پشت‌پرده نقش پاکستان در مذاکرات ایران و آمریکا

این روز‌ها نام پاکستان به‌عنوان یکی از واسطه‌های احتمالی میان ایران و آمریکا مطرح شده؛ اما آن‌طور که در گفت‌وگوی منتشرشده در The New Yorker آمده، این نقش بیش از آنکه از جنس «میانجی‌گری صلح» باشد، ریشه در ساختار قدرت و منافع خاص این کشور دارد. در پاکستان، برخلاف بسیاری از کشورها، سیاست خارجی صرفاً در اختیار دولت نیست. ارتش—و در رأس آن فرمانده ارتش، Asim Munir—نقش تعیین‌کننده‌ای در تصمیم‌گیری‌های کلان دارد. همین موضوع باعث شده کانال‌های ارتباطی پاکستان با آمریکا، بیشتر از مسیر‌های نظامی و امنیتی عبور کند تا دیپلماتیک.

کد خبر: ۱۳۶۵۲۴۰

تاریخ: ۱۴ فروردين ۱۴۰۵ - ۲۲:۴۱

به گزارش تابناک، بر اساس تحلیل The New Yorker، بخشی از تحرکات اخیر پاکستان را می‌توان در چارچوب شناخت این کشور از سبک سیاست‌ورزی Donald Trump فهمید؛ سبکی که کمتر به بروکراسی کلاسیک متکی است و بیشتر به روابط شخصی و «معامله مستقیم» تمایل دارد.

در چنین فضایی، ورود مستقیم ارتش پاکستان به معادله، یک انتخاب تصادفی نیست؛ بلکه تلاشی است برای قرار گرفتن در جایگاه «طرف قابل مذاکره» برای واشنگتن.

میانجی‌گری یا مدیریت منافع؟

نکته کلیدی اینجاست:

به روایت The New Yorker، نقش پاکستان بیشتر از آنکه یک مأموریت صلح‌طلبانه باشد، یک حرکت عمل‌گرایانه است.

اسلام‌آباد از این مسیر چند هدف را دنبال می‌کند:

افزایش وزن ژئوپلیتیکی در منطقه

تقویت رابطه با آمریکا در یک مقطع حساس

مدیریت تبعات ناامنی‌های منطقه‌ای که می‌تواند مستقیماً به داخل پاکستان سرایت کند

یک بحران قدیمی در پس‌زمینه

در عین حال، پاکستان با چالش‌های داخلی و امنیتی جدی روبه‌روست. سال‌ها سیاست‌گذاری در افغانستان، حالا به تهدید‌های معکوس تبدیل شده و فشار‌های اقتصادی نیز بر این کشور سنگینی می‌کند.

در چنین شرایطی، ورود به پرونده‌ای مثل تنش ایران و آمریکا، می‌تواند هم یک فرصت باشد و هم ابزاری برای تغییر دستور کار—حرکتی که در بسیاری از کشور‌ها سابقه دارد.

در نهایت طبق گزارش The New Yorker، پاکستان در حال بازی در یکی از پیچیده‌ترین صحنه‌های دیپلماتیک منطقه است.

اما این بازی، بیش از آنکه از جنس «میانجی بی‌طرف» باشد، ترکیبی از منافع، فرصت‌سنجی و مدیریت بحران داخلی است.