نجات دختر جوان از مرگ حتمی در قتل ناموسی

قتل ناموسی یک معضل اجتماعی است که روح جامعه را خدشه دار می کند.برخی اوقات مردی با خطای زنی از اعضای  خانواده روبرو می شود یا رفتاری می بیند که با فرهنگ آنها سازگار نیست، به جای حل موضوع از مجرای قانون یا مشاوره دست به قتل ناموسی می زد و در حقیقت می توان گفت که قتل ناموسی نوعی اجرای خودسرانه احکام توسط مردان متعصب و ناآگاه است.کم شدن قتل ناموسی در بستر جامعه نیاز به فرهنگ سازی دارد تا این باور جا بیفتد که هیچ کس حق ندارد شخصا دست به تنبیه نزنند تا شاهد قتل ناموسی نباشیم.

کد خبر: ۱۳۷۵۲۳۵

تاریخ: ۰۵ خرداد ۱۴۰۵ - ۲۱:۱۷

به گزارش تابناک به نقل از رکنا، حبیب محمد علیزاده اشکلک قاضی دادگستری، خاطره ای که در صفحه شخصی خود در اینستاگرام نوشت، پرونده یک درگیری ناموسی را روایت کرد.

این قاضی دادگستری در خاطره خود اینطور نوشت: «شب از نیمه گذشته بود که با صدای تلفن بیدار شدم. فرمانده پاسگاه شماره یک شهری شادگان بود. گفت جوانی تبر در دست با لباسی خونین به پاسگاه آمده و می گوید خواهرش را کشته است

خودم را سریع به پاسگاه رساندم. با فردی که خودش را به پاسگاه معرفی کرده بود صحبت کردم. به رئیس محترم پاسگاه گفتم می خواهم بروم منزل این فرد و از جریان بیشتر با خبر شوم. رئیس محترم پاسگاه موافق نبود و می فرمود در آن موقع شب ضرورت ندارد و بهتر است به صبح موکول شود.به هر حال، حقیر به همراه رئیس محترم پاسگاه و چند مامور و آن جوان به سمت محل حادثه حرکت کردیم.

وقتی به منزل مورد نظر رسیدیم صدای گریه از یکی از اتاق ها به گوش می رسید. جوان گفت صدای گریه مادرش است و در ادامه با خونسردی کامل ما را به اتاق دیگری راهنمایی کرد. درب اتاق از بیرون قفل بود.

حقیر اولین فردی بودم که متقاضی ورود به اتاق شدم. همه جا کاملا تاریک بود. گمان می برم پای من به چهارچوب درب برخورد کرد و ورود من به طرز نامناسبی صورت گرفت و در همان موقع که سعی می نمودم زمین نخورم، متوجه حرکتی در گوشه اطاق شدم. به همراهان عرض کردم هنوز زنده است.

خواهر جوان علی رغم ضربات تبر، نمرده بود. او را به بیمارستان منتقل کردیم و نجات یافت. بعدها موقع تحقیق متوجه شدم اتفاقا نام وی نجات است.

واقعیت این است قتل ناموسی حاصل یک اندیشه و تفکر است و تا هنگامی که این تفکر زنده است، نمی توانیم انتظار داشته باشیم قتل ناموسی واقع نشود.

یعنی این اتفاق ناخوشایند نه اولین قتل ناموسی است و گمان نمی برم آخرین مورد آن هم باشد.

عزیزانی که توفیق خدمتگزاری به مردم عزیزمان را دارند، بهتر است به جای ابراز واکنش های احساسی و هیجانی و مقطعی و کوتاه مدت و سپس فراموش کردن قضیه، برای از بین بردن تفکر غلط موجود به طور مدام زحمت بکشند و تلاش بنمایند..»