مرور پروتکل سیزدهم صهیون/

تفریح، شهوترانی و خانه‌های مجلل باعث انحراف ذهن‌ غیریهود می‌شود/نیاز به نان آن‌ها را خدمتگزار ما می‌کند

برای آن‌که توده‌ها همواره در گمراهی بمانند و ندانند در اطراف‌شان چه می‌گذرد و با آن‌ها چه می‌شود، با ایجاد وسایل تفریح و سرگرمی و بازی‌های خنده‌آور و انواع ورزش‌ها و لذت بردن و شهوترانی و زیاد کردن کاخ‌های زرق و برق‌دار و خانه‌های مجلل، آن‌ها را به خود مشغول خواهیم کرد. مطبوعات نیز مسابقه‌های هنری، ورزشی و غیره راه خواهند انداخت، و بدین‌ترتیب اذهان توده متوجه این‌امور و از برنامه‌های ما منصرف خواهد شد.

کد خبر: ۱۳۶۱۳۲۷

تاریخ: ۱۶ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۰:۰۱

به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، پروتکل‌های دانشوران صهیون، دربردارنده ۲۴ پروتکل یا سخنرانی است که توسط یکی از اکابر یهود و سران صهیونیسم در مجمع دانشمندان و مغزهای متفکر یهود ایراد شده‌اند. این‌پروتکل‌ها تا سال‌ها مخفی بودند و در نهایت با ترجمه‌شان به زبان انگلیسی، در دسترس مردم غیریهودی دنیا قرار گرفتند.

پروتکل‌های مورد اشاره ۲۴ فصل از چکیده تفکرات اهریمنی یهود را در رسیدن به سلطه جهانی شامل می‌شوند؛ از طریق ویران کردن روسیه ارتدوکس،‌ اروپای کاتولیک، قلمرو پاپ مسیحی و سرانجام نابودی اسلام. حکومت جهانی یهود به اعتراف خود یهودیان، همان اوتوکراسی نسل داود (مسلمان پیامبرش می‌دانند و یهودیان شاه) است و دیگر اقوام و ملل در این‌حکومت، حیواناتی بیش نیستند.

برنامه‌های حکومت یهود از سال ۱۸۹۷ عنوان پروتکل‌های صهیون را به خود گرفت و از آن‌پس این‌اصطلاح برای اشاره به آن‌ها به کار رفت.

چندروز پیش پروتکل نهم صهیون را مرور کردیم که در پیوند زیر قابل دسترسی و مطالعه است:

* «هرکه را بخواهیم اعدام می‌کنیم/اسلحه ما جاه‌طلبی، آزمندی، انتقام‌گیری و کینه‌توزی و بدخواهی است»

حالا بنا داریم پروتکل سیزدهم از ۲۴ پروتکل صهیون را مطالعه کنیم.

موضوعات کلی این‌پروتکل آن‌طور که در متن آن آمده، به این‌ترتیب‌اند:

نیاز به نان روزانه – مسایل سیاسی – مسایل صنعتی – تفریحات و سرگرمی‌ها – کاخ‌های ملت – درست به خودی خود درست است – مسایل مهم.

یهودیان در این‌پروتکل می‌گویند جوامع غیریهودی (گوییم) را با موضوعات و مجادلات مختلف سیاسی و هنری و سرگرمی، مشغول کرده و خود به کار چپاول و غارتگری‌شان مشغول می‌شوند. همچنین به این‌نکته اشاره می‌کنند که وقتی حکومت جهانی یهود به‌طور کامل برپا شود، وظیفه لیبرال‌ها و خیال‌پردازها به پایان خواهد رسید.

همچنین به‌طور صریح می‌گویند که فضای سرگرمی و خنده و انحراف باید چنان در مطبوعات و تولیدات هنری و فرهنگی تقویت شود که مردم کشورهای مختلف به آن‌ها مشغول شده و نقشه‌های مخرب و ویرانگر یهود برای جوامع خود را نبینند.

در ادامه مشروح متن پروتکل سیزدهم از پروتکل‌های دانشوران یهود را می‌خوانیم:

نیاز به نان روزانه، گوییم را وادار می‌کند که به آرامش رو بیاورند و با میل و رغبت خدمتگزار ما باشند. عمالی که از بین آنها برای مطبوعات خود به خدمت می‌گیریم به اشاره ما موضوعاتی را که شایسته نیست ما خودمان در بیانیه‌های رسمی خطاب به مردم مطرحشان کنیم، به بحث می‌کشند و ما در گرماگرم این‌بحث‌ها و مجادلات با آرامش کامل اقدامات ضروری و لازم را که به موضوع مورد بحث مربوط می‌شود، اتخاذ می‌کنیم و سپس مساله را به‌عنوان یک‌امر تمام شده، در معرض افکار عمومی می‌گذاریم. در این‌صورت احدی جرات نمی‌کند خواستار تجدیدنظر در اقدام به عمل آمده شود و حلقه را بر خود و امثال خود تنگ کند، مخصوصا که ما اقدامات خود را در راه اصلاح و بهبودی اوضاع معرفی می‌کنیم. مطبوعات هم بلافاصله افکار عمومی را به طرف مسائل جدیدی می‌کشانند و اذهان به آن‌ها مشغول می‌شود (مگر نه این‌که ما این‌اذهان را عادت داده‌ایم که همواره در طلب چیزهای جدید برآیند) و باز یک‌عده به بحث و مجادله پیرامون مسائل جدید می‌پردازند؛ عده‌ای که بهره‌ای جز نابخردی و حماقت نصیب‌شان نشده و یادشان رفته است بدانند که هیچ نیستند و ناتوان‌تر از آنند که مغز مسائل را دریابند. امور سیاسی را فقط ما خوب می‌فهمیم و خداوند به برکت زحمات نسل‌های عدیده، ما را برای این‌کار آماده ساخته است؛ زیرا چه‌کسی جز ما این‌‌مسائل را ابداع کرده است؟

از تمام این‌مقدمات پی خواهید برد که هدف ما از جلب موافقت افکار عمومی نسبت به کاری که می‌خواهیم بکنیم در واقع این است که به کار دستگاه و ماشین خود سهولت ببخشیم. شاید ملاحظه کرده باشید که آنچه ما مایلیم موافقت افکار عمومی را نسبت به آن به دست آوریم عملی نیست که انجام داده‌ایم و تمام شده است، بلکه صرفا حرف‌هایی است که در رابطه با این یا آن مساله بازرگانی مطرح کرده‌ایم (کما این‌که می‌توانید ملاحظه کنید که فقط در حرف و نه در عمل خوهان توافق بر سر مسائل گوناگون هستیم.) ما همواره تاکید و تصریح می‌کنیم که رهبر و راهنمای ما در اقداماتی که انجام می‌دهیم فقط امید و اطمینان به این است که این‌اقدامات جز برای خدمت به مصالح عمومی نیست.

برای آن‌که اذهان توده مزاحم و بهانه‌جو را از بحث پیرامون مسائل سیاسی منحرف کنیم، آن‌ها را به وادی مشکلات جدیدی در زمینه صنعت و تجارت می‌کشانیم و رهایشان می‌سازیم تا در این‌زمینه‌ها غرق شوند و هرچه می‌خواهند بحث کنند. توده‌ها زمانی تن به آسایش می‌دهند و از دردسرهای سیاست (یعنی همان‌چیزی که خود ما آنها را وادار به دخالت در آن کردیم تا در مبارزه خود علیه حکومت‌های گوییم از آن بهره‌برداری کنیم) دست می‌شویند که کارهای مناسب دیگری جایگزین مشغولیت‌های سیاسی آن‌ها شود.

برای آن‌که توده‌ها همواره در گمراهی بمانند و ندانند در اطراف‌شان چه می‌گذرد و با آن‌ها چه می‌شود، با ایجاد وسایل تفریح و سرگرمی و بازی‌های خنده‌آور و انواع ورزش‌ها و لذت بردن و شهوترانی و زیاد کردن کاخ‌های زرق و برق‌دار و خانه‌های مجلل، آن‌ها را به خود مشغول خواهیم کرد. مطبوعات نیز مسابقه‌های هنری، ورزشی و غیره راه خواهند انداخت، و بدین‌ترتیب اذهان توده متوجه این‌امور و از برنامه‌های ما منصرف خواهد شد و در نتیجه، ما هرکار بخواهیم می‌کنیم و موضع‌گیری‌های ما سالم می‌ماند؛ موضع‌گیری‌هایی که اگر بدون توسل به این‌وسایل سرگرم‌کننده، آن‌ها را علنی و آشکار می‌ساختیم، مطمئنا با توده‌ها برخورد و تناقض پیدا می‌کردیم. از آن‌جا که توده‌ها از نعمت تفکر مستقل بی‌بهره‌اند و فاقد قدرت استنباط می‌باشند، از ما تقلید خواهند کرد و به شیوه ما خواهند اندیشید؛ زیرا فقط ما هستیم که شیوه‌های فکری را به آ‌ن‌ها می‌دهیم و البته این‌خط‌دهی‌های فکری فقط به دست اشخاصی صورت خواهد گرفت که در وفاداری آن‌ها نسبت به ما شک و تردیدی نیست.

وقتی حکومت ما برپا شود، وظیفه لیبرال‌ها و اتوپیست‌ها یا رویاپردازهای خیالباف، نیز به پایان خواهد رسید اما تا آن‌زمان کارهای این‌عده برای ما مفید خواهد بود و ما اندیشه‌ها و افکار آن‌ها را به سمت عقاید بی‌ارزشی که فکر می‌کنند خوب و مطلوب و پسندیده است، سوق می‌دهیم. (ما کاملا موفق شده‌ایم به وسیله تئوری‌های خود کله‌های پوکِ گوییم را به سمت سوسیالیسم سوق دهیم.) آیا همین ما نبودیم که افکار بی‌ارزش آن‌ها را به سمت گمراهی و کوری هدایت کردیم، به‌طوری که در بین آن‌ها حتی یک‌نفر پیدا نمی‌کنید که بتواند تشخیص دهد و بفهمد که معنای کلمه «ترقی» در همه‌جا، به جز آن‌جا که سخن از کشفیات مادی یا علمی است، متضمن جدایی یا ضدیت و ناسازگاری است؛ چرا که حقیقت، به خودی خود، یک‌امر ثابت است و در آن جایی برای مفهوم ترقی وجود ندارد. ترقی و پیشرفت فکری غلط و ایده‌ای دروغین است و کارش این می‌باشد که حقیقت را به‌صورت مبهم، پیچیده و پوشیده درآورد؛ حال آن‌که فقط ما، ما ملت برگزیده خداوند و نگاهبان حقیقت، برای دیدن روشن حقیقت آفریده شده‌ایم.

زمانی که حکومت خود را برپا کردیم، سخنرانان ما این‌‌مسائل را که بشریت را واژگون کرد و در نتیجه آن‌ها را به دامن ما کشاند، شرح خواهند داد. کیست که ذره‌ای شک داشته باشد که همه این‌ملت‌ها را ما برطبق نقشه سیاسی خود به این‌سمت هدایت کردیم و به ذهن احدی از آن‌ها خطور نکرد و یا نتوانست بفهمد که چگونه این‌کاروان چندین‌قرن او را با خود برد.