ماشین بازی

بازگشت یک اسم قدیمی در لباس آینده؛ ترانو آمده، اما آن ترانویی که بود

گاهی یک اسم کافی است تا ذهن آدم برگردد به سال‌هایی که ماشین‌ها ساده‌تر بودند، صادق‌تر بودند، و لازم نبود برای تعریفشان از واژه‌هایی مثل «پلاگین هیبرید» یا «معماری ولتاژ بالا» استفاده کنی. ترانو دقیقاً یکی از همان اسم‌ها بود. اما حالا، وقتی دوباره برمی‌گردد، نه‌تنها آن سادگی را ندارد، بلکه انگار از یک دنیای کاملاً متفاوت آمده؛ دنیایی که در آن گذشته فقط یک ابزار است برای فروختن آینده.

کد خبر: ۱۳۶۹۷۱۱

تاریخ: ۰۸ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۰:۵۹

به گزارش تابناک؛ چیزی که نیسان معرفی کرده، بیش از آنکه «بازگشت ترانو» باشد، یک بازتعریف کامل است. Nissan آمده و یکی از اسم‌های قدیمی‌اش را برداشته، اما به‌جای اینکه آن را احیا کند، تقریباً از نو ساخته. نتیجه، یک SUV مدرن، بزرگ، پر از تکنولوژی و مهم‌تر از همه، پلاگین هیبرید است؛ و اینجا دقیقاً همان نقطه‌ای است که آدم شروع می‌کند به غر زدن. چون اگر ترانو را به یاد داشته باشی، می‌دانی که داستانش چیز دیگری بود. یک SUV واقعی، با شاسی مستقل، ساده، بی‌ادعا و ساخته‌شده برای رفتن، نه برای نمایش دادن. ماشینی که اگر کثیف می‌شد، بیشتر بهش می‌آمد تا وقتی که برق می‌زد.

این ماشین دقیقا چیه ؟

اما این یکی، از همان نگاه اول، داستانش فرق دارد. طراحی‌اش عمداً جعبه‌ای و خشن است، انگار که می‌خواهد داد بزند «من آفرودم». گلگیر‌های برجسته، سپر‌های ضخیم، زاپاس روی در عقب، باربند سقفی، همه‌چیز هست تا این حس را القا کند. اما زیر این ظاهر خشن، یک واقعیت کاملاً مدرن خوابیده.

این ترانو، یک Plug-in Hybrid است. یعنی یک موتور بنزینی دارد، در کنار یک یا چند موتور برقی، و یک باتری که می‌توانی آن را از برق شهری شارژ کنی. این ترکیب، در ظاهر هوشمندانه است. در شهر، می‌توانی با برق حرکت کنی، بی‌صدا و بدون مصرف سوخت. در مسیر‌های طولانی، موتور بنزینی وارد بازی می‌شود و محدودیت برد را از بین می‌برد. در آفرود هم، گشتاور لحظه‌ای موتور‌های برقی می‌تواند کمک بزرگی باشد.

روی کاغذ، همه‌چیز عالی است. اما مسئله اینجاست که این ترکیب، پیچیدگی هم می‌آورد. دیگر خبری از آن سادگی مکانیکی نیست. سیستم‌های کنترلی، مدیریت انرژی، هماهنگی بین موتور بنزینی و برقی، همه اینها نیاز به مهندسی پیچیده دارند؛ و همین پیچیدگی، چیزی است که فاصله این ماشین را با آن ترانوی قدیمی بیشتر می‌کند.

در واقع، اگر بخواهیم دقیق نگاه کنیم، این ماشین بیشتر از آنکه ادامه یک خط باشد، یک شاخه جدید است. شاخه‌ای که سعی می‌کند همزمان چند نیاز را برآورده کند. هم آفرود باشد، هم اقتصادی، هم مدرن، هم قابل‌قبول برای قوانین سخت‌گیرانه آلایندگی.

این چندگانگی، دقیقاً همان چیزی است که بازار امروز می‌خواهد. دیگر کمتر کسی دنبال یک SUV خالص آفرود است که فقط در شرایط خاص استفاده شود. بیشتر مردم ماشینی می‌خواهند که هم در شهر راحت باشد، هم در سفر جواب بدهد، و اگر لازم شد، از جاده هم خارج شود.

بالاخره برای آفرود ساخته یا برای روزمره؟

نیسان هم دقیقاً همین را فهمیده. برای همین، به‌جای اینکه یک آفرودر خالص بسازد، یک SUV چندمنظوره ساخته که ظاهر آفرود دارد، اما در واقع برای استفاده روزمره طراحی شده.

حالا اگر این را کنار رقابت بازار بگذاری، تصویر واضح‌تر می‌شود. امروز SUV‌های بزرگ، مخصوصاً در بازار‌هایی مثل چین، به‌شدت محبوب هستند. اما این SUV‌ها دیگر نمی‌توانند فقط بنزینی باشند. قوانین آلایندگی، قیمت سوخت و تغییر سلیقه مشتری، همه باعث شده‌اند که خودروساز‌ها به سمت هیبرید و برقی حرکت کنند.

در این فضا، یک ماشین مثل ترانو PHEV دقیقاً وسط بازی قرار می‌گیرد. نه آن‌قدر سنتی که عقب بماند، نه آن‌قدر آینده‌نگر که غیرعملی باشد. یک تعادل بین گذشته و آینده،اما این تعادل، یک هزینه هم دارد؛ و آن، از دست دادن هویت است.

وقتی اسم یک ماشین را نگه می‌داری، انتظار داری روحش را هم نگه داری. اما اینجا، بیشتر به نظر می‌رسد که اسم، فقط یک ابزار بازاریابی است. یک پل برای وصل کردن مشتری به یک محصول جدید؛ و این فقط مشکل نیسان نیست. این تبدیل شده به یک روند. خودروساز‌ها دارند اسم‌های قدیمی را برمی‌دارند و روی محصولات جدید می‌گذارند، چون می‌دانند این اسم‌ها هنوز در ذهن مردم اعتبار دارند.

اما سؤال اینجاست؛ این اعتبار تا کجا دوام می‌آورد؟ اگر یک مشتری قدیمی ترانو، سوار این ماشین شود، آیا همان حس را می‌گیرد؟ یا فقط یک SUV مدرن دیگر می‌بیند که اتفاقاً اسم آشنایی دارد؟

از نظر فنی، نمی‌شود به این ماشین ایراد جدی گرفت. ترکیب قوای محرکه هیبریدی، اگر درست پیاده‌سازی شود، می‌تواند عملکرد بسیار خوبی داشته باشد. موتور‌های برقی گشتاور فوری می‌دهند، که برای حرکت در مسیر‌های سخت عالی است. موتور بنزینی هم پشتیبان است، برای زمانی که باتری خالی می‌شود یا نیاز به برد بیشتر داری.

سیستم انتقال نیرو هم احتمالاً چهارچرخ متحرک خواهد بود، با مدیریت الکترونیکی که می‌تواند نیرو را بین چرخ‌ها تقسیم کند. این یعنی در شرایط لغزنده یا ناهموار، کنترل بهتری خواهی داشت.

اما باز هم، همه اینها برمی‌گردد به یک سؤال ساده؛ آیا این همان چیزی است که از ترانو انتظار داشتیم؟

شاید پاسخ، برای هر کسی فرق کند. برای کسی که فقط یک SUV مدرن می‌خواهد، این ماشین می‌تواند انتخاب جذابی باشد. اما برای کسی که ترانو را به‌عنوان یک آفرودر واقعی به یاد دارد، این بیشتر شبیه یک تغییر مسیر است؛ و اینجاست که آن حس دوگانه شکل می‌گیرد. از یک طرف، پیشرفت را می‌بینی، تکنولوژی را می‌بینی، تلاش برای سازگاری با آینده را می‌بینی. از طرف دیگر، چیزی را حس می‌کنی که انگار جا مانده؛ یک سادگی، یک صداقت، یک بی‌تکلفی که دیگر در این ماشین نیست.