ماشین بازی

کیا EV2؛ کوچک‌ترین برقی کیا که می‌خواهد در شهرهای شلوغ، از “اقتصادی بودن” یک تعریف تازه بسازد

کیا با EV2 وارد بخشی از بازار شده که همه در آن یک چیز می‌خواهند و هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند چطور باید به آن برسد: یک خودروی برقی کوچک، ارزان، کاربردی و قابل اعتماد برای زندگی شهری. جایی که رقابت دیگر فقط روی عدد برد باتری یا شتاب نیست، بلکه روی یک چیز ساده‌تر و سخت‌تر می‌چرخد؛ اینکه این ماشین واقعاً در زندگی روزمره جواب بدهد یا نه. EV2 دقیقاً در همین نقطه ساخته شده؛ جایی بین منطق، تکنولوژی و واقعیت سخت خیابان‌های اروپا آنهم بعد این بحران جدید انرژی در اثر بسته شدن تنگه هرمز .

کد خبر: ۱۳۶۷۲۹۳

تاریخ: ۲۹ فروردين ۱۴۰۵ - ۰۹:۳۶

به گزارش تابناک؛ اگر بخواهیم صادق باشیم، EV۲ قرار نیست کسی را با هیجان از جا بکند. نه سوپراسپرت است، نه حتی ادای سوپراسپرت بودن را درمی‌آورد. این خودرو از همان ابتدا با یک هدف ساده طراحی شده: تبدیل شدن به کوچک‌ترین عضو خانواده برقی کیا و پر کردن یکی از شلوغ‌ترین و حساس‌ترین بخش‌های بازار اروپا؛ کلاس کراس‌اوور‌های شهری برقی.

ابعاد خودرو هم همین را فریاد می‌زند. حدود چهار متر طول، ارتفاعی کمی بلندتر از یک هاچ‌بک معمولی و فرم بدنه‌ای که سعی کرده بین کراس‌اوور بودن و جمع‌وجور بودن تعادل ایجاد کند. این یعنی EV۲ نه آن‌قدر کوچک است که در شهر احساس محدودیت بدهد، نه آن‌قدر بزرگ که در پارکینگ‌های تنگ اروپایی تبدیل به دردسر شود.

دقیقاً در همان نقطه‌ای ایستاده که مشتری امروزی از یک خودروی شهری انتظار دارد: ساده، قابل استفاده و بدون دردسر.

زبان طراحی EV۲ ادامه همان مسیری است که کیا در سال‌های اخیر شروع کرده؛ مسیری که در آن سادگی به معنی بی‌هویتی نیست. بدنه بیشتر حالت مکعبی و هندسی دارد، خطوط تیز در کناره‌ها دیده می‌شود و چراغ‌ها با امضای بصری خاص کیا طراحی شده‌اند تا حتی در یک نگاه هم مشخص باشد با چه برندی طرف هستی. این طراحی شاید در نگاه اول خیلی احساسی نباشد، اما هدفش هم همین نیست؛ قرار نیست عاشق شوی، قرار است استفاده کنی.

در بازار امروز اروپا، EV۲ باید با رقبایی مثل Renault ۴ و Jeep Avenger رقابت کند؛ خودرو‌هایی که هر کدام سعی کرده‌اند نسخه خودشان از «برقی شهری قابل قبول» را ارائه دهند. اما تفاوت اصلی اینجاست که کیا تلاش کرده EV۲ را نه فقط یک محصول اقتصادی، بلکه یک راه‌حل کامل برای زندگی شهری معرفی کند.

وقتی وارد کابین می‌شوی، این فلسفه بیشتر خودش را نشان می‌دهد. فضای داخلی به‌وضوح ساده و مینیمال طراحی شده، اما نه از آن نوع سادگی‌هایی که به معنی حذف امکانات است. نمایشگر‌های دیجیتال بخش اصلی داشبورد را تشکیل می‌دهند و کنترل‌ها تا حد ممکن یکپارچه شده‌اند تا راننده با شلوغی بی‌دلیل مواجه نشود. در واقع، کیا سعی کرده به جای اینکه داخل خودرو را با دکمه و المان‌های پراکنده پر کند، همه چیز را در قالب یک محیط تمیز و قابل فهم ارائه دهد.

بسته به نسخه، EV۲ می‌تواند با چیدمان چهار یا پنج نفره عرضه شود. در برخی نسخه‌ها حتی صندلی عقب قابلیت جابه‌جایی دارد؛ یعنی می‌توانی بین فضای پا و فضای بار تعادل ایجاد کنی. این شاید در ظاهر یک جزئیات کوچک باشد، اما در دنیای واقعی، همین جزئیات کوچک هستند که تعیین می‌کنند یک خودرو واقعاً کاربردی است یا فقط روی کاغذ کاربردی به نظر می‌رسد.

در عقب خودرو، فضای بار هم به شکلی طراحی شده که برای استفاده شهری کافی باشد؛ نه بزرگ، نه کوچک آزاردهنده. دقیقاً در همان سطحی که بتوانی خرید روزانه، وسایل سفر کوتاه یا کار‌های معمول را بدون دردسر انجام دهی.

اما بخش مهم‌تر EV۲، جایی است که زیر این بدنه ساده پنهان شده؛ سیستم محرکه و باتری.

کیا برای EV۲ دو گزینه باتری در نظر گرفته است. نسخه پایه حدود ۴۲ کیلووات‌ساعت ظرفیت دارد و بیشتر برای استفاده شهری طراحی شده؛ یعنی همان رانندگی‌های کوتاه، رفت‌وآمد‌های روزانه و شارژ‌های مکرر. نسخه دوم، اما با حدود ۶۱ کیلووات‌ساعت ظرفیت، وارد سطح جدی‌تری می‌شود و می‌تواند در شرایط ایده‌آل بیش از ۴۵۰ کیلومتر برد ارائه دهد.

این عدد‌ها روی کاغذ شاید شبیه بازی اعداد باشند، اما در بازار امروز اروپا، برد واقعی یک خودرو برقی شهری یکی از مهم‌ترین معیارهاست. چرا؟ چون کاربر دیگر فقط به شهر محدود نیست. مردم می‌خواهند مطمئن باشند اگر یک روز تصمیم گرفتند از شهر خارج شوند، ماشینشان همراهشان خواهد بود، نه مانعشان.

موتور الکتریکی EV۲ هم بسته به نسخه بین حدود ۱۳۵ تا ۱۴۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کند. عددی که شاید در نگاه اول خیلی هیجان‌انگیز به نظر نرسد، اما برای یک کراس‌اوور شهری کوچک کاملاً منطقی است. هدف اینجا سرعت یا هیجان نیست؛ هدف تعادل است. تعادل بین مصرف انرژی، عملکرد و دوام باتری.

شتاب صفر تا صد خودرو هم حدود ۸ تا ۹ ثانیه است. این یعنی EV۲ نه کند است، نه سریع. در نقطه‌ای قرار دارد که راننده در رانندگی روزمره هیچ‌وقت احساس کمبود قدرت نمی‌کند، اما در عین حال هیچ‌وقت هم با خودرویی عصبی یا بیش‌ازحد تهاجمی مواجه نمی‌شود.

در تجربه رانندگی، EV۲ بیشتر روی آرامش و پیش‌بینی‌پذیری تمرکز دارد. سیستم تعلیق به‌گونه‌ای تنظیم شده که بتواند دست‌انداز‌های شهری، خیابان‌های قدیمی و سطح‌های ناهموار را بدون انتقال ضربه شدید به کابین مدیریت کند. فرمان سبک و دقیق است و برای مانور در خیابان‌های باریک طراحی شده. این خودرو قرار نیست راننده را درگیر کند؛ قرار است او را از درگیری‌های اضافی نجات دهد.

در واقع اگر بخواهیم EV۲ را در یک جمله توصیف کنیم، باید گفت این ماشین تلاش نمی‌کند رانندگی را هیجان‌انگیز کند؛ تلاش می‌کند رانندگی را بی‌دردسر کند.

در بخش فناوری، کیا چیزی کم نگذاشته. بسته به تیپ، EV۲ می‌تواند به نمایشگر‌های بزرگ، سیستم‌های کمک راننده، دوربین ۳۶۰ درجه و قابلیت‌های رانندگی نیمه‌خودکار در بزرگراه مجهز شود. این سیستم‌ها شاید در ظاهر لوکس به نظر برسند، اما در بازار اروپا امروز، دیگر یک مزیت لوکس نیستند؛ تبدیل به استاندارد شده‌اند.

شارژ سریع DC هم یکی از نقاط مهم EV۲ است. این خودرو می‌تواند در حدود ۳۰ دقیقه تا ۸۰ درصد شارژ شود؛ عددی که برای استفاده شهری کاملاً منطقی است و به راننده اجازه می‌دهد بدون برنامه‌ریزی پیچیده، زندگی روزمره‌اش را ادامه دهد.

اما چیزی که EV۲ را از یک پروژه صرفاً فنی جدا می‌کند، نگاه کیا به جایگاه این خودرو در زندگی واقعی است. اینجا قرار نیست کسی درباره “هیجان رانندگی” صحبت کند. قرار است درباره “راحتی استفاده” صحبت شود. درباره اینکه آیا این ماشین می‌تواند صبح‌ها روشن شود، بچه‌ها را به مدرسه ببرد، خرید انجام دهد، در ترافیک گیر نکند و شب بدون دردسر شارژ شود یا نه؛ و این دقیقاً همان جایی است که EV۲ وارد رقابت واقعی می‌شود.

در جمع‌بندی نگاه رسانه‌هایی مثل Top Gear، EV۲ خودرویی توصیف می‌شود که نه قرار است تاریخ‌ساز باشد، نه قرار است بازی را عوض کند. این ماشین آمده تا یک نقش ساده، اما مهم را پر کند: یک گزینه قابل اعتماد در زندگی شهری.

در بازاری که هر روز شلوغ‌تر، پیچیده‌تر و رقابتی‌تر می‌شود، شاید همین “درست انجام دادن کار‌های ساده” مهم‌ترین مهارت باشد. EV۲ دقیقاً روی همین مهارت حساب کرده؛ بدون هیجان اضافه، بدون ادعا‌های بزرگ، فقط یک هدف روشن: تبدیل شدن به یکی از منطقی‌ترین انتخاب‌های برقی شهری در کلاس خودش؛ و شاید، در دنیایی که همه دنبال متفاوت بودن هستند، همین «درست بودن» خودش یک جور تفاوت محسوب شود.