میگ-۳۵؛ آخرین نفس یک افسانه یا گزینه‌ای واقعی برای آسمان ایران؟

گاهی یک جنگنده بیشتر از آنکه یک محصول باشد، تبدیل می‌شود به یک تلاش؛ تلاشی برای زنده نگه داشتن یک نام. میگ-۳۵ دقیقاً همین است، ادامه‌ای بر داستان طولانی میگ-۲۹، اما در دنیایی که دیگر قواعدش عوض شده. برای ایران، این پرنده فقط یک گزینه خرید نیست، یک سؤال است؛ آیا هنوز می‌شود روی چنین جنگنده‌ای حساب کرد یا این فقط یک قدم دیگر در گذشته است که با رنگ و لعاب جدید عرضه شده؟

کد خبر: ۱۳۶۹۰۸۸

تاریخ: ۰۵ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۳:۲۹

به گزارش تابناک ؛ وقتی به میگ-۳۵ نگاه می‌کنی، در واقع داری به نسخه‌ای عمیقاً ارتقاءیافته از همان Mikoyan MiG-۲۹ نگاه می‌کنی. همان پلتفرم پایه، همان فلسفه طراحی، اما با یک تلاش جدی برای رساندنش به استاندارد‌های نسل جدید. روس‌ها این پروژه را با این هدف جلو بردند که بتوانند یک جنگنده چندمنظوره سبک‌تر و ارزان‌تر نسبت به سوخو‌های سنگین‌تر مثل Su-۳۵ ارائه دهند، چیزی که هم صادراتی باشد و هم بتواند در نیروی هوایی خودشان نقش مکمل بازی کند.

متولد شده از دل میگ 29

از نظر ظاهری، اگر کسی خیلی دقیق نباشد، ممکن است میگ-۳۵ را با نسخه‌های جدیدتر میگ-۲۹ اشتباه بگیرد. همان فرم بدنه، همان ورودی‌های هوای مشخص، همان چهره‌ای که برای اهلش آشناست. اما زیر این بدنه، تغییرات قابل توجهی اتفاق افتاده. اینجا دیگر با یک جنگنده دهه ۸۰ طرف نیستیم، حداقل روی کاغذ.

مهم‌ترین تغییر، در قلب الکترونیکی این پرنده است. میگ-۳۵ به رادار آرایه فازی فعال یا همان AESA مجهز شده، چیزی که در مدل‌های قدیمی‌تر اصلاً وجود نداشت. این رادار، که با نام Zhuk-A شناخته می‌شود، می‌تواند همزمان چندین هدف را در فاصله‌های قابل توجه کشف و رهگیری کند. در دنیای امروز که نبرد‌های هوایی بیشتر از فاصله دور شکل می‌گیرند، این یک تغییر حیاتی است.

همان موتور قدیمی ؛ رادار جدید از روی میگ 29 و برد مشابه

در کنار رادار، سیستم‌های اپتیکی و جستجوی فروسرخ هم به‌روزرسانی شده‌اند. یعنی جنگنده فقط به امواج راداری وابسته نیست و می‌تواند اهداف را به‌صورت پسیو هم شناسایی کند. این در محیط‌های جنگ الکترونیک که رادار‌ها ممکن است کور شوند، یک مزیت مهم محسوب می‌شود.

از نظر پیشرانه، میگ-۳۵ از نسخه بهبودیافته موتور‌های RD-۳۳ استفاده می‌کند، که هم رانش بیشتری دارند و هم عمر عملیاتی بهتری نسبت به مدل‌های قدیمی‌تر. این موتور‌ها به جنگنده اجازه می‌دهند به سرعتی در حدود ۲.۲۵ ماخ برسد. اما مهم‌تر از سرعت، نسبت رانش به وزن و قابلیت مانور است. میگ-۳۵ همچنان یکی از چابک‌ترین جنگنده‌های کلاس خودش محسوب می‌شود، مخصوصاً اگر به نسخه‌هایی که نازل‌های متحرک (Thrust Vectoring) دارند نگاه کنیم.

شعاع رزمی این جنگنده به حدود ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ کیلومتر می‌رسد و با استفاده از مخازن سوخت خارجی یا سوخت‌گیری هوایی، این عدد می‌تواند بیشتر هم بشود. این یعنی برای مأموریت‌های منطقه‌ای و حتی نیمه‌دوربرد، گزینه قابل قبولی است.

تسلیحات اصلی هم که همان میگ 29 است

در بخش تسلیحات، میگ-۳۵ عملاً یک پلتفرم چندمنظوره کامل است. می‌تواند انواع موشک‌های هوا به هوا، از مدل‌های کوتاه‌برد حرارتی گرفته تا موشک‌های میان‌برد و حتی برخی نمونه‌های دوربرد را حمل کند. در کنار آن، توانایی استفاده از تسلیحات هوا به سطح، بمب‌های هدایت‌شونده و موشک‌های ضدکشتی را هم دارد. یعنی فقط یک رهگیر نیست، یک جنگنده چندنقشه واقعی است.

اما حالا برسیم به بخش مهم‌تر، چیزی که برای تو مهم‌تر از همه این اعداد است: آیا این جنگنده واقعاً برای ایران گزینه‌ای جدی است یا فقط یک اسم روی میز؟

اینجاست که داستان کمی پیچیده می‌شود.

از یک طرف، ایران به‌وضوح نیاز به نوسازی ناوگان هوایی خود دارد. بخش زیادی از جنگنده‌های فعلی یا مربوط به قبل از انقلاب هستند یا مثل میگ-۲۹، به نسل‌های قدیمی‌تر تعلق دارند. در چنین شرایطی، هر گزینه‌ای که بتواند این فاصله تکنولوژیک را کم کند، روی کاغذ جذاب است.

میگ-۳۵ از نظر فنی، نسبت به میگ-۲۹ یک جهش محسوب می‌شود. رادار بهتر، اویونیک مدرن‌تر، تسلیحات متنوع‌تر و عمر عملیاتی بالاتر. برای کشوری که قبلاً با خانواده میگ-۲۹ کار کرده، این یک مزیت است؛ چون زیرساخت، تجربه و بخشی از دانش فنی از قبل وجود دارد.

وقتی تنها مشتری ات "مصر" می شود

اما از آن طرف، یک واقعیت تلخ هم هست. میگ-۳۵ خودش هم در روسیه آن‌طور که باید و شاید جا نیفتاده. تعداد تولیدش محدود بوده، سفارش‌های داخلی زیاد نیست و در بازار صادراتی هم موفقیت بزرگی نداشته. این یعنی حتی خود سازنده هم هنوز آن را به‌عنوان یک ستون اصلی نپذیرفته.

برای ایران، خرید چنین جنگنده‌ای فقط یک تصمیم فنی نیست، یک تصمیم استراتژیک است. باید به پشتیبانی بلندمدت، تأمین قطعات، به‌روزرسانی‌های آینده و هزینه‌های عملیاتی نگاه کند. خرید یک جنگنده‌ای که خودش هنوز در مسیر تثبیت است، ریسک دارد.

از طرف دیگر، گزینه‌های دیگری هم در بازی هستند. جنگنده‌هایی مثل Su-۳۵ که سنگین‌تر، قدرتمندتر و امتحان‌پس‌داده‌تر هستند. طبیعی است که در مقایسه با آنها، میگ-۳۵ کمی در سایه قرار بگیرد.

با این حال، نمی‌شود گفت این گزینه کاملاً منتفی است. اگر بحث هزینه، دسترسی و سرعت تحویل مطرح باشد، میگ-۳۵ می‌تواند به‌عنوان یک گزینه میانی مطرح شود. نه بهترین، نه بدترین، بلکه یک انتخاب عملیاتی.

باید این را پذیرفت که میگ-۳۵ بیشتر از آنکه یک انقلاب باشد، یک تکامل است. تلاشی برای زنده نگه داشتن یک پلتفرم قدیمی در دنیای جدید. این تلاش قابل احترام است، اما کافی بودنش بستگی به این دارد که از آن چه انتظاری داشته باشی.

برای ایران، این جنگنده می‌تواند یک قدم رو به جلو باشد، اما نه آن جهشی که همه‌چیز را تغییر دهد. چیزی بین گذشته و آینده، دقیقاً مثل خود داستانش؛ و اینجاست که تصمیم سخت می‌شود. چون گاهی انتخاب‌ها بین خوب و بد نیست، بین «کافی» و «بهتر» ، البته ایران زیرساخت مورد نیاز برای این هواپیما با توجه مشترک بودن زیرساخت عملیاتی میگ 35 و میگ 26 را دارد ، اما در اصل باید ببینیم که روس ها آیا این جنگنده را به می فروشند یا نه .