سه سکانس از زنان فوتبالیست ایران؛ از سلام نظامی تا نه به پناهندگی!

تیم ملی فوتبال زنان ایران حین جنگ در داخل خاک کشورمان، با شرایطی خاص در استرالیا روبه‌رو بود که فارغ از نتایج، سه سکانس قابل توجه از آنها به جای ماند.

کد خبر: ۱۳۶۱۹۱۰

تاریخ: ۱۷ اسفند ۱۴۰۴ - ۲۰:۱۴

تیم ملی فوتبال زنان ایران با سه شکست خاک استرالیا را ترک خواهد کرد، اما فارغ از ثبت این نتایج، سه سکانس از تیم زنان در این رقابت‌ها به جای ماند.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک، تیم ملی فوتبال زنان ایران، در شرایطی راهی استرالیا شد که هزار امید و آرزو داشت؛ در دومین حضورش در جام ملت‌های آسیا و با هدایت پرافتخارترین سرمربی فوتبال زنان ایران. اما شاگردان مرضیه جعفری، پیش از شروع مسابقات با شرایطی مواجه شدند که در اختیارشان نبود و همین شرایط خاص، وضعیت را برای آنها نیز تغییر داد.

تیم ملی فوتبال زنان ایران در گروهی سخت قرار داشت؛ هم گروهی با استرالیای میزبان، کره جنوبی و فیلیپین که از قدرت‌های فوتبال آسیا و جهان محسوب می‌شوند و با سه شکست هم به کار خود پایان دادند. ابتدا شکست ۳ بر صفر مقابل کره جنوبی؛ دومین بازی شکست ۴ بر صفر مقابل استرالیا بود؛ بازی پایانی هم نتیجه ۲ بر صفر به سود فیلیپین پایان یافت.

اما فارغ از ثبت این نتایج، سه سکانس از تیم زنان در این رقابت‌ها به جای ماند. سه سکانسی که حسابی قابل توجه بود و البته برخی واکنش‌ها در این روزهای عجیب، اجتناب ناپذیر بود. در بازی نخست، سکوت بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان ایران حین پخش سرود، واکنش برانگیز شد. مسئله‌‌ای که جنجال آفرین هم بود، اما چنین اقدامی اتحاد و انسجام درونی تیم را به هم نزد. اتفاقی که شاید پس از شوک بازیکنان ناشی از حملات اتحاد آمریکایی-اسرائیلی به خاک ایران، بار غم بازیکنان را هم بیشتر کرده بود.

با این حال شاگردان مرضیه جعفری در بازی دوم و سوم، حین پخش سرود با سلام نظامی خود، اقدامی را انجام دادند که مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال درباره آن چنین گفت: «بازیکنان ما سلام نظامی و با وجود فشار سنگینی که از سمت مسئولان برگزاری مسابقات وجود داشت،  وفاداری به کشور را نشان دادند. همچنین آنها بازوبند مشکی بر بازوی خود بستند.» این اتفاق دومین سکانسی بود که از تیم زنان در استرالیا به جای ماند و با توجه به صحبت‌های تاج، تحت فشار سنگین در دو بازی هم تکرار شد.

احتمالاً اما مهم‌ترین سکانس به جای مانده از بازیکنان تیم زنان، یک «نه» بزرگ بود؛ برخی با توجه به شرایط جنگی و اتفاقات پیرامون تیم ملی زنان، تلاش کردند تا شرایطی را برای بازیکنان ایجاد کرده که آنها بتوانند در خاک استرالیا اعلام پناهندگی کنند؛ با این حال هیچکدام از بازیکنان حاضر به انجام چنین کاری نشدند و قرار است با اتحاد و انسجام، یک صدا و همدلانه به کشور بازگردند.

گرچه نتایج تیم ملی زنان قابل قبول نبود، اما این سه سکانس به جای مانده از آنها در خاک استرالیا بسیار قابل توجه بود.