پیامدهای روانی جنگ و نقش تاب‌آوری و انسجام اجتماعی

برخی از مردم بعد از جنگ، نه تنها خوب می‌شوند، بلکه بهتر از قبل می‌شوند. پدیده‌ای به نام "رشد پس از تروما" نشان می‌دهد که از دل سختی، گاهی قدرت شخصی و روابط عاطفی عمیق‌تری متولد می شود.

کد خبر: ۱۳۶۵۷۶۹

تاریخ: ۱۸ فروردين ۱۴۰۵ - ۰۱:۵۴

به گزارش سرویس علم و فناوری تابناک، یافته‌های مطالعات تصویربرداری عصبی، مناطق خاصی از مغز را شناسایی کرده‌اند که هم در TBI آسیب می‌بینند و هم در پاتوفیزیولوژی PTSD نقش دارند. برای درک عمیق‌تر این تغییرات، سه شبکه عصبی کلیدی اهمیت ویژه‌ای دارند:

Default Mode Network: نقش پردازش خود-ارجاعی و مرور ذهنی دارد که در PTSD با کاهش فعالیت و اختلال در یکپارچگی آن مواجه هستیم.

Salience Network: وظیفه تشخیص و اولویت‌بندی محرک‌های مهم را به عهده دارد و در هنگام PTSD دچار سوگیری به سمت تهدید می‌شود.

Executive Control Network: که مرکز کنترل شناختی و تنظیم هیجانی بوده و در PTSD با کاهش کارایی و ضعف در مهار پاسخ همراه است.

آمیگدالا که منطقه‌ای کلیدی در پردازش و ارزیابی محرک‌های تهدیدآمیز است، در افراد مبتلا به آسیب مغزی خفیف (mTBI) تغییرات ساختاری و عملکردی نشان می‌دهد که با تشدید علائم PTSD همراه است. هیپوکامپ که نقش محوری در تثبیت حافظه و تمایز میان تجربیات گذشته و حال دارد، و قشر کمربندی قدامی (ACC) که در تنظیم هیجانی و کنترل توجه سهیم است، از دیگر مناطق آسیب‌پذیر در این اختلال به شمار می‌روند. در سطح مولکولی، استرس مزمن جنگ، محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-فوق‌کلیوی (HPA) را دچار اختلال می‌کند. در PTSD شاهد الگوی غیرعادی ترشح کورتیزول هستیم که با کاهش حجم هیپوکامپ و در نتیجه مشکل در تنظیم هیجان همراه است.

این موارد توضیح می‌دهد که چرا مداخله زودهنگام در مراحل حاد استرس می‌تواند از آسیب‌های ساختاری بلندمدت پیشگیری کند. همچنین یافته‌های اخیر نشان می‌دهند که سطح بالاتر نوروپپتید وای (NPY) و نسبت مطلوب‌تر DHEA/Cortisol با تاب‌آوری بیشتر در برابر استرس شدید مرتبط‌اند؛ یافته‌هایی که نشان می‌دهند تاب‌آوری نه فقط یک پدیده‌ی روانی-اجتماعی، بلکه دارای سازوکارهای بیولوژیکی قابل اندازه‌گیری است. درک این تغییرات نوروآناتومیکی و نوروبیولوژیکی برای توسعه‌ی مداخلات هدفمند ضروری است. قرار گرفتن مداوم در معرض عوامل استرس‌زای جنگی به تغییرات پایدار در سیستم عصبی خودمختار منجر می‌شود و حالت‌هایی مانند هوشیاری بیش از حد (Hypervigilance) و بی‌حسی عاطفی (Emotional Numbing) را ایجاد می‌کند که بر ظرفیت تصمیم‌گیری، کیفیت روابط بین‌فردی و عملکرد اجتماعی فرد تأثیر منفی می‌گذارند. بنابراین، درمانگران باید پیچیدگی‌های ناشی از این پیامدها را در فرایند درمان لحاظ کرده و محیطی امن، حمایتگر و مبتنی بر درک متقابل فراهم سازند.

با وجود عمق این آسیب‌های شناختی و روانی، شواهد پژوهشی نشان می‌دهند که انسان‌ها در برابر بحران‌های ناشی از جنگ کاملاً بی‌دفاع نیستند. مدل Bonanno چهار مسیر متمایز را در پاسخ به تروما شناسایی می‌کند: ۱- بهبودی (Recovery) که در آن فرد پس از دوره‌ای از اختلال به سطح عملکرد قبلی بازمی‌گردد؛ ۲- تاب‌آوری (Resilience) که با حفظ عملکرد مطلوب در طول بحران مشخص می‌شود؛ ۳- تأخیر در بروز علائم (Delayed Trajectory) که در آن علائم هفته‌ها یا ماه‌ها پس از رویداد ظاهر می‌شوند؛ ۴- و مزمن شدن(Chronic Dysfunction) که با تداوم طولانی‌مدت علائم همراه است. این تمایز از این جهت اهمیت بالینی دارد که هر مسیر رویکرد مداخله‌ای متفاوتی را می‌طلبد. پدیده رشد پس از تروما (Post-Traumatic Growth) نشان می‌دهد برخی افراد پس از تجربیات آسیب‌زا تحولات مثبت معناداری در پنج حوزه زندگی تجربه می‌کنند: افزایش قدرت شخصی، عمق‌یافتن روابط با دیگران، قدردانی عمیق‌تر از زندگی، کشف امکانات و مسیرهای جدید، و تحول معنوی. رشد پس از تروما مفهوم مهمی برای درک تاب‌آوری است و جهت‌گیری درمان را از بازیابی عملکرد قبلی صرف به سوی رشد واقعی گسترش می‌دهد.