سخنی مهم با مسئولان/ شجاعت شما ارزشمند است، اما امروز کشور بیش از همیشه به حضورتان نیاز دارد

در روزگاری که سایه تهدید و ناامنی بر منطقه سنگینی می‌کند و دشمنان این سرزمین آشکارا راه ترور و حذف فیزیکی چهره‌های اثرگذار را در پیش گرفته‌اند، شاید بیش از هر زمان دیگری لازم باشد درباره یک موضوع مهم با نگاهی مشفقانه و دلسوزانه سخن گفت؛ اینکه حفظ جان مدیران و مسئولان ارشد کشور نه از سر ترس، بلکه از سر مسئولیت‌پذیری نسبت به آینده کشور است.

کد خبر: ۱۳۶۳۷۶۴

تاریخ: ۰۱ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۳:۵۳

به گزارش تابناک، در شرایطی که در بحبوحه نبرد بی‌رحمانه و امنیتی آمریکا، متحدانس و رژیم سفاک صهیونیستی علیه ایران اسلامی هستیم، حضور مسئولانی در رده سران قوا و برخی مسئولین اجرایی و نظامی انتظامی، در مراسم نماز عید فطر امسال در مصلای تهران، اگرچه نشان‌دهنده روحیه شجاعت و مردمی بودن آنهاست، اما از زاویه‌ای دیگر می‌تواند محل تأمل دلسوزانه نیز باشد.

هیچ تردیدی نیست که این مسئولان بارها ثابت کرده‌اند که از تهدید و حتی شهادت هراسی ندارند و برایشان، همان‌گونه که بارها گفته‌اند، شهادت یک افتخار است نه یک ترس. این روحیه ایثارگرانه قابل احترام است و مردم نیز همواره چنین روحیه‌ای را ارج نهاده‌اند. اما مسئله امروز، فقط شجاعت فردی نیست؛ مسئله، نیاز کشور به مدیران باتجربه‌اش در میانه یک میدان پرخطر است.

دشمنی که امروز در برابر ایران قرار دارد، نشان داده که در مسیر اهداف خود هیچ خط قرمزی نمی‌شناسد و از ترور شخصیت‌های مؤثر نیز ابایی ندارد. تجربه‌های تلخ گذشته و از دست دادن چهره‌های ارزشمند، این واقعیت را به ما یادآوری می‌کند که تهدیدها کاملاً واقعی هستند و نمی‌توان آنها را صرفاً با تکیه بر شجاعت فردی نادیده گرفت.

وقتی حتی درباره شخصیت‌هایی در بالاترین سطوح مانند رهبر شهید انقلاب اسلامی یا چهره‌هایی مانند شهید علی لاریجانی نیز دشمن از خود جسارت نشان داد و تنها اهرم در اختیارش که همان ترور افراد است را اعمال کرد، این موضوع نشان می‌دهد که دشمن در محاسبات خود تفاوتی میان افراد قائل نیست. در چنین شرایطی، حفظ سرمایه‌های مدیریتی کشور خود یک وظیفه راهبردی محسوب می‌شود، نه یک ملاحظه شخصی.

سخن دلسوزانه این است: شما شجاعت خود را ثابت کرده‌اید. همه می‌دانند که از مرگ هراسی ندارید و اگر پای جان دادن برای کشور باشد، تردید نخواهید کرد. اما امروز شاید وظیفه بزرگ‌تر، زنده ماندن برای خدمت باشد. کشور در این مقطع حساس، به مدیران زنده، باتجربه و تصمیم‌گیر نیاز دارد.

شاید لازم باشد این نگاه تقویت شود که پرهیز از حضورهای پرریسک، نه نشانه فاصله گرفتن از مردم است و نه نشانه ترس؛ بلکه نشانه درک اهمیت مسئولیتی است که بر دوش این افراد قرار دارد. فقدان هر یک از این چهره‌ها می‌تواند خلأهایی ایجاد کند که جبران آنها در شرایط بحرانی بسیار دشوار باشد.

این یک نقد از سر دلسوزی است، نه سرزنش. حرف این است که بمانید، مراقب باشید و اجازه ندهید کشور با فقدان شما وارد چالش‌های ناخواسته شود. شجاعت شما برای همه اثبات شده است؛ حالا شاید مهم‌ترین جلوه این شجاعت، حفظ خود برای ادامه مسیر خدمت به مردم و کشور باشد.