سکوتی که زور می‌زند لوکس باشد؛ روایت تلاش BMW 7 Series برای رسیدن به جایی که هنوز مالک اسمش مرسدس است

ب‌ام‌وه این‌بار آمده با برق، با تکنولوژی، با کلی نمایش و جسارت، اما هنوز یک حقیقت توی خیابان‌ها زنده است؛ اینکه لوکس واقعی را سال‌هاست یک ماشین دیگر تعریف کرده، و این یکی هنوز دارد خودش را ثابت می‌کند.

کد خبر: ۱۳۶۸۵۸۴

تاریخ: ۰۳ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۹:۲۰

به گزارش خبرنگار تابناک که اصلا بی ام وه دوست ندارد ؛ داستان سری ۷ جدید از جایی شروع نمی‌شود که ب‌ام‌و تصمیم گرفت یک سدان لوکس دیگر بسازد. این داستان از یک عقده قدیمی می‌آید. از همان جایی که هر بار اسم سدان لوکس می‌آید، ناخودآگاه همه یاد Mercedes-Benz S-Class می‌افتند. این چیزی نیست که با تبلیغ و عدد و رقم عوض شود. این سال‌ها ساخته شده، با تجربه، با اعتماد، با آن حسی که وقتی درش را می‌بندی، می‌فهمی این ماشین قرار نیست چیزی را بهت ثابت کند، چون قبلاً ثابت کرده.

حالا وسط این ماجرا، BMW نشسته و گفته “باشه، اگر نمی‌توانم مثل او باشم، پس باید متفاوت باشم. ” و نتیجه‌اش شده این نسل جدید BMW ۷ Series و نسخه برقی‌اش BMW i۷. یک حرکت که هم جسارت دارد، هم کمی دست‌پاچگی، هم یک جور عطش برای دیده شدن.

اولین برخورد با ماشین، دقیقاً همین حس را می‌دهد. انگار خودش هم می‌داند باید جلب توجه کند. جلوپنجره بزرگ، چراغ‌های دو تکه، فرم بدنه‌ای که سعی دارد جدی و متفاوت باشد. این دیگر آن ب‌ام‌وی کلاسیک نیست که بی‌صدا کار خودش را بکند. این یکی آمده وسط میدان و می‌گوید “من را ببین. ”

و خب، می‌بینی‌اش. نمی‌شود نبینی. ولی اینجا یک نکته هست. دیده شدن همیشه به معنی پذیرفته شدن نیست. بعضی‌ها عاشقش می‌شوند، بعضی‌ها هم هنوز نمی‌فهمند چرا باید یک سدان لوکس این‌قدر بخواهد خودش را توضیح بدهد.

اما اصل داستان ظاهر نیست. اصل داستان وقتی شروع می‌شود که سوارش می‌شوی، یا بهتر بگویم، وقتی درش را می‌بندی و چند ثانیه سکوت می‌کنی. مخصوصاً در BMW i۷. اینجا دیگر آن صدای موتور که همیشه بخشی از هویت ب‌ام‌و بود، نیست. سکوت است. یک سکوت تمیز، کنترل‌شده، مهندسی‌شده.

پایت را روی گاز می‌گذاری، و ماشین حرکت نمی‌کند، سر می‌خورد. بعد ناگهان می‌فهمی سرعتت بالا رفته، بدون اینکه بفهمی دقیقاً کی این اتفاق افتاد. این همان جایی است که برق بازی را عوض می‌کند. بدون مکث، بدون داستان، فقط نیرو.

این حس، اعتیادآور است. حتی برای کسی که سال‌ها با موتور‌های بنزینی زندگی کرده. اما… یک “اما” همیشه هست. این سکوت، هرچقدر هم جذاب باشد، هنوز آن حس قدیمی را ندارد. آن ارتباط خام، آن صدایی که بهت می‌گفت زیر کاپوت چه خبر است. اینجا همه چیز فیلتر شده، نرم شده، تبدیل شده به یک تجربه خیلی تمیز. شاید زیادی تمیز.

داخل کابین، ب‌ام‌و تقریباً هرچه داشته رو ریخته وسط. نمایشگر، نور، جزئیات، بازی با نورپردازی، و آن صفحه بزرگ عقب که بیشتر شبیه تلویزیون خانه است تا آپشن ماشین. همه چیز هست. واقعاً هست. اما یک لحظه که می‌نشینی، یک حس عجیبی می‌گیری؛ انگار داری با یک دستگاه کار می‌کنی، نه یک ماشین.

این بد نیست، ولی برای همه هم خوب نیست. بعضی‌ها هنوز می‌خواهند ماشین، ماشین باشد، نه یک تبلت خیلی گران که چرخ دارد؛ و اینجا دوباره آن مقایسه لعنتی برمی‌گردد. چون Mercedes-Benz S-Class معمولاً این کار را نمی‌کند. لازم نمی‌بیند این‌قدر خودش را نشان بدهد. می‌آید، کارش را می‌کند، و می‌رود. بدون نمایش، بدون اغراق. همین تفاوت کوچک، تبدیل شده به یک فاصله بزرگ.

از نظر فنی، انصافاً نمی‌شود به سری ۷ گیر جدی داد. ماشین جمع و جور است، با اینکه بزرگ است. فرمان دقیق است، تعلیق کارش را بلد است، و هنوز هم آن DNA ب‌ام‌و را دارد. یعنی اگر بخواهی خودت رانندگی کنی، اذیتت نمی‌کند، حتی لذت هم می‌بری. این چیزی است که خیلی از سدان‌های لوکس دیگر اصلاً به آن فکر نمی‌کنند.

اما واقعیت این است که خیلی از خریدار‌های این ماشین اصلاً پشت فرمان نمی‌نشینند؛ و اینجاست که بازی عوض می‌شود. وقتی می‌روی عقب، آن صفحه بزرگ، آن فضای آرام، آن حس جدا شدن از دنیا، همه چیز خوب است… ولی باز هم یک چیزی کم است. یک حس پخته‌تر، یک وقار که با تکنولوژی به دست نمی‌آید.

با همه این حرف‌ها، نمی‌شود حق ب‌ام‌و را خورد. این ماشین تلاش کرده. خیلی هم تلاش کرده. ریسک کرده، مسیرش را عوض کرده، رفته سمت برق، سمت آینده، سمت چیزی که خیلی‌ها هنوز ازش می‌ترسند. این کار، ساده نیست. مخصوصاً وقتی داری با برندی رقابت می‌کنی که سال‌هاست تعریف لوکس بودن را در دست دارد.

سری ۷ جدید شاید کامل نباشد، شاید هنوز به آن جایگاه نرسیده باشد، اما یک چیز دارد که ارزشمند است؛ جرأت. جرأت اینکه بگوید “من راه خودم را می‌روم. ” حتی اگر این راه، سخت‌تر باشد، حتی اگر همه سریع قبولش نکنند.

وقتی از ماشین پیاده می‌شوی و چند قدم دور می‌شوی، یک حس دوگانه داری. از یک طرف، می‌دانی که با یک ماشین خیلی پیشرفته طرف بودی، چیزی که واقعاً از نظر تکنولوژی و مهندسی کم ندارد. از طرف دیگر، یک صدای کوچیک ته ذهنت می‌گوید هنوز یک جای کار می‌لنگد.

نه به این خاطر که این ماشین بد است. نه. به این خاطر که یک معیار خیلی قدیمی و خیلی قوی هنوز آن بیرون ایستاده؛ و تا وقتی که Mercedes-Benz S-Class هست، هر سدان لوکسی، حتی اگر اسمش BMW ۷ Series باشد، باید خودش را با او بسنجد؛ و این شاید بی‌رحمانه باشد، اما واقعی است.

ب‌ام‌و در این نسل، خودش را نزدیک‌تر کرده. خیلی نزدیک‌تر از قبل. حتی در بعضی جا‌ها جلو زده. اما هنوز آن حس نهایی، “تمومش کن” که مرسدس بلد است، اینجا کامل شکل نگرفته.

ولی انصاف این است که بگویی، اگر قرار باشد کسی این فاصله را کم کند، همین ب‌ام‌و است. با همین مدل. با همین جسارت.

ضممنا من که خودم سعادت پشت فرمان این ماشین نشستن را نداشتم ، آن چیزی که خواندید برداشت و خوانده من از گزارش وجی پتی از تاپ گیر بود با مقدار زیادی دخل و تصرف !

فقط هنوز…
هیچی بنز نمی‌شود.