عقب‌نشینی دشمن فقط با زبان قدرت؛ از ضاحیه تا آتش‌بس

از لبنان تا تهدیدهای ترامپ علیه زیرساخت‌های ایران، یک واقعیت ثابت است؛ دشمن زمانی عقب‌نشینی می‌کند که بداند اقداماتش بی‌هزینه نخواهد بود.

کد خبر: ۱۳۷۶۴۷۶

تاریخ: ۱۲ خرداد ۱۴۰۵ - ۰۹:۵۹

به گزارش تابناک، تحولات روزهای اخیر بالاخص تهدید رژیم صهیونیستی در ارتباط با حمله سنگین به لبنان، بار دیگر یک واقعیت مهم را آشکار کرد؛ رژیم صهیونیستی زمانی از حمله به بیروت و ضاحیه عقب نشست که با هشدارهای صریح و جدی محور مقاومت و ایران مواجه شد و در نهایت آمریکا نیز برای جلوگیری از گسترش بحران وارد میدان شد. این اتفاق نشان داد که در معادلات منطقه، زبان قدرت همچنان تعیین‌کننده‌ترین عامل در تغییر رفتار دشمن است.

در ماه‌های گذشته نیز هر زمان جمهوری اسلامی ایران با موضعی قاطع وارد میدان شده، طرف مقابل ناچار به عقب‌نشینی شده است. تجربه ثابت کرده که اسرائیل و آمریکا نه با خواهش و امتیازدهی، بلکه با افزایش هزینه‌های اقدامات خود مواجه شده‌اند و همین مسئله آنها را وادار به تجدیدنظر در تصمیماتشان کرده است.

نمونه روشن آن در جریان جنگ اخیر بود؛ زمانی که دونالد ترامپ از احتمال هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های حیاتی ایران از جمله شبکه آب، برق، گاز و پل‌های کشور سخن گفت. در مقابل، ایران نیز به صراحت اعلام کرد اگر چنین سناریویی دنبال شود، زیرساخت‌ها و منافع کشورهای میزبان پایگاه‌های آمریکا و هر نقطه‌ای که علیه ایران مورد استفاده قرار گیرد، در معرض پاسخ متقابل قرار خواهد گرفت.

پس از این هشدارها، فضای تهدید به سمت مدیریت بحران و سپس آتش‌بس حرکت کرد. این مسئله بار دیگر نشان داد که آنچه محاسبات واشنگتن را تغییر می‌دهد، نگرانی از افزایش هزینه‌های درگیری است، نه صرفاً درخواست برای پایان جنگ. آمریکا به خوبی می‌دانست که گسترش دامنه درگیری می‌تواند کل منطقه را درگیر کند و هزینه‌های سنگینی بر متحدانش تحمیل شود.

همین منطق امروز باید در مذاکرات غیرمستقیم نیز مورد توجه قرار گیرد. تجربه سال‌های گذشته نشان داده هر زمان طرف آمریکایی احساس کرده ایران به توافق نیاز بیشتری دارد، سطح مطالبات خود را افزایش داده و خواسته‌های جدیدی مطرح کرده است. اما هرگاه با ایران مقتدر و دارای ابزارهای بازدارنده روبه‌رو شده، ناچار به تعدیل مواضع خود شده است.

واقعیت این است که قدرت میدان و قدرت مذاکره دو مقوله جدا از هم نیستند. همان‌گونه که موشک‌ها و توان بازدارندگی ایران توانستند محاسبات نظامی دشمن را تغییر دهند، همین مؤلفه‌ها نیز می‌توانند پشتوانه تیم مذاکره‌کننده در میز گفت‌وگو باشند. مذاکره بدون پشتوانه قدرت، به افزایش فشار منجر می‌شود اما مذاکره از موضع اقتدار می‌تواند منافع ملی را تضمین کند.

از ضاحیه لبنان تا تهدیدهای ترامپ علیه زیرساخت‌های ایران، یک پیام مشترک قابل مشاهده است؛ دشمن زمانی عقب می‌نشیند که بداند اقدام او بی‌هزینه نخواهد بود. تجربه‌های اخیر نشان می‌دهد هر جا ایران با اقتدار ایستاده، طرف مقابل ناچار به عقب‌نشینی شده و هر جا نشانه‌ای از ضعف دیده، فشارها افزایش یافته است. این واقعیتی است که نباید در هیچ میدان سیاسی و دیپلماتیکی نادیده گرفته شود.