام انقلابی‌گری» مطرح می‌کنند و بدون آنکه سابقه‌ای در میدان‌های سخت انقلاب، دفاع یا مسئولیت‌های عملی داشته باشند، امروز برای همه نسخه می‌پیچند و دیگران را متهم می‌کنند.

واقعیت این است که انقلابی‌گری با بلندترین صدا یا تندترین ادبیات سنجیده نمی‌شود. انقلاب، بیش از آنکه به شعار نیاز داشته باشد، به کارنامه احتیاج دارد. کسی که در هیچ میدان مسئولیتی حضور نداشته، هزینه‌ای برای کشور نداده و تجربه‌ای از اداره بحران ندارد، نمی‌تواند خود را تنها مرجع تشخیص انقلابی بودن دیگران معرفی کند.

یکی از آسیب‌های جدی فضای سیاسی، همین «طلبکار شدن بدون مسئولیت» است. برخی هر روز از پشت تریبون یا در فضای مجازی، دیگران را به سازش، خیانت یا کوتاهی متهم می‌کنند، اما وقتی نوبت به پاسخگویی درباره عملکرد یا سابقه خودشان می‌رسد، چیزی جز شعار ارائه نمی‌کنند. این همان پدیده‌ای است که رهبر شهید انقلاب نیز در سال‌های گذشته از آن با عنوان «سوپرانقلابی» یاد کرده و نسبت به آثار مخرب آن هشدار داده‌اند.

نقد مسئولان حق مردم و نخبگان است، اما تفاوت زیادی میان نقد دلسوزانه و تخریب بی‌محابا وجود دارد. وقتی هر تصمیمی بدون اطلاع از جزئیات، با برچسب‌هایی مانند «خیانت» یا «عقب‌نشینی» مواجه می‌شود، نتیجه آن چیزی جز دوقطبی‌سازی و فرسایش سرمایه اجتماعی نخواهد بود؛ اتفاقی که بیش از همه، دشمنان کشور از آن سود می‌برند.

شاید مهم‌ترین پیام سخنان قالیباف این باشد که انقلابی‌گری، میدان عمل می‌خواهد نه میدان شعار. کسی که هیچ‌گاه مسئولیتی نپذیرفته و هزینه‌ای برای تصمیم‌هایش نداده، نباید خود را در جایگاه قضاوت مطلق درباره کسانی قرار دهد که سال‌ها در میدان‌های سخت، مسئولیت اداره کشور و دفاع از منافع ملی را بر عهده داشته‌اند. انقلاب بیش از هر زمان دیگری، به عقلانیت، مسئولیت‌پذیری و نقد منصفانه نیاز دارد، نه به انقلابی‌نمایی و طلبکاری دائمی.