تابناک گزارش می دهد؛

تصویری از وحشی‌گری استعمار فرانسوی در سنگال

این عکس تاریخی سیاه‌وسفید، یکی از تلخ‌ترین و گویاترین سند‌های وحشی‌گری دوران استعمار فرانسه در آفریقاست. در تصویر، یک مسئول استعماری فرانسوی با لباس رسمی اروپایی، سر و دست بریدهٔ دیری دیور ندلا فال را بر نیزه‌ای بلند کرده و در میدان بازار شهر تیس در سنگال به نمایش گذاشته است. این صحنهٔ هولناک، که در آوریل ۱۹۰۴ رخ داده، به تنهایی سیاست ترس و وحشت استعمارگران را برای سرکوب هر صدای مقاومتی نشان می‌دهد.

کد خبر: ۱۳۶۷۲۸۴

تاریخ: ۲۶ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۳:۳۱

به گزارش تابناک، در هفتم آوریل ۱۹۰۴، دیری دیور ندلا فال، از شخصیت‌های برجستهٔ قوم ولوف و نوادهٔ شاهان پادشاهی کایور، توسط فرماندهٔ منطقهٔ تیس به نام پرمپن احضار شد. اتهام او فروش برده بود؛ کاری که تازه توسط حکومت استعماری فرانسه ممنوع اعلام شده بود. قرار بود جلسهٔ رسیدگی در کاخ فرمانده (ساختمان فعلی استانداری تیس) برگزار شود.

دیری به پرداخت جریمهٔ ۱۰۰ فرانک محکوم شد و علاوه بر آن، ۱۵ روز زندان قطعی برایش در نظر گرفتند. او جریمه را پذیرفت، اما زندان را نپذیرفت و گفت از قانون جدید بی‌خبر بوده است.

هنگام دستگیری، درگیری شدیدی درگرفت که به قتل هنری شوتان، مسئول امور بومیان ادارهٔ استعماری، انجامید. دوست نزدیک دیری به نام ساریتیا دیه، شوتان را با خنجر کشت. دیری و ساریتیا بلافاصله تیس را با اسب ترک کردند و به سمت تییتو در دیوربل رفتند.

ادارهٔ استعماری فوراً اعلامیهٔ تعقیب «زنده یا مرده» صادر کرد و از کانار فال خواست آنها را دنبال کند. فقط دو روز بعد، در نهم آوریل ۱۹۰۴، دیری دیور ندلا فال کشته شد. طبق یک روایت، کانار فال، همان کسی که پیش‌تر بردگان را به دیری به عنوان هدیهٔ عروسی داده بود، او را کشت تا نظر مساعد استعمارگران را جلب کند. روایت دیگر می‌گوید دیری توسط شخص دیگری با گلوله از پا درآمد.

ساریتیا دیه چند روز بعد در گامبیا دستگیر شد و به تبعید به گویان فرانسه محکوم گردید. کانار فال هم به ۲۰ سال زندان قطعی محکوم شد و بوکار تیلاس هیچ‌گاه تحت تعقیب قرار نگرفت.

این ماجرا که در تاریخ سنگال به «شورش تیس» شناخته می‌شود، یکی از نماد‌های مقاومت مردمی در برابر استعمار فرانسه است. دیری دیور ندلا فال، نوادهٔ شاهان محلی کایور، هنوز در حافظهٔ جمعی سنگالی‌ها به عنوان نماد شجاعت و سرپیچی از تحقیر استعماری زنده است.

نمایش سر و دست بریدهٔ او در میان مردم بازار، بخشی از سیاست همیشگی استعمارگران برای ایجاد وحشت و جلوگیری از هر قیام احتمالی بود.