از بوق بنزی تا جی کلاس

افول یک ستاره ، خاموشی مرسدی بنز

مرسدس‌بنز با معرفی اولین نسخه تمام‌برقی از Mercedes-Benz C-Class، یکی از مهم‌ترین نمادهای دست‌یافتنیِ دنیای لوکس را وارد مسیری کرده که نه فقط تکنولوژی، بلکه احساس را هم به چالش می‌کشد؛ مسیری که شاید آینده باشد، اما برای خیلی‌ها، بوی خداحافظی می‌دهد.

کد خبر: ۱۳۶۸۲۵۳

تاریخ: ۰۲ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۳:۲۱

به گزارش خبرنگار تابناک ؛ به‌عنوان یک انسان که سال‌ها با نام مرسدس‌بنز زندگی کرده، با صدای استارت موتورهایش بزرگ شده و با تصویر ستاره سه‌پرش معنا پیدا کرده، و مثال های زندگی اش بر مبنای این خودرو ساز کم خطای آلمانی گذشته  باید یک اعتراف تلخ بکنم: دارم کم‌کم از مرسدس ناامید می‌شوم.

این جمله را راحت نمی‌شود گفت. مخصوصاً وقتی حرف از برندی است که برای خیلی‌ها فقط یک خودروساز نیست، یک رؤیاست. اما وقتی خبر می‌رسد که Mercedes-Benz تصمیم گرفته کلاس C را، همان سدان دوست‌داشتنی و تا حدی دست‌یافتنی‌اش را، به‌طور کامل برقی کند، یک چیزی درونت می‌لرزد. نه از هیجان. از تردید.

کلاس C همیشه یک ماشین خاص بود. نه به این خاطر که قوی‌ترین بود، نه لوکس‌ترین، بلکه به این خاطر که قابل لمس بود. در خارج از ایران، اگر کسی عاشق مرسدس بود، اما پولش به کلاس S نمی‌رسید، انتخابش واضح بود: یک C-Class. این ماشین پلی بود بین رؤیا و واقعیت. پلی که حالا انگار دارند آرام‌آرام جمعش می‌کنند.( داخل ایران اگر پولت به خریدن سی کلاس می رسد ، قطعا پول برای خریدن اس کلاس مدل پائین داری ، پس لطفا ادا درنیار و ادامه گزارش رو با آرامش بخون )

مرسدس طی این سال‌ها مدل‌های برقی زیادی معرفی کرده. از سری EQ گرفته تا کراس‌اوور‌ها و سدان‌های آینده‌نگر. هیچ‌کس هم با اصل ماجرا مشکل ندارد. دنیا دارد تغییر می‌کند، تکنولوژی جلو می‌رود، و خودروساز‌ها هم باید همراهش حرکت کنند. اما سؤال اینجاست: چرا کلاس C؟

چرا باید یکی از نماد‌های سنتی و احساسی این برند، تبدیل شود به یک محصول کاملاً بی‌صدا، بدون ضربان، بدون آن چیزی که همیشه بهش جان می‌داد؟

این فقط یک تغییر فنی نیست. برای خیلی‌ها، شبیه یک خیانت است. یک جنایت در حق ستاره سه‌وجهی مرسدس.

وقتی از این احساس فاصله بگیریم و برویم سراغ خود ماشین، تصویر فنی کاملاً متفاوت می‌شود. این دیگر یک C-Class معمولی نیست که فقط موتور بنزینی‌اش را برداشته باشند و جایش باتری گذاشته باشند. این یک پروژه کاملاً جدید است.

این مدل قرار است روی یک پلتفرم اختصاصی برقی ساخته شود. یعنی از پایه برای الکتریکی بودن طراحی شده. این موضوع اهمیت زیادی دارد، چون در این حالت، مهندسان می‌توانند همه چیز را حول محور بهینه‌سازی انرژی طراحی کنند؛ از توزیع وزن گرفته تا آیرودینامیک.

یکی از مهم‌ترین اعداد این ماشین، برد حرکتی آن است: حدود ۴۷۳ مایل، یعنی چیزی نزدیک به ۷۶۰ کیلومتر. این عدد روی کاغذ، مرسدس را مستقیم وارد رقابت با بزرگان بازار خودرو‌های برقی می‌کند، مخصوصاً محصولاتی از Tesla.

برای رسیدن به چنین بردی، فقط باتری بزرگ کافی نیست. مسئله اصلی، بازدهی است. یعنی اینکه ماشین چقدر هوشمندانه انرژی مصرف می‌کند. اینجا همان جایی است که مرسدس روی آیرودینامیک کار کرده. طراحی بدنه نرم‌تر شده، خطوط تیز کمتر شده‌اند، و فرم کلی ماشین به‌سمت کاهش مقاومت هوا رفته است.

در خودرو‌های برقی، هر ذره مقاومت هوا یعنی اتلاف انرژی؛ بنابراین این طراحی به ظاهر ساده‌تر، در واقع نتیجه ساعت‌ها کار مهندسی است.

در بخش قوای محرکه، انتظار می‌رود این مدل از موتور‌های الکتریکی پیشرفته استفاده کند که نه‌تنها قدرت بالا دارند، بلکه بازدهی‌شان هم بسیار بیشتر از موتور‌های سنتی است. گشتاور در این موتور‌ها تقریباً فوری در دسترس است، یعنی برخلاف موتور‌های بنزینی که باید دور بگیرند، اینجا از همان لحظه اول، قدرت کامل را حس می‌کنی.

شتاب احتمالاً یکی از نقاط قوت این ماشین خواهد بود. حتی نسخه‌های پایه هم می‌توانند شتابی ارائه دهند که در گذشته فقط در مدل‌های AMG دیده می‌شد. اما باز هم همان سؤال باقی می‌ماند: آیا این شتاب، همان حس را دارد؟

سیستم باتری هم یکی از مهم‌ترین بخش‌هاست. انتظار می‌رود از باتری‌های با چگالی انرژی بالا استفاده شود، که هم ظرفیت بیشتری دارند و هم سریع‌تر شارژ می‌شوند. تکنولوژی شارژ سریع هم احتمالاً به این ماشین اضافه می‌شود، طوری که در زمان کوتاه بتوان درصد زیادی از باتری را شارژ کرد.

در کنار اینها، سیستم‌های مدیریت انرژی هم نقش کلیدی دارند. این سیستم‌ها دائماً مصرف انرژی را کنترل می‌کنند، بازیابی انرژی ترمز را بهینه می‌کنند، و حتی بر اساس شرایط رانندگی، نحوه استفاده از باتری را تنظیم می‌کنند.

از داخل کابین هم، داستان تغییر کرده. صفحه‌نمایش‌های بزرگ‌تر، رابط کاربری دیجیتال، و حذف تدریجی دکمه‌های فیزیکی. همه چیز به‌سمت یک تجربه دیجیتال‌تر رفته. چیزی که شاید برای نسل جدید جذاب باشد، اما برای کسی که با حس مکانیکی رانندگی بزرگ شده، کمی سرد به نظر می‌رسد.

در مجموع، اگر فقط از زاویه فنی نگاه کنیم، این ماشین یک شاهکار مهندسی است. همه چیز در آن بهینه شده، مدرن شده، و آماده آینده است. اما مسئله اینجاست که ماشین فقط مجموعه‌ای از اعداد و تکنولوژی نیست.

ماشین، برای خیلی‌ها، یک احساس است.

واقعیت این است که دنیا در حال تغییر است. جنگ‌ها، بحران‌های انرژی، و افزایش قیمت سوخت، همه دست به دست هم داده‌اند تا مسیر صنعت خودرو را تغییر دهند. حتی در درگیری‌هایی مثل تنش‌های اخیر بین ایران و آمریکا، یکی از اولین اثرات، افزایش قیمت انرژی بوده. این فشار باعث شده تقریباً همه دنیا جدی‌تر به سمت خودرو‌های برقی حرکت کند.

در چنین شرایطی، تصمیم مرسدس قابل درک است. آنها نمی‌توانند از آینده عقب بمانند. نمی‌توانند فقط به خاطر احساس، تکنولوژی را نادیده بگیرند، که ای کاش نادیده می گرفتند .

اما فهمیدن یک تصمیم، لزوماً به معنی پذیرفتن آن نیست.

چون چیزی که از مرسدس باقی مانده، فقط تکنولوژی نیست. یک حس است. حسی که وقتی پای یک موتور شش یا هشت سیلندر می‌نشستی، وقتی استارت می‌زدی، وقتی صدای آن در فضای بسته پارکینگ می‌پیچید، وقتی ماشین نفس می‌کشید.

آن صدا، آن لرزش، آن ارتباط مستقیم بین راننده و ماشین، چیزی نیست که با هیچ عددی جایگزین شود؛ و حالا، وقتی همه چیز ساکت شده، وقتی قدرت هست، اما صدا نیست، وقتی شتاب هست، اما ضربان نیست، یک سؤال ساده باقی می‌ماند:

آیا این هنوز همان مرسدس است که ما عاشقش بودیم؟

محل قلب تپنده سابق مرسدس بنز که در حال حاضر می توان در آ« پوشک بچه گذاشت! (طنز)

درست است که دنیا به سمت برق می‌رود، درست است که سوخت گران شده، درست است که همه دارند به فکر آینده می‌افتند. اما باورش سخت است که بپذیریم در این مسیر، چیزی از دست نمی‌رود.

چون هرچقدر هم که این ماشین‌ها سریع‌تر، هوشمندتر و پاک‌تر شوند، یک چیز را نمی‌توانند برگردانند:

حس آن لحظه‌ای که یک موتور شش یا هشت سیلندر مرسدس روشن می‌شود و صدایش، قبل از اینکه حرکت کنی، بهت می‌گوید با چه چیزی طرفی.