۶ شرط دانشمندان ۳۰ کشور برای پایان جنگ آمریکا!

دانشمندان و مقامات سابق از ۳۰ کشور برای پایان دادن به جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران در بحبوحه تهدید ترامپ به جنایات جنگی، ۶ شرط غیر قابل مذاکره اعلام کردند.

کد خبر: ۱۳۶۶۵۱۳

تاریخ: ۲۲ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۳:۰۵

یک گروه بین‌المللی شامل بیش از ۱۸۰ چهره‌ برجسته - از جمله مقامات پیشین سازمان ملل و دیپلمات‌های باسابقه، وزرا، دانشگاهیان و اندیشمندان، چهره‌های سیاسی و نمایندگان سابق مجلس، متخصصان نظامی و امنیتی، هنرمندان، حقوقدانان و همچنین روزنامه‌نگاران، فعالین سیاسی و رهبران ضد جنگ، از ۳۰ کشور - طی نامه‌ای سرگشاده به شدت از نقش جهانی آمریکا انتقاد کرده و خواستار ایجاد یک نظم بین‌المللی جدید با محوریت حاکمیت و مقاومت در برابر آنچه که آنها "سلطه غرب" می‌نامند، شده‌اند.

به گزارش تابناک به نقل از ایرنا؛ در کنار اغلب امضاکنندگان که از کشورهای غربی هستند، اسامی آسیایی، آمریکای لاتینی و آفریقایی نیز دیده ‌می‌شود.

این متن با عنوان «بیانیه‌ای برای وجدان بشریت» توسط بیش از ۱۸۰ امضاکننده از کشورهایی از جمله ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، آلمان، فرانسه، پرتغال، بلژیک، ایتالیا، اسکاتلند، ایرلند، استرالیا، سوئیس، هلند، سوئد، صربستان، لهستان، بوسنی و هرزه‌گوین، لیتوانی، روسیه، مالزی، چین، هند، برزیل، ونزوئلا، آرژانتین، مکزیک، آفریقای جنوبی، لبنان، ترکیه و ایران امضا شده است.

در این بیانیه که همراه با فهرست کامل امضاکنندگان، به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، اسپانیولی، آلمانی، ایتالیایی و ترکی در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی در حال بازنشر است، آمده است:

بیانیه‌ای خطاب به وجدان بشریت

ملل جهان، اندیشمندان، دانش‌پژوهان و پویندگان راه عدالت، شبح منحوس بازگشتِ سلطه‌ای غارتگر، اکنون بر فراز وجدان بشریت در پرواز است؛ شبحی که دیگر هرگز بدون مکافات نخواهد ماند.
طی ۲۴۹ سال گذشته؛ یعنی کل دوره موجودیت کشور ایالات متحده از سال ۱۷۷۶ میلادی تاکنون، این کشور سابقه ننگینی از فجایع پیشاتمدنی و قرون وسطایی را رقم زده است. رژیم آمریکا، امپراتوریِ غارتگری بنا شده بر اجساد ملت‌ها است. از نسل‌کشی نزدیک به ۵ میلیون نفر از بومیان، بربریت برده‌داری بیش از ۴ میلیون آفریقایی و مُثله‌کردن بیش از ۴۰۰۰ شهروند سیاه‌پوست در دوره به اصطلاح «قانون» جیم کرو تا ایجاد بیش از ۸۰۰ پایگاه نظامی که خاک بیش از ۹۰ کشور و قلمرو مستقل در سراسر جهان را ملوث کرده است، این رژیم همواره دکترین درنده‌خویی مطلقه را پرورانده است. از نسل‌کشی ددمنشانه در ویتنام با قتل عام بیش از ۳ میلیون انسان؛ تا پروژه محوسازی کامبوج که در آن ۲ میلیون نفر تحت تروریسمِ مورد حمایت رژیم آمریکا جان باختند؛ تا کشتار نظام‌مند کره‌ای‌ها که به قیمت از دست رفتن جان بیش از ۴ میلیون انسان تمام شد و تا ویرانی عراق، لیبی، سوریه و افغانستان که فقط در عراق و لیبی به ترتیب یک میلیون و ده‌ها هزار نفر در آتش افروخته شده توسط رژیم آمریکا سوختند، در سراسر جهان ردپای جنایات این رژیم نمایان است.

اگر چه پیش از این، عقلانیت حاکم بر جهان به بشریت کمک کرد تا چنین فجایعی را پشت سر بگذارد و روح انسانیت این بربریت را به زباله‌دان تاریخ سپرده بود، اما اکنون دوباره شاهد بازگشت آن هستیم.

ابعاد فاجعه به آتش کشیدن نظام‌مند و مداوم غزه از طریق حمایت مستمر از رژیم نسل‌کش اسرائیل که طی آن تا کنون بیش از ۷۷ هزار غیر نظامی فلسطینی نسل‌کشی شده‌اند، این حقیقت انکارناپذیر را آشکار می‌کند که رژیم آمریکا به مشیِ وحشیگری خویش بازگشته است.

این همان مسلک اهریمنی «همه چیز برای ما، هیچ چیز برای دیگران» است. این رژیم با طمع شرم‌آور خود، ادعای مالکیت منابع راهبردی جهان اعم از نفت ونزوئلا، ثروت‌های معدنی گرینلند یا ذخایر انرژی کانادا را دارد. اکنون، آن چشمان حریص به ایران دوخته شده است؛ چرا که ایران با دارا بودن بیش از ۷ درصد از ثروت معدنی و انرژی جهان، به چشم آخرین فقره غارتگری نگریسته می‌شود.

با این حال، از منظر ایرانیان، این جنگی صرفاً اقتصادی نیست بلکه مسئله «شرافت» مطرح است. جهان شاهد است که رژیم آمریکا فعالانه اقدام به تجاوز جنایتکارانه‌ای موسوم به «جنگ رمضان» علیه ملت ایران کرده است.

قتل‌عام در حال وقوع توسط آن رژیم تاکنون جان ۲۰۸ کودک بی‌گناه را گرفته است. باشد تا جهان جنایت رژیم آمریکا در قتل عام ۱۶۸ دختر خردسال در مدرسه «شجره طیبه» در شهر میناب را در حافظه تاریخی خویش ثبت کند. آن دانش‌آموزان دبستانی در کلاس‌های درس خود توسط تروریسمِ سازمان‌یافته رژیم آمریکا به خاک و خون کشیده شدند.

توطئه‌های عبث و مذبوحانه آنان، با اهداف به اصطلاح تغییر رژیم و تجزیه ایران آغاز شد تا با سلب استقلال سرزمینی این ملت، غارت نظام‌مند منابع را تسهیل کنند. رژیم آمریکا با قساوت تمام و در اوجِ وقاحت و شرارت، رهبر معنوی و فکری ایران، آیت‌الله سید علی خامنه‌ای که یکی از چهره‌های اصلی جهانی در مبارزه با استکبار و تروریسم شناخته می‌شوند را به همراه خانواده‌شان ترور کرد.

آنان جنایات جنگی مبتنی بر ترور هدفمند را علیه ارکان بنیانی دولت ایران به راه انداخته‌اند. تا به امروز، تجاوزات رژیم آمریکا منجر به قتل جنایتکارانه ۳۹ تن از دولتمردان ایرانی، از جمله نابغه علمی، دکتر علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، شده است.

اکنون، این گستاخی به اوج خود رسیده است. رئیس‌جمهور رژیم آمریکا در رسانه‌های اجتماعی به صراحت ملت ایران را به نابودی زیرساخت‌های انرژی تهدید می‌کند.

سقوط اخلاقی غرب در چهره رقت‌انگیز آقای ترامپ تجسم یافته است این امر، نشانگر روح منحطِ تمدنی در حال فروپاشی است. سقوط اخلاقی غرب در چهره رقت‌انگیز آقای ترامپ تجسم یافته است که رفتار فاجعه‌بارش در دو سال گذشته، نه تنها مابقی جهان، بلکه مردم خود را نیز به ستوه آورده است. زمان آن فرا رسیده است که یکصدا اعلام کنیم: «دیگر بس است! دوران غارتگری به پایان رسیده است.»

اما رژیم آمریکا دچار اشتباه محاسباتی مرگباری شده است. آنچه در برابر او ایستاده، نه صرفاً یک ملت، بلکه تمدنی است که بنیان‌های وجودی خویش که آمیزه‌ای از نبوغ سازمان‌یافته باستانی و حاکمیت علمی قرن بیست و یکم می‌باشد را به سلاح بدل کرده است. این است واقعیتِ «بازدارندگی فعال» ایران؛ قطب قدرتی جهانی که شرایط نبرد را دیکته کرده و با بازنویسیِ قواعد دفاع فعال، دشمن را به عقب‌نشینی راهبردی وا داشته است.

اکنون، سازماندهیِ تطبیقی، تداوم تمدنی و وحدت اجتماعی ایران در قالب نیرویی واحد و شکست‌ناپذیر در یکدیگر ادغام شده‌اند.

دفاع همه‌جانبه و بازدارندگی فعال ایران، فرصتی طلایی برای پایان دادن به هژمونی جهانی است.

دکترین خدشه‌ناپذیرِ تاریخی و تمدنی ایران بر این اصل استوار است که «قدرت هرگز حق ایجاد نمی‌کند و سلطه‌گری مبنای عدالت‌خواهانه ندارد». این باور، سنگ‌بنای تسلیم‌ناپذیری و شکست‌ناپذیری ایران قدرتمند است.
جهان می‌تواند از این نقطه عطف تاریخی بهره جسته و با تمسک به همین دکترین آزادی‌بخش، به سلطه و ستم در هر کجای این کره خاکی پایان دهد.

استثناگرایی رژیم‌های آمریکا و اسرائیل، جهان را به سوی انتخابی تاریخی و سرنوشت‌ساز میان «قدرت» و «حق»، «استقلال» و «سلطه‌پذیری» و «عزت» و «ذلت» کشانده است. این لحظه باید به عنوان زنگ خطری برای بشریت در نائل شدن به آگاهی از وجود مسیرهای جایگزین دیگر در نظر گرفته شود. این وضعیت باید ملت‌ها در سراسر جهان را وادارد تا با تمام توان خود، ساختارهای زیربناییِ نظامی جهانی را که به تمامی ارزش‌های اخلاقی، از جمله حق حیات بی‌حرمتی کرده است، به چالش بکشند.

*‌ ایران آخرین سنگر رهایی است

ایران آخرین سنگر رهایی است. اگر ایران سقوط کند، امید به آینده‌ای بهتر و روشن‌تر برای کل جهان با آن فرو خواهد ریخت. نمی‌توانیم اجازه دهیم چنین اتفاقی رخ دهد. تجاوز به ایران بخشی از نظام قدرت جهانی است که همه ما را تحت ستم قرار می‌دهد. نمی‌توانیم منفعلانه نظاره‌گر طغیان اقتدارگراییِ مستکبرانه باشیم. آیندهِ همهِ ما به موفقیت ایران بستگی دارد.

از این رو، ما هیچ پیامدی از این جنگ را که متضمن بازگشت به وضعیت پیشین باشد، برنمی‌تابیم. آنان که چنین رنجی را تحمیل می‌کنند، باید بهای سنگینی برای جنایات خود بپردازند. آنان باید بفهمند که قدرت نظامی، آنها را از مسئولیتِ پاسداشت قوانینی که صلح و امنیت جهان ما به آن وابسته است، مبرا نمی‌سازد.

بدین منظور، از شروط تعیین‌شده توسط ایران برای پایان دادن به این جنگ حمایت می‌کنیم.

از منظر عدالت جهانی، شروط قطعی و غیر قابل مذاکره پایان دادن به این جنگ از این قرار است:

۱. تضمین عدم تکرار و تعهد بین‌المللیِ الزام‌آور جهت اطمینان از عدم وقوع هرگونه تجاوز در آینده.

۲. برچیدن فوری تمامی تأسیسات نظامی ایالات متحده در منطقه.

۳. پذیرش رسمی تجاوز، محکومیت بین‌المللی متجاوزان و پرداخت غرامت کامل برای خسارات جانی و مالی.

۴. پایان فوری جنگ در تمامی جبهه‌های منطقه‌ای.

۵. ایجاد یک رژیم حقوقی جدید برای تنگه هرمز با به رسمیت شناختن حاکمیت کامل ایران.

۶. محاکمه و استرداد عوامل رسانه‌های ضد ایرانی که به این خونریزی‌ها دامن زده‌اند.

ما امضاکنندگانِ این بیانیه، همتایان خود، اندیشمندان، دانش‌پژوهان، نهادهای آگاه و مدافعان عدالت را در سراسر جهان فرا می‌خوانیم تا:

• رژیم آمریکا را به دلیل عادی‌سازی نظام‌مندِ تحقیرِ میثاق‌های بین‌المللی و بازگشت به روح وحشی‌گری و بربریت تاریخی، به طور قاطع محکوم کنند.

• رژیم یاغی آمریکا را به دلیل جنایات مستمر علیه بشریت، در تنگنای دیپلماتیک و اقتصادی قرار دهند.

• حق ذاتی ایران در بازدارندگی فعال در برابر تجاوزات بی‌دلیل را به رسمیت بشناسند.

• توقف فوری تروریسمِ آمریکایی و تروریسمِ تحت حمایت آن رژیم و محاکمه آمران آن را مطالبه کنند.

همان‌گونه که همواره چنین بوده است، تاریخ شجاعت کسانی را که از سکوت امتناع ورزیده‌اند، ثبت خواهد کرد. ما نه به عنوان شاهدانی منفعل، بلکه به عنوان معماران فعالِ جهانی نو که به آستانه‌ای رسیده است که در آن استکبار فرو پاشیده و حق پیروز خواهد شد، در کنار عدالت ایستاده‌ایم. مستکبران باید در هم شکسته شوند؛ جهان چنین می‌طلبد و عدالت آن را محقق خواهد کرد.
امضا شده با همبستگی؛

۱. ریچارد فالک (ایالات متحده آمریکا)
استاد ممتاز حقوق بین‌الملل در دانشگاه پرینستون و گزارشگر ویژه پیشین سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر در سرزمین‌های اشغالی فلسطین (۲۰۰۸–۲۰۱۴)، نویسنده یا ویراستار بیش از ۵۰ کتاب در زمینه حقوق بین‌الملل و سیاست جهانی

۲. دنیس هالیدی (ایرلند)
معاون پیشین دبیرکل سازمان ملل متحد و هماهنگ‌کننده امور بشردوستانه سازمان ملل در عراق، برنده جایزه بین‌المللی صلح گاندی (۲۰۰۳)

۳. نورمن فینکلستاین (ایالات متحده آمریکا)
دانشمند علوم سیاسی با شهرت بین‌المللی، فرزند والدین بازمانده از هولوکاست، به‌طور گسترده در مباحث سیاسی خاورمیانه مورد استناد و شناخته‌شده است، استاد پیشین در دانشگاه‌های DePaul، Princeton، Rutgers و New York

۴. آوی شلایم (بریتانیا)
استاد ممتاز روابط بین‌الملل و تاریخ‌نگار در کالج سنت آنتونی دانشگاه آکسفورد، برنده مدال آکادمی بریتانیا (۲۰۱۷) برای دستاوردهای عمر، و جایزه PEN Hessell Tiltman (۲۰۲۴) برای آثار تاریخ

۵. هلال الور (ایالات متحده آمریکا)
گزارشگر ویژه پیشین سازمان ملل در حق غذا (۲۰۱۴–۲۰۲۰)، عضو شورای علمی دانشگاهی کشورهای کمتر توسعه‌یافته سازمان ملل (۲۰۱۱–۲۰۲۱)، استاد پژوهشی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا و عضو پژوهشی ممتاز جهانی در مرکز حقوق و سیاست غذا Resnick در دانشکده حقوق UCLA

۶. هانس فون اشپونک (آلمان)
معاون پیشین دبیرکل سازمان ملل متحد و هماهنگ‌کننده امور بشردوستانه سازمان ملل در عراق

۷. آلن دو بنوا (فرانسه)
فیلسوف و مقاله‌نویس شناخته‌شده بین‌المللی که آثارش در حوزه‌های نظریه سیاسی، فلسفه، تاریخ ادیان و نقد فرهنگی گسترده است؛ با تمرکز بر نقد لیبرالیسم، جهان‌شمول‌گرایی و ایدئولوژی برابری‌طلبی مدرن

۸. کریس ویلیامسون (بریتانیا)
وزیر سایه پیشین در امور جوامع و دولت محلی (۲۰۱۰–۲۰۱۳)، عضو پیشین پارلمان بریتانیا به مدت ۷ سال و رهبر پیشین شورای شهر دربی

۹. بوآونتورا دو سوسا سانتوش (پرتغال)
یکی از پراستنادترین جامعه‌شناسان جهان، استاد ممتاز جامعه‌شناسی در مدرسه اقتصاد دانشگاه کویمبرا، پژوهشگر برجسته حقوق در دانشکده حقوق دانشگاه ویسکانسین-مدیسن، بنیان‌گذار مجمع اجتماعی جهانی و مفهوم «اپیستمولوژی‌های جنوب»، برنده جایزه عمر فانون (۲۰۲۲)، جایزه کالون، جایزه ژابوتی و جایزه علمی گولبنکیان

۱۰. ژان بریکمان (بلژیک)
فیزیک‌دان نظری و فیلسوف علم با استناد بین‌المللی، استاد دانشگاه کاتولیک لوون، نویسنده یا هم‌نویسنده چندین کتاب از جمله «نظریه‌های مد روز (Fashionable Nonsense)» و «امپریالیسم بشردوستانه»

۱۱. دیودونه (فرانسه)
هنرمند و کمدین استندآپ با شهرت بین‌المللی،
نویسنده بیش از ۲۵ نمایش تک‌نفره، برنده جایزه بزرگ طنز سیاه (۲۰۰۰) برای مشارکت در کمدی هجوآمیز

۱۲. حمید الگار (ایالات متحده آمریکا)
استاد ممتاز مطالعات فارسی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، برنده جایزه ملک فیصل

۱۳. اویا بایدار (ترکیه)
رمان‌نویس و جامعه‌شناس برجسته که سال‌ها پس از کودتای نظامی ۱۹۸۰ ترکیه در تبعید سیاسی زندگی کرد و سپس به کشور بازگشت؛ دارای ۵ جایزه در زمینه رمان، ادبیات، داستان کوتاه و فرهنگ

۱۴. فیلیپ گیرالدی (ایالات متحده آمریکا)
کارشناس ضدتروریسم و ستون‌نویس، مدیر اجرایی سازمان غیرانتفاعی و ضدجنگ The Council for the National Interest (CNI)، عضو گروه Veteran Intelligence Professionals for Sanity (VIPS)

۱۵. سینتیا مک‌کینی (ایالات متحده آمریکا)
نماینده پیشین کنگره آمریکا (۶ دوره از جورجیا)، استاد و مدیر دفتر امور خارجی در دانشگاه North South University؛ دریافت‌کننده چندین جایزه صلح و حقوق بشر

۱۶. امام سهیب وب (بریتانیا)
امام پیشین مرکز فرهنگی جامعه اسلامی بوستون، محقق مقیم پیشین مرکز اسلامی دانشگاه نیویورک، بنیان‌گذار مؤسسه Ella Collins، قرار گرفته در فهرست ۵۰۰ مسلمان تأثیرگذار جهان توسط مرکز مطالعات استراتژیک اسلامی سلطنتی (۲۰۱۰)، برنده بهترین وبلاگ مسلمان و بهترین توییتر مسلمان

۱۷. آن رایت (ایالات متحده آمریکا)
سرهنگ ارتش و دیپلمات پیشین آمریکا که در سال ۲۰۰۳ در اعتراض به جنگ عراق از سمت خود استعفا داد، حقوقدان

۱۸. محمد عزمی عبدالحمید (مالزی)
رئیس شورای مشورتی سازمان‌های اسلامی مالزی

۱۹. ر. روشن بیگ (هند)
عضو هفت دوره پیشین مجلس قانون‌گذاری ایالت کارناتاکا، وزیر پیشین کشور، وزیر پیشین توسعه شهری، و وزیر پیشین زیرساخت

۲۰. سعید رضا عاملی (جمهوری اسلامی ایران)
استاد تمام ارتباطات و مطالعات جهانی در دانشگاه تهران، رئیس کرسی یونسکو در فضای مجازی و فرهنگ، بنیان‌گذار و رئیس دانشکده مطالعات جهان، سردبیر مجله مطالعات فضای مجازی، عضو فرهنگستان علوم ایران و دو شورای عالی فرهنگی کشور

۲۱. هایم برشیت (بریتانیا)
پژوهشگر بازنشسته و استاد پژوهشی فیلم، رسانه و مطالعات فرهنگی و فرهنگ بصری در مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی (SOAS) و دانشگاه شرق لندن، فعال در کمپین مقابله با تحریف در امور عمومی

۲۲. محمد مرندی (جمهوری اسلامی ایران)
استاد تمام ادبیات انگلیسی، شرق‌شناسی و مطالعات آمریکا در دانشگاه تهران

۲۳. آجامو باراکا (ایالات متحده آمریکا)
نامزد معاونت ریاست‌جمهوری حزب سبز در سال ۲۰۱۶، مبارز ضد استعمار و کهنه‌سرباز جنبش آزادی‌بخش سیاه‌پوستان آمریکا، بنیان‌گذار ائتلاف سیاه‌پوستان برای صلح (Black Alliance for Peace)

۲۴. بیژن عبدالکریمی (جمهوری اسلامی ایران)
فیلسوف، روشنفکر برجسته در دوران پس از ۷ اکتبر، متمرکز بر هستی‌شناسی و فلسفه سیاسی، متخصص اندیشه مارتین هایدگر، دانشیار فلسفه در دانشگاه آزاد اسلامی

۲۵. داود عبدالله (بریتانیا)
مدیر Middle East Monitor و معاون پیشین دبیرکل شورای مسلمانان بریتانیا

۲۶. ویجای پراشاد (هند)
مدیر مؤسسه Tricontinental: Institute for Social Research، ویراستار LeftWord Books، خبرنگار ارشد Globetrotter، و پژوهشگر ارشد در
دانشگاه رنمین چین، عضو هیئت مشورتی کمپین تحریم آکادمیک و فرهنگی اسرائیل در آمریکا، هم‌بنیان‌گذار Forum of Indian Leftists، برنده جایزه کتاب Muzaffar Ahmad و جایزه یادبود Paul A. Baran–Paul M. Sweezy

۲۷. رامون گروسفوگل (ایالات متحده آمریکا)
جامعه‌شناس و استاد ممتاز بازنشسته در بخش مطالعات قومی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی

۲۸. لارنس دیویدسون (ایالات متحده آمریکا)
استاد ممتاز تاریخ خاورمیانه در دانشگاه West Chester

۲۹. دیوید میلر (بریتانیا)
جامعه‌شناس و استاد پیشین دانشگاه استراتکلاید، دانشگاه بث و دانشگاه بریستول، هم‌مدیر Spinwatch

۳۰. عباس عدالت (بریتانیا)
استاد علوم کامپیوتر و ریاضیات در امپریال کالج لندن و بنیان‌گذار بنیاد علوم و هنر (SAF) و کمپین علیه تحریم‌ها، مداخلات نظامی و امپریالیستی (CASMII)

۳۱. دینا شلتون (ایالات متحده آمریکا)
استاد ممتاز حقوق بین‌الملل در دانشکده حقوق دانشگاه جورج واشنگتن؛ عضو و رئیس پیشین کمیسیون حقوق بشر بین‌آمریکایی (۲۰۱۰–۲۰۱۴)، برنده جایزه الیزابت هاوب در حقوق محیط زیست (۲۰۰۶) و جایزه بین‌المللی حقوق محیط زیست (۲۰۱۶)

۳۲. پنی گرین (استرالیا)
جرم‌شناس، بنیان‌گذار ابتکار بین‌المللی جرایم دولتی (International State Crime Initiative)، استاد حقوق و جهانی‌شدن و رئیس پیشین دپارتمان حقوق در دانشگاه کوئین مری لندن، پژوهشگر برجسته در زمینه جرم دولتی، نسل‌کشی و حقوق بشر؛ انتخاب‌شده به عنوان عضو آکادمی علوم اجتماعی (۲۰۲۲)

۳۳. مارجوری کوهن (ایالات متحده آمریکا)
استاد حقوق در مدرسه حقوق Thomas Jefferson، رئیس پیشین اتحادیه ملی وکلای آمریکا (National Lawyers Guild)، دریافت‌کننده جایزه خدمات آموزش حقوق (۲۰۰۵) و جایزه برنارد ویتکین برای برتری در آموزش حقوق (۲۰۰۷)

۳۴. جودی دین (ایالات متحده آمریکا)
نظریه‌پرداز سیاسی و استاد کالج Hobart and William Smith، استاد پیشین اراسموس علوم انسانی در دانشکده فلسفه دانشگاه اراسموس روتردام

۳۵. پیتر لیمل (ایالات متحده آمریکا)
مورخ شناخته‌شده بین‌المللی و استاد دانشگاه ایالتی میشیگان

۳۶. مایکل مالوف (ایالات متحده آمریکا)
تحلیل‌گر پیشین سیاست‌های امنیتی ارشد در دفتر وزیر دفاع آمریکا

۳۷. مایکل اسپرینگرمن (ایالات متحده آمریکا)
دیپلمات پیشین در آلمان و عربستان سعودی، وکیل و مشاور حقوقی، دکتر حقوق

۳۸. آگوستو سیناگره (ایتالیا)
استاد ممتاز حقوق بین‌الملل در دانشگاه ساپینزا رم

۳۹. سید سادات‌الله حسینی (هند)
رئیس بزرگ‌ترین سازمان مسلمانان هند (Jamaat-e-Islami Hind)

۴۰. آنجلو دورسی (ایتالیا)
مورخ فلسفه و استاد ممتاز تاریخ دکترین‌های سیاسی در دانشگاه تورین

۴۱. سیبل ادموندز (ایالات متحده آمریکا)
افشاگر فساد و ناکارآمدی‌های اطلاعاتی در نهادهای دولتی آمریکا، برنده جایزه آزادی بیان PEN/Newman’s Own (۲۰۰۶) و جایزه سام آدامز برای صداقت در اطلاعات (۲۰۱۲)

۴۲. کوین بی. مک‌دونالد (ایالات متحده آمریکا)
استاد ممتاز روان‌شناسی تکاملی در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ

۴۳. آلبرتو برادانینی (ایتالیا)
مدیر پیشین مؤسسه بین‌منطقه‌ای تحقیقاتی جرم و عدالت سازمان ملل و مؤسسه تحقیقاتی
جرم و مواد مخدر سازمان ملل، سفیر پیشین در تهران و پکن، رئیس مرکز مطالعات چین معاصر در ایتالیا

۴۴. جیمز اچ. فتزر (ایالات متحده آمریکا)
استاد ممتاز فلسفه علم در دانشگاه مینه‌سوتا دولوث

۴۵. پیرو بویلاکوا (ایتالیا)
مورخ، استاد تاریخ معاصر در دانشگاه ساپینزا رم، نویسنده ۳۴ کتاب

۴۶. کلودیو موتی (ایتالیا)
استاد پیشین دانشگاه بولونیا، مدیر مجله ژئوپولیتیک Eurasia, Rivista di Studi Geopolitici

۴۷. صدیق‌الله چودری (هند)
نماینده مجلس قانون‌گذاری بنگال غربی، عضو حزب All India Trinamool Congress (AITC)

۴۸. کلودیو موفا (ایتالیا)
استاد پیشین تاریخ روابط بین‌الملل در دانشگاه تِرامو

۴۹. ماریا پوومیه (فرانسه)
استاد دانشگاه هاوانا، استاد پیشین دانشگاه پاریس (سوربن)، مستندساز

۵۰. برونو دروسکی (فرانسه)
استاد ممتاز بازنشسته در مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی (Université Paris-Cité) و آکادمی ژئوپولیتیک پاریس

۵۱. پاولینا آروش فوگلیه (مکزیک)
استاد تمام در بخش علوم انسانی، دانشگاه خودمختار متروپولیتن

۵۲. مونیارادزی موشونگا (آفریقای جنوبی)
مدیر علمی جهانی شبکه بین‌المللی دِکولونیال (DIN)، دانشیار دانشگاه ایالت فری استیت

۵۳. مفتی مکرم احمد (هند)
دانشمند دینی و ادبی، امام دومین مسجد بزرگ هند (شاهی مسجد فتح‌پوری)

۵۴. آلن کوروز (فرانسه)
سرهنگ ارتش فرانسه، مشاور پیشین وزیر دفاع، معاون پیشین فرمانده کل نیروهای سازمان ملل در جنوب لبنان، مشاور امور بین‌الملل

۵۵. جودی ایوانز (ایالات متحده آمریکا)
هم‌بنیان‌گذار سازمان ضدجنگ Code Pink، فیلم‌ساز، رئیس پیشین هیئت مدیره Rainforest Action Network

۵۶. ژان-لوئی پوآریه (فرانسه)
فیلسوف، مورخ و مترجم

۵۷. گرتا برلین (ایالات متحده آمریکا)
هم‌بنیان‌گذار جنبش «غزه آزاد»، سخنگوی ناوگان آزادی ۱

۵۸. زلاتکو هادژیدیچ (بوسنی و هرزگوین)
دانشمند علوم سیاسی و مدیر مرکز مطالعات ملی‌گرایی در سارایوو

۵۹. الیزابت موری (ایالات متحده آمریکا)
معاون پیشین افسر اطلاعات ملی برای خاور نزدیک در شورای اطلاعات ملی آمریکا؛ عضو گروه Veterans Intelligence Professionals for Sanity (VIPS)

۶۰. پپه اسکوبار (برزیل)
تحلیل‌گر ژئوپلیتیک و روزنامه‌نگار، نویسنده در Asia Times، Mondialisation.ca، CounterPunch، Al Jazeera، RT، Sputnik، Strategic Culture Foundation و Guancha

۶۱. رادنی شکسپیر (بریتانیا)
اقتصاددان و استاد مدعو در دانشگاه تریساکتی، متخصص اقتصاد دودویی (Binary Economics)

۶۲. سلمان حسینی ندوی (هند)
عضو مؤسس/رئیس تعداد زیادی از کالج‌ها و بیمارستان‌های دینی، پزشکی، فناوری و مهندسی؛ دانشمند و استاد علوم اسلامی، نویسنده آثار متعدد علمی، رئیس جمعیت شباب‌الاسلام، سردبیر و همکار سردبیر ۱۳ نشریه به زبان‌های انگلیسی، اردو، فارسی و عربی

۶۳. رالف بوشارد (سوئیس)
مشاور نظامی پیشین دبیرکل سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)

۶۴. دانیل استولین (لیتوانی)
نویسنده و سخنران بین‌المللی، نویسنده کتاب «داستان واقعی گروه بیلدربرگ»

۶۵. پیتر کوئنیگ (سوئیس)
اقتصاددان و تحلیل‌گر ژئوپلیتیک با بیش از ۳۰ سال تجربه در بانک جهانی، سازمان جهانی بهداشت و همکاری توسعه سوئیس

۶۶. ابراهیم بتیل (ترکیه)
رئیس مؤسس بنیاد داوطلبان آموزش ترکیه، کارآفرین اجتماعی و مدیرعامل پیشین Tekfen Holding، دریافت‌کننده جوایز متعدد مدنی و
خیریه در ترکیه

۶۷. تامی شریدان (اسکاتلند)
نامزد انتخابات پارلمان اسکاتلند ۲۰۲۶ برای گلاسگو، عضو پیشین پارلمان، رهبر پیشین حزب سوسیالیست اسکاتلند، عضو پیشین شورای شهر گلاسگو، رهبر پیشین Solidarity

۶۸. کریستوف هورستل (آلمان)
نویسنده و متخصص امنیت، سیاست‌های ناتو، ژئوپلیتیک و سیاست خارجی آلمان، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر

۶۹. سارا فاندِرز (ایالات متحده آمریکا)
هم‌مدیر مرکز اقدام بین‌المللی و عضو دبیرخانه حزب Workers World

۷۰. کوین جی. بارت (ایالات متحده آمریکا)
اسلام‌شناس و عرب‌شناس، استاد پیشین دانشگاه ویسکانسین-مدیسن

۷۱. رژیس دِ کاستلنو (فرانسه)
وکیل، نویسنده و فعال سیاسی

۷۲. زکیه سومَن (هند)
استاد پیشین ارتباطات تجاری در دانشگاه گجرات، بنیان‌گذار سازمان حقوق زنان مسلمان هندی (BMMA)، عضو ائتلاف جنوب آسیا برای ریشه‌کنی فقر (SAAPE)

۷۳. استیفن سایزر (بریتانیا)
کشیش پیشین کلیسای Christ Church در ویرجینیا واتر ساری و مدیر بنیاد Peacemaker Trust

۷۴. ای. مایکل جونز (ایالات متحده آمریکا)
استاد پیشین ادبیات انگلیسی در کالج سنت مری (ایندیانا)، بنیان‌گذار مجله Culture Wars

۷۵. تیم اندرسون (استرالیا)
اقتصاددان سیاسی، مدیر مرکز مطالعات ضد هژمونی، استاد پیشین دانشگاه سیدنی

۷۶. پیِرز رابینسون (بریتانیا)
استاد پیشین روزنامه‌نگاری سیاسی، سیاست بین‌الملل و ارتباطات سیاسی در دانشگاه‌های شفیلد، منچستر و لیورپول، هم‌مدیر سازمان مطالعات پروپاگاندا و مدیر پژوهشی مرکز بین‌المللی عدالت ۹/۱۱

۷۷. پینو کَبراس (ایتالیا)
معاون پیشین کمیته روابط خارجی پارلمان ایتالیا

۷۸. ژان-میشل ورنوشت (فرانسه)
روزنامه‌نگار پیشین مجله Le Figaro Magazine، نویسنده و تحلیل‌گر ژئوپلیتیک

۷۹. آنجلو پرسینی (ایتالیا)
سفیر پیشین در ازبکستان، تاجیکستان و سوئد

۸۰. گیلرمو باره‌تو (ونزوئلا)
زیست‌شناس و استاد تمام بازنشسته در بخش زیست‌شناسی ارگانیسم‌ها در دانشگاه سیمون بولیوار

۸۱. ماتئوش پیسکورسکی (لهستان)
استاد پیشین دانشگاه شچچین و دانشگاه یان دلوگوش، هم‌بنیان‌گذار مرکز اروپایی تحلیل ژئوپلیتیک، عضو پیشین پارلمان لهستان در مجمع اتحادیه اروپای غربی

۸۲. دکلن هیز (ایرلند)
استاد بازنشسته در دانشگاه سوفیا در توکیو

۸۳. انیس‌الرحمن قاسمی (هند)
دانشمند دینی، رهبر اجتماعی، معاون پیشین شورای ملی میلی هند، مدرس فقه اسلامی

۸۴. دیو اسمیت (استرالیا)
کشیش انگلیکان، مربی اجتماعی، بوکسور، نامزد انتخابات فدرال ۲۰۲۲ از حزب United Australia Party (حوزه Grayndler)

۸۵. آرن مارتین (استرالیا)
مدیر اجرایی مؤسسه مطالعات پسااستعماری (IPCS)، استاد دانشگاه ملبورن، مدیر اجرایی بنیاد امنیت جهانی، سردبیر مجله Postcolonial Studies

۸۶. دیوید روویکس (ایالات متحده آمریکا)
خواننده و ترانه‌سرا، موسیقیدان متمرکز بر جنگ‌های آمریکا، جهانی‌سازی، آنارشیسم، عدالت اجتماعی و تاریخ کارگری، برنده جایزه ASCAP Deems Taylor

۸۷. ویتو پِتروچلی (ایتالیا)
رئیس پیشین کمیته روابط خارجی سنای ایتالیا، مدیر تحریریه روزنامه AntiDiplomatico

۸۸. دیلک بکتاش (ترکیه)
استاد بازنشسته دانشگاه هنرهای زیبای معمار سینان

۸۹. ویسل دینلر (ترکیه)
استاد حقوق در دانشگاه هیتیت

۹۰. کریستین بوشت (فرانسه)
انسان‌شناس، سیاستمدار پیشین و فعال ضد جنگ

۹۱. حاجر آنسال (ترکیه)
استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه ایشیک، متخصص نظریه اجتماعی و جنسیت

۹۲. دنیجال یگیچ (لبنان)
استاد ارتباطات در دپارتمان ارتباطات دانشگاه آمریکایی لبنان

۹۳. پاول موشیتسکی (لهستان)
استاد در آکادمی علوم لهستان، فیلسوف، مقاله‌نویس، میزبان پادکست Inny Świat

۹۴. ونسا بیلی (فرانسه)
عکاس و روزنامه‌نگار مستقل در امور خاورمیانه مستقر در سوریه

۹۵. مسعود شجریه (بریتانیا)
رئیس کمیسیون حقوق بشر اسلامی لندن، دارای وضعیت مشورتی در بخش امور اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد

۹۶. زکی کلیچ‌آسلان (ترکیه)
استاد بیماری‌های قفسه سینه در دانشکده پزشکی دانشگاه استانبول، فعال عدالت اجتماعی

۹۷. ساندیو هیرا (هلند)
بنیان‌گذار شبکه بین‌المللی دکولونیال، شناخته‌شده برای نظریه دکولونیال، مدیر مؤسسه بین‌المللی پژوهش علمی

۹۸. پل لاروِدی (ایالات متحده آمریکا)
بنیان‌گذار جنبش غزه آزاد و جنبش فلسطین آزاد، عضو جنبش همبستگی بین‌المللی، سخنگوی مشترک کاروان آزادی غزه ۲۰۱۰

۹۹. ایوون ریدلی (بریتانیا)
دبیرکل اتحادیه مسلمانان اروپا، نامزد انتخابات پارلمان اسکاتلند ۲۰۲۶ برای گلاسگو، رئیس پیشین اتحادیه بین‌المللی زنان مسلمان

۱۰۰. کنراد رکاس (لهستان–اسکاتلند)
استاد مدعو دانشگاه Nottingham Trent، عضو گروه Polish YES for Scotland

۱۰۱. جیمز پرلوف (ایالات متحده آمریکا)
نویسنده، پژوهشگر و سردبیر پیشین مجله The New American

۱۰۲. لوسین سرِیز (فرانسه)
نویسنده کتاب «حکمرانی از طریق آشوب»، فعال ضد جنگ و تحلیل‌گر ژئوپلیتیک

۱۰۳. یورگن کاین کولبل (آلمان)
جرم‌شناس، روزنامه‌نگار تحقیقی، نویسنده کتاب درباره نقش اسرائیل در ترور حریری

۱۰۴. کارول بروئیه (ایالات متحده آمریکا)
فعال صلح، از ‌بنیان‌گذاران Northern California ۹-۱۱ Truth Alliance، نامزد حزب سبز برای کنگره آمریکادر سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۸، ۲۰۱۲

۱۰۵. دوغان برمک (ترکیه)
رئیس انجمن فلسفه علوی، رئیس پیشین فدراسیون علویان ترکیه

۱۰۶. ژیل مونیه (فرانسه)
روزنامه‌نگار تحقیقی و دبیرکل انجمن دوستی فرانسه–عراق

۱۰۷. ربکا شوت (ایالات متحده آمریکا)
وکیل بین‌المللی، هم‌بنیان‌گذار Washington Working Group for the International Criminal Court و ائتلاف ImPact برای تقویت نهادهای قضایی بین‌المللی

۱۰۸. لئونید ساوین (روسیه)
سردبیر اصلی Geopolitika.ru از ۲۰۰۸، بنیان‌گذار و سردبیر Journal of Eurasian Affairs

۱۰۹. ریچ سیگل (ایالات متحده آمریکا)
پیانیست، ترانه‌سرا، نویسنده و فعال صلح، نامزد حزب سبز در نیوجرسی (۲۰۱۵)

۱۱۰. گوردون داف (ایالات متحده آمریکا)
دیپلمات پیشین سازمان ملل در عراق، تفنگدار سابق جنگ ویتنام

۱۱۱. ماریون سیگو (فرانسه)
مورخ، مقاله‌نویس و پژوهشگر تاریخ و اندیشه سیاسی فرانسه

۱۱۲. کالب ماوپین (ایالات متحده آمریکا)
بنیان‌گذار مرکز نوآوری سیاسی، روزنامه‌نگار

۱۱۳. جاکوب کوهن (فرانسه)
دانشگاهی، رمان‌نویس و فعال ضد جنگ

۱۱۴. کن اوکیف (ایالات متحده آمریکا–ایرلند)
تفنگدار سابق و کهنه‌سرباز جنگ خلیج فارس، فعال ضد جنگ

۱۱۵. راینر روپ (آلمان)
اقتصاددان و روزنامه‌نگار

۱۱۶. توماس ورله (فرانسه)
رهبر جنبش FRANCE RÉSISTANCE

۱۱۷. دراگانا تریفکوویچ (صربستان)
مدیرکل مرکز مطالعات ژئواستراتژیک و رئیس
مجمع رسانه‌ای اوراسیا

۱۱۸. فیروزه میتیبوروالا (هند)
ستون‌نویس و بنیان‌گذار انجمن دوستی هند–ایران

۱۱۹. امام محمد العاصی (ایالات متحده آمریکا)
امام پیشین مرکز اسلامی واشنگتن، پژوهشگر مؤسسه اندیشه اسلامی معاصر

۱۲۰. بندتو لیگوریو (ایتالیا)
دانشیار فلسفه در دانشگاه ساپینزا رم

۱۲۱. رانیه مصری (ایالات متحده آمریکا)
از مدیران شبکه عدالت محیط‌زیستی کارولینای شمالی

۱۲۲. پیتر سینزبری (استرالیا)
استاد مدعو دانشگاه نوتردام استرالیا، دانشکده پزشکی

۱۲۳. هایدِه گارسیا براوو (مکزیک)
پژوهشگر همکار در مرکز تحقیقات بین‌رشته‌ای علوم و علوم انسانی، دانشگاه ملی خودمختار مکزیک (UNAM)

۱۲۴. خوزه گانداریلا سالگادو (مکزیک)
پژوهشگر ارشد در مرکز تحقیقات بین‌رشته‌ای علوم و علوم انسانی، دانشگاه ملی خودمختار مکزیک (UNAM)

۱۲۵. آرنو دمانژ (فرانسه)
دبیر انجمن ۳R، گروهی از فعالان سابق جلیقه‌زردها که برای همه‌پرسی شهروندی (RIC)، صلح و مخالفت با مداخلات نظامی فرانسه فعالیت می‌کنند

۱۲۶. فینیان کانینگهام (ایرلند)
نویسنده و روزنامه‌نگار در Strategic Culture Foundation

۱۲۷. مارگریتا فورلان (ایتالیا)
روزنامه‌نگار و مدیر Casa Del Sole TV

۱۲۸. ایوا بارتلت (کانادا–ایالات متحده آمریکا)
روزنامه‌نگار مستقل، خبرنگار جنگی و فعال متمرکز بر درگیری‌های غرب آسیا

۱۲۹. تِشا تِشانویچ (صربستان)
روزنامه‌نگار و مجری تلویزیونی، بنیان‌گذار Balkan Info

۱۳۰. کلود ژانویه (فرانسه)
نویسنده، مقاله‌نویس و ستون‌نویس

۱۳۱. اریک والبرگ (کانادا)
کارشناس ژئوپلیتیک و نویسنده

۱۳۲. والری بوگولت (فرانسه)
حقوق‌دان و تحلیل‌گر ژئوپلیتیک

۱۳۳. آدریان سالبوچی (آرژانتین)
تحلیل‌گر سیاسی و نویسنده

۱۳۴. ایوان بنه‌دتی (فرانسه)
یکی از رهبران برجسته جنبش جلیقه‌زردها

۱۳۵. یانیک سووئر (فرانسه)
نویسنده و تحلیل‌گر ژئوپلیتیک

۱۳۶. پیر-آنتوان پلاکوون (فرانسه)
نویسنده، تحلیل‌گر سیاسی و مشاور بین‌المللی، رئیس اندیشکده Strategika و خبرنامه Polemos

۱۳۷. آرنو دوولِه (فرانسه)
مشاور سیاسی و کارشناس حقوق بین‌الملل

۱۳۸. مایکل اسپیث (ایالات متحده آمریکا)
مدیر اجرایی مرکز ایندیانا برای صلح خاورمیانه

۱۳۹. ژو هاوزِنگ (چین)
سردبیر ارشد شرکت فرهنگی رسانه‌ای Haikou Xianjielun

۱۴۰. آنتونیو گومِش مارکِش (پرتغال)
مدیر بازنشسته بانک، مقاله‌نویس

۱۴۱. هاله نیازمند (ایالات متحده آمریکا)
استاد هنر در کالج مِدِستو جونیور، هنرمند مفهومی، منتقد هنری

۱۴۲. کلود تیمِرمان (فرانسه)
زیست‌شناس، آمارشناس و پژوهشگر ژنتیک جمعیت؛ مقاله‌نویس و مفسر در Boulevard Voltaire

۱۴۳. حفصه کرامصطفی (بریتانیا)
روزنامه‌نگار و نویسنده، رئیس بخش بین‌الملل بنیاد African Legacy

۱۴۴. ژینت هِس اسکاندرانی (فرانسه)
فعال ضد جنگ و عضو حزب سبز فرانسه

۱۴۵. یعقوب ماهی (بلژیک)
الهی‌دان و اسلام‌شناس، استاد مطالعات اسلامی

۱۴۶. آدام شامیر (سوئد)
نویسنده، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر سیاسی

۱۴۷. ژان-لوپ ایزامبرت (فرانسه)
روزنامه‌نگار تحقیقی مستقل و نویسنده

۱۴۸. ظفر بانگاش (کانادا)
مدیر مؤسسه اندیشه اسلامی معاصر در تورنتو

۱۴۹. عماد حمرو نی (فرانسه)
استاد آکادمی ژئوپلیتیک پاریس، متخصص امور خاورمیانه

۱۵۰. جو ایوسباکر (ایالات متحده آمریکا)
هماهنگ‌کننده راهپیمایی «همراه با فلسطین» در
کنوانسیون ملی حزب دموکرات ۲۰۲۴

۱۵۱. ریچارد هیلی (بریتانیا)
رئیس سازمان Scotland Against Criminalising Communities

۱۵۲. دیوید جی. ریلی (ایالات متحده آمریکا)
روزنامه‌نگار مستقل، تحلیل‌گر سیاسی، نامزد پیشین فرمانداری آیداهو (۲۰۲۰)

۱۵۳. نسرین مثائی (هند)
عضو مؤسس سازمان Bharatiya Muslim Mahila Andolan (BMMA)؛ سازمان فعال حقوق زنان

۱۵۴. کیم پترسن (ایالات متحده آمریکا)
از سردبیران نشریه Dissident Voice

۱۵۵. استفانو بونیلاوری (ایتالیا)
روزنامه‌نگار و مدیر انتشارات Anteo Edizioni

۱۵۶. توبیاس فنینگ (آلمان)
مهندس نرم‌افزار و فعال سیاسی

۱۵۷. تونی گاسلینگ (بریتانیا)
روزنامه‌نگار تحقیقی و فعال سیاسی

۱۵۸. ژانگ شولیانگ (چین)
معاون سردبیر شرکت فرهنگی رسانه‌ای Haikou Xianjielun

۱۵۹. استیون ساهیونی (ایالات متحده آمریکا)
روزنامه‌نگار برنده جایزه و سردبیر ارشد MidEastDiscourse

۱۶۰. امید عکتاس (ترکیه)
پزشک، متخصص درمان گیاهی و طب سوزنی

۱۶۱. عمران محمد رشید (مالزی)
مدیر اجرایی Citizens International

۱۶۲. علی بقالی (بلژیک)
رئیس حزب اسلام، فعال ضد جنگ

۱۶۳. فاطمه اورگل (ترکیه)
پزشک در کلینیک اسنلر، فعال ضد جنگ

۱۶۴. گورهان ارتور (ترکیه)
مدیر سازمان مردم‌نهاد Citizen Initiative، فعال ضد جنگ

۱۶۵. لوکا آرریگی (ایتالیا)
منطق‌دان و طراح معماری‌های حکمرانی قطعی‌گرا

۱۶۶. دیو کانن (بریتانیا)
رئیس اتحاد یهودیان برای فلسطین

۱۶۷. فاطمه آکدوکور (ترکیه)
مدرس الهیات، فعال ضد جنگ

۱۶۸. هومن مرتضوی (کانادا)
وکیل رسمی دادگستری و فعال ضد جنگ

۱۶۹. س.ق. مسعود (هند)
دبیر ASEEM، فعال ضد جنگ

۱۷۰. ریچارد ری (ایالات متحده آمریکا)
ویراستار و فعال ضد جنگ

۱۷۱. شبیر علی وارسی (هند)
پژوهشگر و فعال ضد جنگ

۱۷۲. عباس علی (بریتانیا)
گروه حقوق بشری InMinds Human Rights Group

۱۷۳. نورما هاشم (مالزی)
از مسئولین Viva Palestina Malaysia

۱۷۴. سعید نورالدین (بلژیک)
یکی از سخنگوهای Bruxelles Pantheres

۱۷۵. اقبال جاسات (آفریقای جنوبی)
عضو اجرایی Media Review Network

۱۷۶. سید فرید نظامی (هند)
پژوهشگر و فعال ضد جنگ

۱۷۷. آصف علی زیدی (هند)
وکیل و پژوهشگر، فعال ضد جنگ

۱۷۸. کریم علی (بریتانیا)
سخنگوی Palestine Pulse

۱۷۹. سید مونیس عابدی (هند)
وکیل حقوق بشر، فعال ضد جنگ

۱۸۰. جو لورینتز (استرالیا)
Wentworth Falls NSW

۱۸۱. موهاد رِغیف (بلژیک)
یکی از سخنگوهای Bruxelles Pantheres

امضاکنندگان به‌صورت فردی امضا کرده‌اند و وابستگی‌ها/سمت‌های سازمانی صرفاً برای اهداف شناسایی ذکر شده‌اند.