این تصویر را برای جهان وایرال کنید

ایرانی اصیل حتی سقف آسمان هم فرو بریزد، نه با خوش رقصی برای دشمن که با نمایش غیرت و شرف واقعی، باز روی زمین حماسه به پا می کند.

کد خبر: ۱۳۶۲۳۸۵

تاریخ: ۲۰ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۶:۱۲

وقتی  آرامش شهر با حادثه ای تلخ در هم آمیخت و ساختمان کلانتری هدف قرار گرفت، شاید کمتر کسی تصور می کرد که مأموران خسته و زخم خورده این حادثه، تنها ساعاتی بعد در دل خیابان و میان آوارها، میز و صندلی های خود را برپا کنند و چراغ خدمت را روشن نگه دارند. اما آنها این کار را کردند.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، این تصویری است حماسی از روزهای جنگ. ساعتی از تخریب ساختمان نگذشته بود که صحنه ای عجیب و در عین حال غرورآفرین در مقابل چشمان رهگذران و مردم محلی رقم خورد.
مأموران کلانتری که به تازگی از زیر آوارهای ترامپ و نتانیاهو بیرون آمده بودند و هنوز غبار حادثه بر چهره هایشان نشسته بود، خدمت به مردم را متوقف نکردند. آنها با چند میز و صندلی ساده، فضایی هرچند موقت اما پر از امید در حاشیه خیابان ایجاد کردند. پرونده ها روی میزهای کوچک گشوده شدند، ارباب رجوع پشت در صف ایستادند و چرخ اداری که می توانست برای همیشه از حرکت بازایستد، دوباره به گردش درآمد.
این صحنه که در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها دست به دست شد، خیلی زود از یک خبر ساده فراتر رفت و به نمادی ملی از غیرت و تعهد ایرانی تبدیل گشت. در نگاه اول شاید فقط مأمورانی را ببینیم که پشت میزهای چوبی در فضای باز نشسته‌اند، اما با نگاهی عمیق‌تر می‌توان روحیه ای را دید که این ملت را در سخت‌ترین روزهای تاریخش سرپا نگه داشته است. در برابر موشک ها و جنگنده های اسرائیل و امریکا، پای وطن و هموطن ایستادند و هنوز ایستاده اند.

آنها را مقایسه هم نکنید
اینجا خبری از تعطیلی کارها به بهانه نبود وقوع جنگ و امکانات نبود، سخنی از ترک پست و مسئولیت به دلیل شرایط بحرانی به میان نیامد. آنچه اتفاق افتاد، تجلی عینی جمله ماندگار «اگر سقف آسمان فرو ریزد، باز هم باید به وظیفه عمل کرد» بود. این مأموران ثابت کردند که یک اداره، تنها چهار دیواری و ساختمان نیست؛ یک اداره، روحیه و اراده مردمی است که برای خدمت قسم خورده‌اند و این که کشور را به هیچ وعده ای و وعیدی نفروشند. آنها با وطن فروشان خائن خارج نشین که بر حمله به ایران تاکید دارند و در رکاب دشمن اند، مقایسه هم نکنید. شان آنها پایین می آید.

این عکس، روایتی از شرافت انسانی است؛ از آدم‌هایی که نه برای پاداش که برای وجدان بیدار خود کار می‌کنند. با هیچ بهانه ای سمت دشمن را نمی گیرند که دشمن، همواره دشمن است و قرار نیست  برای بهروزی ما کاری کند، از مردانی که شاید امکانات نداشتند، اما عزمی آهنین برای حل مشکلات مردم داشتند. آنان نشان دادند که خدمت به خلق، در گرو دلی استوارف عشق به میهن و ایمانی راسخ است.

در چنین روزگاری
در روزگاری که گاهی از بی‌تفاوتی و کم‌تعهدی و سرسپردگی برخی ها به دشمن سخن می‌گوییم، این عکس یادآور می‌شود که هنوز هستند انسان‌هایی که باور دارند «خدمت به مردم»  و عشق به میهن بالاترین عشق است. این تصویر، نه فقط برای امروز، که برای فرداهای این سرزمین، سندی است بر اینکه تا وقتی چنین انسان‌هایی با این سطح از غیرت و مسئولیت‌پذیری در این کشور نفس می‌کشند، چرخ زندگی ایرانیان از حرکت بازنخواهد ایستاد.
برای این مأموران، خیابان تبدیل به اداره شد و آوارها، میز کار. آنها به جهانیان ثابت کردند که برای انجام وظیفه، گاه تنها یک قلب پر از تعهد کافی است. این است معنای واقعی «خدمت»؛ توقف‌ناپذیر، بی‌ادعا، استاده در برابر دشمن  و همیشه در صحنه.