انتقاد روزنامه اصولگرا از عادل فردوسی پور

انتشار تصاویر عادل فردوسی‌پور در عیادت از کودکان آسیب‌دیده جنگی دربیمارستان، آن هم حدود ۳۵روز پس از آغاز این تجاوز، دوباره این پرسش را به میان آورد که واکنش سلبریتی‌ها درچنین بزنگاه‌هایی چه زمانی و چگونه معنا پیدا می‌کند؟

کد خبر: ۱۳۶۵۴۷۳

تاریخ: ۱۶ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۰:۱۵

بیش از یک ماه ازآغاز تجاوز متجاوزان آمریکایی واسرائیلی به ایران می‌گذرد؛ از همان روزهای نخست، بسیاری از ایرانیان در داخل وخارج از کشور با هرنگاه اعتقادی، گرایش سیاسی و سبک زندگی، به این تجاوز واکنش نشان دادند و از همبستگی با وطن و هموطن گفتند.

به گزارش تابناک به نقل از روزنامه خراسان، با این حال، سکوت بخشی ازچهره‌های مشهورورزش، سینما وسرگرمی برای بسیاری ازمخاطبان قابل فهم نبود.

دراین میان، انتشار تصاویر عادل فردوسی‌پور در عیادت از کودکان آسیب‌دیده جنگی دربیمارستان، آن هم حدود ۳۵روز پس از آغاز این تجاوز، دوباره این پرسش را به میان آورد که واکنش سلبریتی‌ها درچنین بزنگاه‌هایی چه زمانی و چگونه معنا پیدا می‌کند؟ آیا دیر واکنش نشان دادن صرفاً یک تأخیر ساده است یا نشانه نوعی محاسبه؟ ومهم‌تر از آن، آیا سکوت و بی‌واکنشی واقعاً موضعی «خنثی» محسوب می‌شود؟

بازگشت عادل در دقیقه۹۰

کنشی درست در هرزمانی درست است، اما درزمان مناسب با ارزش تر. بعید است کسی که چند دهه در متن رسانه زیسته، ارزش«زمان» در چنین کنشی را نداند.

عادل فردوسی‌پور نه فقط یک چهره موثر و برای بسیاری کماکان محبوب رسانه‌ای، بلکه روزنامه‌نگاری است که سال‌ها نبض افکارعمومی را دربرنامه‌ای مانند۹۰سنجیده و می‌داند گاهی یک جمله درلحظه درست، می‌تواند ازده‌ها واکنش دیرهنگام اثرگذارتر باشد. به همین دلیل طبیعی است که انتشار تصاویر عیادت او ازکودکان آسیب‌دیده جنگی، درکنار استقبال بخشی ازمخاطبان، این پرسش را هم به همراه داشته باشد که چرا چنین واکنشی بیش از یک ماه به تعویق افتاد؟

راستش شاید اگر به‌جای او یا یک ورزشکار یا هنرپیشه طرف بودیم که هوش رسانه‌ای عادل را نداشت این تاخیر اهمیت چندانی نداشت. اما می‌توان این اتفاق را دست‌کم از دو زاویه دید. نخست این‌که همین واکنش دیرهنگام باز هم از بسیاری سکوت‌ها قابل دفاع‌تر است. درفضایی که هنوز برخی چهره‌های شناخته‌شده ترجیح داده‌اند هیچ موضعی نگیرند، حضور عادل درکنار کودکان مجروح جنگی ترمیم همان سرمایه اجتماعی است که سال‌ها در ذهن مخاطبان شکل گرفته بود و با این اوصاف اصل اتفاق خوب است.

اما زاویه دوم اما به همان مسئله «زمان» بر می‌گردد. در چنین روزهایی، ارزش بسیاری از کنش‌ها به لحظه وقوع آن‌ها وابسته است. واکنشی که در روزهای نخست یک بحران بیان می‌شود، بخشی ازشکل‌گیری روایت عمومی را می‌سازد؛ اما هرچه زمان بگذرد، اثرگذاری آن کمتر می‌شود و بیشتر شبیه واکنشی پسینی با انواع محاسبات به نظر می‌رسد.