سخنگوی اسبق وزارت خارجه فرانسه در گفت‌و‌گو با تابناک:

محاصره دریایی ایران اقدامی کوته‌بینانه و غیرمنطقی است/ ادامه جنگ به نفع ترامپ نیست

«مارک فینو» می‌گوید در حقوق بین‌الملل، محاصره دریایی یک اقدام جنگی است که فقط به تشدید خشونت، تلفات معکوس و پیامد‌های جهانی منجر می‌شود.

کد خبر: ۱۳۶۷۱۵۵

تاریخ: ۲۶ فروردين ۱۴۰۵ - ۰۰:۰۳

سخنگوی اسبق وزارت خارجه فرانسه می‌گوید ایران نشان داده که با وجود ویرانی‌های ناشی از حملات آمریکا و اسرائیل، همچنان توانایی تلافی علیه اهداف منطقه را حفظ کرده است.

به گزارش سرویس بین‌الملل تابناک؛ مذاکرات ایران و آمریکا در اسلام‌آباد در حالی آغاز شد که که میان دو طرف درباره شمول لبنان در آتش‌بس میان اختلاف نظر وجود داشت، ایران توقف حملات اسرائیل به لبنان را یکی از پیش‌شرط‌های اصلی مذاکره مطرح کرده بود؛ حملاتی که اسرائیل از همان روز نخست آتش‌بس ادامه داد.

این مذاکرات پس از بیست‌ویک ساعت گفت‌و‌گو بدون دستیابی به توافق پایان یافت و پرونده را در وضعیت تعلیق قرار داد. اختلاف‌ها بر سر موضوعات راهبردی از جمله تنگه هرمز و برنامه غنی‌سازی، مذاکرات را به بن‌بست کشاند. در همین فضا و هنگام خروج هیئت ایرانی از اسلام‌آباد، دونالد ترامپ در تروث‌سوشال تهدید کرد که «محاصره دریایی تنگه هرمز» را آغاز خواهد کرد و متعاقبا آنرا عملیاتی کرد.

در خصوص این موضوع، خبرنگار تابناک گفتگویی با «مارک فینو» سخنگوی پیشین وزارت خارجه فرانسه انجام داده که در ادامه آمده است. «فینو» در حال حاضر عضو ارشد بخش عدم اشاعه در «مرکز سیاست امنیتی ژنو» (GCSP) است.

*مذاکرات ایران و آمریکا با میانجی‌گری پاکستان شکست خورد. با این حال، دو طرف درِ گفت‌و‌گو‌های احتمالی آینده را باز گذاشته‌اند. مهم‌ترین نقاط اختلاف، مسائل «غنی‌سازی صفر» و «تنگه هرمز» بوده‌اند. به نظر شما، احتمال آغاز مذاکرات و پیشرفت در این موارد اختلافی چقدر است؟

در این مرحله قضاوت دشوار است. مواضع طرفین در ابتدای گفت‌و‌گو‌ها بسیار دور از هم به نظر می‌رسید، اگر نه کاملاً ناسازگار. در پرونده هسته‌ای، می‌توان امیدوار بود که بحث‌های محرمانه کارشناسی، شاید با کمک پاکستان، عمان و/یا آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، انجام شود.

«غنی‌سازی صفر» به خودی خود برای ایران غیرقابل قبول است، اما راه‌کار‌های حفظ ظاهر مانند توقف بلندمدت و رقیق‌سازی ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصد غنی‌شده، در صورت تعهد قوی و قابل راستی‌آزمایی ایران مبنی بر عدم ساخت سلاح هسته‌ای، می‌تواند برای آمریکا قابل پذیرش باشد.

درباره تنگه هرمز، باید گفت‌و‌گو‌های چندجانبه‌ای با مشارکت کاربران کلیدی مانند چین، پاکستان و کشور‌های شورای همکاری خلیج‌فارس، با احترام کامل به آزادی تردد بر اساس حقوق بین‌الملل، انجام شود. همان‌طور که اعلام شده، نیروی دریایی اروپا می‌تواند پس از آتش‌بس یا توافق صلح، به همراه کشور‌های منطقه بر تنگه نظارت کند.

*دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، امروز از محاصره دریایی بنادر ایران خبر داد. آیا این اقدام به بازگشایی تنگه هرمز منجر می‌شود، یا اگر محاصره ناموفق باشد، ممکن است به تأسیسات برق ایران حمله کند؟

این حرکت کوته‌بینانه و غیرمنطقی است: مسدود کردن تنگه برای باز کردن آن. در حقوق بین‌الملل، محاصره دریایی یک اقدام جنگی است که فقط به تشدید خشونت، تلفات معکوس و پیامد‌های جهانی منجر می‌شود. تنها راه حل معقول و مؤثر نه با فشار نظامی، بلکه با مذاکره با هدف دستیابی به نتایج سودمند متقابل حاصل می‌شود.

*گفته می‌شود که میانجی‌گران تلاش می‌کنند آتش‌بس موجود را حفظ کرده و دو طرف را به آغاز مذاکرات جدید ترغیب کنند. آیا محاصره دریایی ایران و واکنش احتمالی ایران می‌تواند این روند را مختل کند؟

حفظ آتش‌بس برای کاهش تنش و هموار کردن راه به سوی راه‌حل مذاکره‌ای، به نفع همه طرف‌هاست. ایران نشان داده که با وجود ویرانی‌های ناشی از حملات آمریکا و اسرائیل، همچنان توانایی تلافی علیه اهداف منطقه را حفظ کرده است. این امر باید انگیزه‌ای برای اجتناب از حملات جدید علیه ایران باشد.

*به نظر می‌رسد اهدافی که ترامپ از طریق حمله به ایران دنبال می‌کرد، محقق نشده است. «رژیم» تغییر نکرده، هیچ اورانیوم غنی‌شده‌ای به دست نیامده، و توان موشکی ایران نابود نشده است. این بدان معناست که کارزار نظامی قادر به دستیابی به این اهداف نیست. به نظر شما، درس‌های گرفته‌شده از جنگ تا کنون، ترامپ را بیشتر به سمت راه‌حل سیاسی تشویق می‌کند، یا به سمت ادامه حملات احتمالی — این بار به تأسیسات برق ایران؟

درست است که ادامه جنگ یا حملات تازه علیه ایران که باعث تداوم بی‌ثباتی و افزایش قیمت نفت شود، به نفع ترامپ نیست. پایگاه سیاسی او به طور فزاینده‌ای از حمایت از چنین رویکردی سرباز می‌زند.

با این حال، از نظر تاریخی، آمریکا هرگز از جنگ‌های باخته (در ویتنام، افغانستان، عراق) درس نگرفته است و دولت ترامپ هنوز هم تحت تأثیر شدید نخست‌وزیر اسرائیل است که در این ماجراجویی نظامی نقشی تعیین‌کننده داشته است. اکنون پرسش اصلی این است که آیا رئیس‌جمهور آمریکا می‌تواند در برابر این فشار مقاومت کرده و به دیپلماسی شانس واقعی بدهد.