یسکو ابسولوت؛ خودرویی که آمده تا سرعت را از نو تعریف کند

بعضی ماشین‌ها ساخته می‌شوند تا راحت باشند، بعضی برای لوکس بودن، بعضی برای خانواده، بعضی هم فقط برای این‌که صاحبشان جلوی کافه کلید را روی میز پرت کند و وانمود کند زندگی را فهمیده است. اما یک دسته خاص از خودروها وجود دارند که اصلا برای زمین ساخته نشده‌اند؛ ماشین‌هایی که بیشتر شبیه پروژه مهندسی فضایی هستند تا وسیله نقلیه. کونیگزگ یسکو ابسولوت دقیقا از همان موجودات عجیب است؛ خودرویی که انگار مهندسانش صبح بیدار شده‌اند و گفته‌اند «ببینیم مرز ترس انسان کجاست.»

کد خبر: ۱۳۷۹۵۶۶

تاریخ: ۲۹ خرداد ۱۴۰۵ - ۰۹:۵۸

به گزارش تابناک؛ وقتی اسم کونیگزگ وسط می‌آید، دیگر با یک خودروساز عادی طرف نیستیم. اینجا شرکتی است که از همان اول تصمیم گرفت قوانین صنعت خودرو را قبول نکند. جایی که کریستین فون کونیگزگ سال‌هاست با چهره آرام و رفتار خونسردش، عملا دارد به کل صنعت خودروسازی جهان می‌گوید «هرچیزی که فکر می‌کنید غیرممکن است، فقط هنوز به اندازه کافی دیوانه نشده‌اید.» و یسکو ابسولوت شاید خالص‌ترین نسخه همین طرز فکر باشد.

ماشینی که روی کاغذ ادعا شده توانایی رسیدن به سرعتی فراتر از ۵۳۰ کیلومتر بر ساعت را دارد. عددی که حتی خواندنش هم کمی احمقانه به نظر می‌رسد. چون مغز انسان هنوز برای درک چنین سرعتی تکامل پیدا نکرده. در ۵۰۰ کیلومتر بر ساعت، دنیا دیگر شبیه رانندگی نیست؛ بیشتر شبیه عبور یک موشک کروز از داخل تونل باد است.

یسکو ابسولوت در اصل نسخه‌ای خاص از یسکوی معمولی است. اگر نسخه اتک برای پیست و تولید نیروی رو به پایین ساخته شده بود، نسخه ابسولوت آمده تا فقط یک کار انجام دهد؛ سریع‌ترین خودروی تولیدی دنیا شود. نه پیچ برایش مهم است، نه رکورد پیست، نه نمایش نمایشی. این ماشین فقط می‌خواهد مستقیم حرکت کند و هر چیزی را که جلویش هست به خاطره تبدیل کند.

ظاهر خودرو هم دقیقا همین فلسفه را فریاد می‌زند. برخلاف بسیاری از هایپرکارها که پر از باله و ورودی هوا و قطعات تهاجمی‌اند، یسکو ابسولوت به طرز شگفت انگیزی تمیز طراحی شده. بدنه کشیده، خطوط نرم‌تر و حذف بسیاری از عناصر تولید نیروی رو به پایین باعث شده ضریب مقاومت هوا خودرو به حدود ۰.۲۷۸ برسد؛ عددی که برای چنین هیولایی تقریبا غیرواقعی است. مهندسان کونیگزگ فهمیده‌اند وقتی قرار است وارد قلمروی ۳۰۰ مایل بر ساعت شوی، دیگر جنگ اصلی با موتور نیست؛ با هواست. هوا در این سرعت تبدیل به دیوار می‌شود.

و پشت این بدنه آیرودینامیک، یک موتور ۵ لیتری هشت سیلندر V شکل تویین توربو خوابیده که روی سوخت E85 حدود ۱۶۰۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کند. بله، هزار و ششصد اسب بخار. عددی که زمانی مخصوص موتورهای جت بود حالا داخل خودرویی قرار گرفته که پلاک خیابانی دارد و از لحاظ قانونی می‌تواند کنار پراید پشت چراغ قرمز بایستد. تمدن بشر گاهی واقعا تصمیمات عجیبی می‌گیرد.

اما شاهکار اصلی فقط قدرت موتور نیست؛ گیربکس انتقال سریع نور یا همان LST است. گیربکسی ۹ سرعته که بیشتر شبیه فناوری علمی‌تخیلی کار می‌کند تا قطعه مکانیکی. این سیستم می‌تواند بدون طی کردن ترتیبی دنده‌ها، مستقیم هر دنده‌ای را انتخاب کند. یعنی اگر خودرو روی دنده ۷ باشد، می‌تواند در کسری از ثانیه مستقیم به دنده ۴ برود. بدون مکث، بدون تأخیر، بدون آن حس کوبش سنتی گیربکس‌ها. انگار خودرو ذهن راننده را قبل از خودش خوانده باشد.و بعد نوبت رکوردها رسید.

یسکو ابسولوت موفق شد رکورد مشهور صفر تا ۴۰۰ و بازگشت به صفر کیلومتر بر ساعت را بشکند؛ یعنی خودرو از حالت سکون به ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد و دوباره کامل متوقف شود. تمام این اتفاق فقط در ۲۷.۸۳ ثانیه رخ داد. عددی که عملا تعریف شتاب را نابود می‌کند.

برای درک بهتر ماجرا، بعضی ماشین‌های اقتصادی هنوز بعد از ۲۷ ثانیه کامل به ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت هم نرسیده‌اند، اما یسکو در همین زمان تا ۴۰۰ رفته و دوباره کامل ایستاده است. انسان‌ها هزاران سال صرف اختراع چرخ کردند و حالا نتیجه‌اش شده این.

این خودرو فقط در ۱۸.۸۲ ثانیه به سرعت ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت رسید؛ رکوردی که حتی بین هایپرکارها هم شبیه شوخی است.

ماجرا اما به همینجا ختم نشد. یسکو ابسولوت رکوردهای جدیدی هم در مسافت‌های درگ ثبت کرد؛ این بار در مسیرهای یک‌چهارم و نیم‌مایل. خودرو مسیر یک‌چهارم مایل را در ۸.۵۴ ثانیه با سرعت خروجی حدود ۳۰۵ کیلومتر بر ساعت طی کرد و در نیم‌مایل هم به سرعتی بیش از ۳۷۰ کیلومتر بر ساعت رسید. نکته ترسناک ماجرا این است که این رکوردها روی سطح آماده مسابقه هم ثبت نشده بودند؛ یک باند فرودگاه معمولی، تایرهای خیابانی و فقط محور عقب.

و اینجاست که تفاوت کونیگزگ با بسیاری از برندها مشخص می‌شود. بعضی شرکت‌ها برای رکوردگیری خودرو را تبدیل به نمونه آزمایشگاهی می‌کنند؛ لاستیک خاص، شرایط ویژه، سوخت عجیب، حذف امکانات. اما کونیگزگ اصرار دارد ثابت کند یسکو همان ماشینی است که مشتری تحویل می‌گیرد. حتی بخشی از این عملکرد جدید با به‌روزرسانی نرم‌افزاری حاصل شده و مالکان خودرو هم آن را دریافت می‌کنند. بله، به نقطه‌ای رسیده‌ایم که هایپرکار ۱۶۰۰ اسبی هم آپدیت نرم‌افزاری می‌گیرد. مثل موبایل، فقط با این تفاوت که اگر هنگ کند احتمالا وارد بعد دیگری می‌شوی.

جالب‌تر اینکه یسکو هنوز رکورد رسمی حداکثر سرعت دنیا را ثبت نکرده. با وجود تمام این رکوردها، هنوز آن ران نهایی برای شکستن مرز ۳۰۰ مایل بر ساعت انجام نشده است. اما تقریبا همه می‌دانند دلیلش ناتوانی خودرو نیست؛ مشکل پیدا کردن مکان و تایری است که بتواند چنین سرعتی را تحمل کند.

در سرعت‌های بالای ۴۸۰ کیلومتر بر ساعت، دیگر فقط موتور مهم نیست. تایرها وارد قلمرویی می‌شوند که عملا در حال جنگ با قوانین فیزیک‌اند. کوچک‌ترین ناپایداری، کوچک‌ترین موج هوا یا حتی تغییر دمای آسفالت می‌تواند فاجعه ایجاد کند. به همین دلیل است که شرکت‌هایی مثل کونیگزگ سال‌ها زمان صرف توسعه تایر و آیرودینامیک می‌کنند. چون در این سرعت، خودرو دیگر رانندگی نمی‌شود؛ مدیریت بحران است.

اما شاید مهم‌ترین نکته درباره یسکو ابسولوت اصلا رکوردهایش نباشد. این خودرو نماد دوره‌ای از صنعت خودرو است که احتمالا رو به پایان است. دورانی که هنوز موتورهای هشت سیلندر غرش می‌کنند، هنوز بنزین می‌سوزد، هنوز راننده باید با ترس واقعی روبه‌رو شود. چون آینده صنعت خودرو آرام‌آرام به سمت برقی شدن می‌رود؛ سریع‌تر، ساکت‌تر و منطقی‌تر. اما یسکو آخرین فریاد نسل قدیمی است؛ نسلی که اعتقاد داشت سرعت باید ترسناک باشد.

و شاید دقیقا به همین دلیل است که یسکو ابسولوت فقط یک خودرو نیست؛ یک بیانیه است. بیانیه‌ای از طرف چند مهندس سوئدی که تصمیم گرفتند ثابت کنند هنوز هم می‌شود انسان را با ماشین ترساند.

در دورانی که خیلی از خودروها شبیه لوازم خانگی چرخ‌دار شده‌اند، یسکو ابسولوت هنوز بوی جنون می‌دهد.

و خدا را شکر که هنوز چند نفر روی این سیاره دیوانه مانده‌اند.