در حاشیه اظهارات نماينده اراك درباره نود؛

بر فرض که فردوسی پور نمی فهمد، آیا مردم هم نمی فهمند؟!

چرا بايد هزينه انتقاد از عملكرد دولت يا يك نماينده مجلس در كشور به اين مقدار بالا و نفس گير باشد، به گونه اي كه هيچ كس جرأت نكند برای اصلاح روندي به انتقاد از برخي عملكرد ها بپردازند؟ / گویا برخي از مقامات، از رسانه و به ویژه تلويزيون انتظار دارند كه تنها به پخش رپرتاژ آگهي از فعاليت هاي آنان بپردازند...

کد خبر: ۱۳۶۸۷۷

تاریخ: ۲۸ آذر ۱۳۸۹ - ۱۵:۲۱

مازيار ناظمي، از مجريان ورزشي تلويزيون در مصاحبه با عباس رجايي نماينده اراك، کميجان و خنداب، از وي درباره مشاجرات مربوط به انتقال تيم نفت تهران به استان مركزي، پرسش هایی را مطرح کرده كه با پاسخ عجيب اين نماينده مجلس روبه رو شده است.

به گزارش «تابناك»، رجايي در اين مصاحبه اظهار داشته است: اگر فردوسي پور در برنامه اش باز هم بحث واگذاری تیم نفت تهران به استان مرکزی را مطرح کند و نظرسنجی راه بیندازد، این بار شخصا از فردوسی پور به دادگاه کارکنان دولت شکایت می کنم تا برود آنجا پاسخ دهد.

نماینده مردم اراک افزود: این آقا با لحن تمسخرآمیزی به شعور مردم اراک توهین کرد و با پخش تصاویر جعلی، امکانات فوتبال استان را تحریف کرده تا جو عمومی را بر هم بزند، در حالی که آدم های فوتبالی از سابقه و امکانات خوب این شهر آگاهند؛ وانگهی ایشان چه حقی دارد که تصمیمات دولت را زیر سوال ببرد؟ دولت دلش خواسته امتیاز تیمش را بدهد؛ استان ما چه اشکالی دارد؟ به چه دلیل اینکار را یک شو تبلیغاتی برای رأی جمع کردن نمایندگان می داند؟ اصلا فرض کن این نظر هم درست باشد، به این مجری چه ربطی دارد؟

مهندس رجایی درباره درخواست ممنوع التصویر شدن فردوسی پور هم گفته است: بله این موضوع را مطرح کرده ایم و ایشان صلاحیت اجرای برنامه زنده را ندارد! مگر اینکه از مردم اراک و نمایندگان استان، رسما در همان برنامه نود عذرخواهی کند.

همه اين اظهارات جالب، در حالي است كه برنامه نود، اصالتا برنامه اي انتقادي است كه در آن، پیرامون مسائل ورزشي بحث و تبادل نظر مي شود و اتفاقا به دليل حضور چنين برنامه اي است كه بخش هاي ورزشي رسانه هايي همچون «بي بي سي» در ايران مخاطب چنداني ندارد و مردم به آن برنامه ها توجهي نمی کنند.

در واقع برنامه نود، نشان داده است كه ظرفيت انتقاد پذيري مديران ورزشي بسيار بالاتر از مديران سياسي است، چرا كه در مورد اخير، تنها به خاطر انتقاد يك برنامه تلويزيوني آن هم در رسانه ملي، تهيه كننده و مجري برنامه را محكوم به ممنوع التصوير كردن، به دادگاه كشاندن و دیگر تهديدات مي كنند.

بنابراین و بدون اینکه بخواهیم درباره خوب و بد بودن این برنامه اظهارنظر کنیم، بايد گفت چرا بايد هزينه انتقاد از عملكرد دولت يا يك نماينده مجلس در كشور به اين مقدار بالا و نفس گير باشد، به گونه اي كه هيچ كس جرأت نكند برای اصلاح روندي به انتقاد از برخي از عملكردها بپردازند؟!

گویا برخي از مقامات، از رسانه و به ویژه تلويزيون انتظار دارند كه تنها به پخش رپرتاژ آگهي از فعاليت هاي آنان بپردازند!

امروزه گويي براي همه مسئولان عادت شده است كه وقتی به مقامي می رسند، خود را دور از هر گونه انتقاد بدانند و در صورت هر گونه انتقادي از ايشان، با بهره از قدرت خود، منتقد را تهديد و وي را بترسانند.

در پايان خطاب به نماينده اراك بايد گفت: شما كه می پندارید، تصميم شما و دولت حق و درست است، شما كه فكر مي كنيد فردوسي پور نمي فهمد، شما كه مي پنداريد بازيكنان حق اظهار نظر در اين مورد را ندارند، آيا درباره مردم هم اينگونه مي انديشيد و گمان مي كنيد آنان نيز حق ندارند نظر خود را بگويند؟ آيا برگزاري نظرسنجي در رسانه ملي جرم است كه فردوسي پور بايد بابت آن به دادگاه برود؟!