نامهٔ پزشکیان به مردم آمریکا: ایران هرگز آغازگر جنگ نبوده است

رئیس جمهور در نامه خود خطاب به مردم آمریکا با بیان اینکه حتی پس از تحمل اشغال، تهاجم و فشارهای مداوم قدرت‌های جهانی و علیرغم داشتن برتری نظامی نسبت به بسیاری از همسایگان خود ایران هرگز آغازگر جنگ نبوده است گفت: اما با قاطعیت و شجاعت، متجاوزان را به عقب رانده است.

کد خبر: ۱۳۶۵۰۳۰

تاریخ: ۱۲ فروردين ۱۴۰۵ - ۲۲:۳۳

به گزارش تابناک مسعود پزشکیان در نامه‌ای خطاب به مردم آمریکا آورده است: خطاب به مردم ایالات متحده آمریکا و تمام کسانی که در میان سیل تحریف‌ها و روایت‌های ساختگی، همچنان به دنبال حقیقت هستند و آرزوی زندگی بهتری دارند:

ایران یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های مستمر در تاریخ بشر است. با وجود مزیت‌های تاریخی و جغرافیایی در ادوار مختلف، ایران در تاریخ معاصر خود هرگز مسیر تجاوز، توسعه‌طلبی، استعمار یا سلطه‌گری را انتخاب نکرده است.

حتی پس از تحمل اشغال، تهاجم و فشارهای مداوم قدرت‌های جهانی و علیرغم داشتن برتری نظامی نسبت به بسیاری از همسایگان خود ایران هرگز آغازگر جنگ نبوده است؛ اما با قاطعیت و شجاعت، متجاوزان را به عقب رانده است.

مردم ایران هیچ دشمنی با ملت‌های دیگر، از جمله مردم آمریکا، اروپا یا کشورهای همسایه ندارند. ایرانیان حتی در مواجهه با مداخلات و فشارهای مکرر خارجی در طول تاریخ پرافتخار خود، همواره میان دولت‌ها و مردمی که بر آن‌ها حکومت می‌کنند، تمایز قائل شده‌اند. این یک اصل ریشه‌دار در فرهنگ و وجدان جمعی ایرانی است، نه یک موضع سیاسی موقت.

به همین دلیل، تصویرسازی از ایران به عنوان یک «تهدید»، نه با واقعیت‌های تاریخی سازگار است و نه با حقایق عینی امروز. چنین برداشتی محصول امیال سیاسی و اقتصادی قدرتمندان است؛ نیازی برای «دشمن‌تراشی» جهت توجیه فشارها، حفظ سلطه نظامی، تداوم صنعت تسلیحات و کنترل بازارهای استراتژیک. در چنین فضایی، اگر تهدیدی وجود نداشته باشد، آن را ایجاد می‌کنند.

در همین چارچوب، ایالات متحده بیشترین تعداد نیروها، پایگاه‌ها و توانمندی‌های نظامی خود را پیرامون ایران متمرکز کرده است؛ کشوری که حداقل از زمان تأسیس ایالات متحده، هرگز آغازگر جنگی نبوده است.

تجاوزات اخیر آمریکا که از همین پایگاه‌ها صورت گرفته، نشان داد که این حضور نظامی تا چه حد تهدیدآمیز است. طبیعتاً هیچ کشوری در مواجهه با چنین شرایطی، از تقویت توانمندی‌های دفاعی خود دست نمی‌کشد.

آنچه ایران انجام داده و می‌دهد، پاسخی سنجیده بر پایه «دفاع مشروع» است و به هیچ وجه به معنای آغاز جنگ یا تجاوز نیست.

روابط ایران و آمریکا در ابتدا خصمانه نبود. نقطه چرخش اما کودتای ۱۹۵۳ (۲۸ مرداد) بود؛ مداخله غیرقانونی آمریکا برای جلوگیری از ملی شدن منابع ایران. آن کودتا روند دموکراتیک ایران را مختل کرد، دیکتاتوری را بازگرداند و بذر بی‌اعتمادی عمیقی را نسبت به سیاست‌های آمریکا در دل ایرانیان کاشت.

این بی‌اعتمادی با حمایت آمریکا از رژیم شاه، پشتیبانی از صدام حسین در جنگ تحمیلی دهه ۱۹۸۰، اعمال طولانی‌ترین تحریم‌های تاریخ معاصر و در نهایت، تجاوز نظامی بی‌دلیل آن هم دو بار در میانه مذاکرات عمیق‌تر شد.

با این حال، تمامی این فشارها در تضعیف ایران ناکام ماند. برعکس، کشور در بسیاری از حوزه‌ها قوی‌تر شد: نرخ باسوادی سه برابر شد و از حدود ۳۰٪ پیش از انقلاب به بیش از ۹۰٪ رسید؛ آموزش عالی به شدت گسترش یافت؛ پیشرفت‌های چشمگیری در فناوری‌های نوین حاصل شد؛ خدمات بهداشتی بهبود یافت و زیرساخت‌ها با سرعتی غیرقابل مقایسه با گذشته توسعه یافتند. این‌ها حقایق قابل اندازه‌گیری هستند که مستقل از روایت‌های ساختگی ایستاده‌اند.

در عین حال، نباید اثرات مخرب و ضدبشری تحریم‌ها و تجاوزات بر زندگی مردم مقاوم ایران را نادیده گرفت. تداوم حملات نظامی و بمباران‌های اخیر عمیقاً بر زندگی و دیدگاه مردم اثر می‌گذارد. این یک حقیقت انسانی است: وقتی جنگ آسیب‌های جبران‌ناپذیری به جان، خانه و آینده مردم می‌زند، آن‌ها نسبت به عاملان آن بی‌تفاوت نخواهند ماند.

اینجا یک سؤال اساسی مطرح می‌شود: دقیقاً کدام‌یک از منافع مردم آمریکا با این جنگ تأمین می‌شود؟ آیا تهدیدی عینی از سوی ایران وجود داشت که چنین رفتاری را توجیه کند؟ آیا قتل‌عام کودکان بی‌گناه، نابودی تأسیسات دارویی بیماران سرطانی یا افتخار به بمباران یک ملت و بازگرداندن آن به «عصر حجر»، هدفی جز تخریب بیشتر جایگاه جهانی ایالات متحده دارد؟

ایران مسیر مذاکره را دنبال کرد، به توافق رسید و به تمامی تعهدات خود عمل کرد. تصمیم به خروج از آن توافق و انجام دو تجاوز نظامی در میانه گفتگوها، انتخاب‌های مخربی بود که توسط دولت آمریکا و در خدمت توهمات یک متجاوز خارجی صورت گرفت.

حمله به زیرساخت‌های حیاتی ایران از جمله تأسیسات انرژی و صنعتی مستقیماً مردم ایران را هدف قرار می‌دهد. این اقدامات فراتر از «جنایت جنگی»، پیامدهایی دارند که از مرزهای ایران فراتر می‌روند؛ بی‌ثباتی ایجاد می‌کنند و بذر کینه‌ای را می‌کارند که سال‌ها باقی می‌ماند. این نشانه قدرت نیست، بلکه نشانه سردرگمی استراتژیک است.

آیا این‌گونه نیست که آمریکا به عنوان «نیروی نیابتی اسرائیل» اسرائیل وارد این تجاوز شده است؟ آیا حقیقت ندارد که اسرائیل با دشمن‌تراشی از ایران، به دنبال انحراف افکار عمومی از جنایات خود علیه فلسطینیان است؟ آیا روشن نیست که اسرائیل قصد دارد با ایران تا آخرین سرباز آمریکایی و آخرین دلار مالیات‌دهندگان آمریکایی بجنگد؟

آیا واقعاً شعار «اول آمریکا» (America First) امروز جزو اولویت‌های دولت ایالات متحده است؟

من از شما دعوت می‌کنم فراتر از ماشین اطلاعات نادرست نگاه کنید و با کسانی که به ایران سفر کرده‌اند سخن بگویید. به مهاجران موفق ایرانی نگاه کنید که در برترین دانشگاه‌های جهان تدریس می‌کنند یا در پیشرفته‌ترین شرکت‌های فناوری غرب فعالیت دارند. آیا این واقعیت‌ها با تصویر تحریف‌شده‌ای که از ایران به شما ارائه می‌دهند، همخوانی دارد؟

امروز جهان بر سر یک دوراهی ایستاده است. ادامه مسیر تقابل، پرهزینه‌تر و بیهوده‌تر از همیشه است. انتخاب میان تقابل و تعامل، انتخابی واقعی و سرنوشت‌ساز است که آینده نسل‌های بعدی را شکل می‌دهد. ایران در طول تاریخ هزاران ساله خود، از متجاوزان بسیاری جان سالم به در برده است. از آن‌ها تنها نامی لکه‌دار در تاریخ مانده، درحالی‌که ایران مقاوم، باکرامت و سربلند همچنان ایستاده است.