نصرت الله سیفی:

کسی که بگوید راهی جز افزایش قیمت بنزین نیست یا دروغگو‌ست یا بی‌سواد‌/قطع کامل واردات بنزین از جنوب ایران!

مدیرعامل اسبق شرکت بهینه‌سازی مصرف سوخت گفت: پیش از جنگ، ما از جنوب و شمال کشور بنزین وارد می‌کردیم. واردات از شمال همچنان ادامه دارد، اما به دلیل محدودیت بنادر، مقدار آن بسیار محدود است.

کد خبر: ۱۳۷۴۹۵۴

تاریخ: ۰۴ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۷:۳۹

مدیرعامل اسبق شرکت بهینه‌سازی مصرف سوخت با تأکید بر اینکه ریشه‌های ناترازی بنزین به سال‌ها پیش از جنگ بازمی‌گردد، هشدار داد: آمارهای رسمی پس از جنگ مخدوش شده و وضعیت کنونی از ناترازی فراتر رفته و به یک «بحران سوخت» تبدیل شده است.

به گزارش تابناک، نصرت الله سیفی با اشاره به جزئیات مصرف ۱۳۷ میلیون لیتری روزانه بنزین در آستانه جنگ، از قطع کامل واردات بنزین از بنادر جنوبی و کاهش تولید ستاره خلیج فارس خبر داد.

وی با تشریح ریشه‌های تاریخی ناترازی بنزین در کشور اظهار داشت: «متأسفانه وضعیت ناترازی از قبل از جنگ و حتی چند سال پیش از آن هم وجود داشت. اعداد و ارقام مربوط به قبل از جنگ گویای این واقعیت است، اما متأسفانه بعد از جنگ، بخش مصرف به هم ریخته و اطلاعات رسمی در دسترس نیست، به همین دلیل اگر بخواهم بیانیه بدهم احتمال اشتباه وجود دارد.»

سیفی با ارائه یک تصویر آماری از ترازنامه انرژی گفت: «در سال ۱۴۰۲، مصرف بنزین ما به طور متوسط ۱۵ میلیون لیتر در روز بود، اما این عدد گویای کل ماجرا نیست. طی دو دهه قبل از آن، سالیانه ۶ درصد افزایش مصرف داشتیم. برآورد بنده برای سال ۱۴۰۵ (سال جاری) که دو سه سال پیش انجام شد، مصرف ۱۳۷ میلیون لیتر در روز بود که آمارهای فعلی هم همین رقم را تأیید می‌کند.»

وی افزود: «در حالی که مصرف به ۱۳۷ میلیون لیتر رسیده، تولید بنزین در پالایشگاه‌های کشور افزایش پیدا نکرده و تنها اصلاحات جزئی در برخی موارد رخ داده است. متأسفانه به دلیل حملات به زیرساخت‌ها و تعطیلی برخی چاه‌های گاز، میعانات گازی بیرون نمی‌آید و خوراک پالایشگاه ستاره خلیج فارس کاهش یافته و در نتیجه تولید بنزین این پالایشگاه کم شده است.»

مدیرعامل اسبق شرکت بهینه‌سازی مصرف سوخت با اشاره به تغییرات شدید در واردات بنزین تصریح کرد: «پیش از جنگ، ما از جنوب و شمال کشور بنزین وارد می‌کردیم. واردات از شمال همچنان ادامه دارد اما به دلیل محدودیت بنادر، مقدار آن بسیار محدود است. اما واردات از جنوب (بنادر جنوبی) به دلیل محاصره دریایی که آمریکا علیه ایران انجام داده، کاملاً قطع شده است.»

وی ادامه داد: «علاوه بر این، در طول جنگ شاهد بودیم که بعضی از مخازن استراتژیک بنزین مورد هدف قرار گرفت و ذخایر آنها به کلی سوخت. در نتیجه، نه تنها تراز انرژی ما بهتر نشده، بلکه بدتر هم شده است. اگر قبل از جنگ با مصرف ۱۳۷ میلیون لیتر، روزانه ۲۵ تا ۳۰ میلیون لیتر کسری داشتیم، الان این کسری کمتر نشده و با یک بحران واقعی روبه‌رو هستیم.»

سیفی با انتقاد از رویکردهای موجود، به دسته‌بندی راهکارهای برون‌رفت از بحران پرداخت و گفت: «جنس راهکارها متفاوت است؛ بعضی سیاستی (نظیر قیمت‌گذاری پلکانی و کارت سوخت)، بعضی فنی و برخی فرهنگ‌سازی است. کم‌هزینه‌ترین راهکارها، راهکارهای سیاست‌گذاری و سپس فرهنگ‌سازی هستند. متأسفانه بسیاری از مردم حتی روش درست مصرف سوخت را بلد نیستند و کسی به آنها آموزش نداده است.»

وی افزود: «راهکارهای فنی پرهزینه‌ترین هستند، اما پایداری بالایی دارند. برای مثال، ما در سال ۱۳۷۹ که شرکت بهینه‌سازی تأسیس شد، خودرو پیکان با تکنولوژی دهه ۶۰ میلادی را تولید می‌کردیم که مصرف ۱۴ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر داشت. با حذف پیکان و ورود خودروهای انژکتوری مصرف بهینه شد، اما این راهکارها نیازمند سرمایه‌گذاری گسترده است.»

مدیرعامل اسبق شرکت بهینه‌سازی مصرف سوخت با رد رویکردهای تک‌بعدی تأکید کرد: «اگر کسی به شما بگوید هیچ راهی جز افزایش قیمت بنزین وجود ندارد، یا دروغ می‌گوید یا بی‌سواد است. به او اعتماد نکنید. حداقل ۵ طبقه کاری و ۱۰۰ پروژه برای مدیریت مصرف بنزین وجود دارد که هر کدام طرح و پروژه خاص خود را می‌طلبد.»

وی به عنوان نمونه به اقدامات ساده اما مؤثر اشاره کرد: «تنظیم باد لاستیک تا ۳ درصد، تعویض به موقع فیلتر هوا ۳ تا ۵ درصد و پایین نبودن شیشه در سرعت بالای ۷۰ کیلومتر، مصرف بنزین را کاهش می‌دهد. همچنین خودروهای تک‌سرنشین و موتورسیکلت‌های بنزینی در شهرها از معضلات اصلی هستند که با جایگزینی موتورسیکلت برقی می‌توان مصرف بنزین تهران را تا نصف کاهش داد.»

سیفی در پایان با اشاره به تأثیر زیرساخت‌ها بر مصرف سوخت خاطرنشان کرد: «آسفالت نامناسب و دستاندازهای غیر فنی می‌تواند تا ۵ درصد مصرف سوخت را افزایش دهد. متأسفانه به دلیل قاچاق قیر، از آسفالت سوخته (مرغوب) استفاده نمی‌شود و جاده‌ها زود پوک می‌شوند. اصلاح هندسی جاده‌ها و کوتاه کردن مسیرهایی مثل جاده تهران-شمال که طراحی آن ۱۶۰ کیلومتر را به ۹۰ کیلومتر کاهش می‌دهد، هنوز پس از دهه‌ها به سرانجام نرسیده است. شهر بزرگ شده، اما زیرساخت حمل‌ونقل همان جا قفل مانده است. برای غلبه بر این بحران، باید یک حرکت بحران‌زدا با ترکیبی از راهکارهای سیاستی، فرهنگ‌سازی گسترده و سرمایه‌گذاری فنی آغاز شود.»