والدگری در شرایط ویژه؛ خانواده‌ها چگونه از کودکان مراقبت کنند؟

پذیرش این‌احساسات، به‌جای انکار آنها، گامی مهم در بازسازی پیوند عاطفی با کودک است. کودک بیش از آنکه به والدینی بی‌نقص نیاز داشته باشد، به والدینی نیاز دارد که صادقانه احساسات خود را مدیریت کنند و حضور عاطفی خود را حفظ کنند.

کد خبر: ۱۳۶۱۱۲۸

تاریخ: ۱۳ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۴:۲۴

به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، در جهانی که بحران‌ها دیگر رویدادهایی استثنایی نیستند بلکه به بخشی از تجربه زیسته جوامع تبدیل شده‌اند، کودکی در معرض نوعی ناامنی مزمن قرار گرفته است؛ ناامنی‌ای که نه‌تنها از جنگ و خشونت، بلکه از فقر ساختاری، مهاجرت اجباری، بی‌ثباتی اجتماعی، بیماری‌های همه‌گیر و فروپاشی شبکه‌های حمایتی ناشی می‌شود. در چنین بستری، خانواده به‌عنوان نخستین نهاد اجتماعی و عاطفی، نقشی حیاتی در حفاظت از سلامت روانی کودک ایفا می‌کند.

اما خود خانواده نیز در شرایط بحران، با فرسایش منابع عاطفی، اقتصادی و اجتماعی مواجه می‌شود. از این رو، «والدگری در بحران» صرفاً یک موضوع تربیتی نیست، بلکه مسئله‌ای اجتماعی، حقوقی و حتی امنیت انسانی است. مطالعات روان‌شناسی رشد و روان‌تروما نشان می‌دهد که تجربه ناامنی جمعی می‌تواند بنیان احساس امنیت در کودک را متزلزل کند.

امنیت روانی، زیربنای شکل‌گیری اعتماد، یادگیری، خودپنداره مثبت و تنظیم هیجانی است. زمانی که کودک شاهد فروپاشی نظم روزمره، اضطراب والدین یا تهدیدهای بیرونی است، نظام عصبی او در وضعیت «هشدار مداوم» قرار می‌گیرد. این وضعیت می‌تواند به اختلالات اضطرابی، اختلال استرس پس از سانحه، مشکلات خواب، اختلال تمرکز و تغییرات رفتاری منجر شود. اما پیامدهای بحران تنها در سطح روان‌شناختی باقی نمی‌مانند؛ آنها در شکل‌گیری باورهای بنیادین کودک درباره جهان، عدالت، اعتماد و آینده نقش تعیین‌کننده دارند. کودکان جهان را از دریچه روابط دلبستگی می‌شناسند.

در شرایط بحران، والدین نه‌فقط مراقبان جسمی، بلکه تنظیم‌کنندگان هیجانی کودک هستند. تنظیم هیجانی فرآیندی است که طی آن کودک از طریق تماس عاطفی با والدین، می‌آموزد چگونه احساسات شدید را مدیریت کند. وقتی والدین خود در معرض اضطراب شدید، سوگ، بی‌ثباتی اقتصادی یا استرس مزمن قرار دارند، توان تنظیم هیجانی آنان کاهش می‌یابد و این امر به‌طور مستقیم بر امنیت روانی کودک اثر می‌گذارد. بنابراین اضطراب کودک پدیده‌ای منفصل از اضطراب والدین نیست؛ بلکه در یک شبکه هیجانی مشترک شکل می‌گیرد. از منظر نظریه دلبستگی و دیدگاه‌های دونالد وینیکات، کودک برای رشد سالم نیازمند «محیط نگهدارنده» است؛ محیطی که در آن مراقب اصلی به‌صورت قابل پیش‌بینی، پاسخ‌گو و حمایت‌گر حضور دارد. مفهوم «مادرِ به‌اندازه کافی خوب» در این نظریه، تأکید می‌کند که کودک به کمال‌گرایی والدین نیاز ندارد، بلکه به حضور پایدار و پاسخ‌دهی عاطفی متناسب نیازمند است. این‌مفهوم در شرایط بحران اهمیت مضاعف می‌یابد، زیرا والدین اغلب احساس می‌کنند در محافظت کامل از فرزندانشان ناکام مانده‌اند.

در حالی که پژوهش‌ها نشان می‌دهد حتی در شدیدترین بحران‌ها، حفظ ارتباط عاطفی، همدلی و حضور قابل اتکا می‌تواند آثار روانی آسیب را به‌طور چشمگیری کاهش دهد. بحران‌های جمعی همچنین ساختارهای معنایی کودک را دچار تزلزل می‌کنند. کودکان در مواجهه با خشونت، بی‌عدالتی یا فقدان، ممکن است باورهای پیشین خود درباره امنیت جهان و قابل اعتماد بودن دیگران را بازنگری کنند. اگر این بازنگری بدون حمایت عاطفی و گفت‌وگو رخ دهد، می‌تواند به بدبینی مزمن، بی‌اعتمادی اجتماعی و کاهش امید به آینده منجر شود. امید، برخلاف تصور رایج، یک احساس ساده نیست؛ بلکه سازه‌ای شناختی ـ عاطفی است که بر تجربه امنیت، پیش‌بینی‌پذیری و حمایت اجتماعی استوار است.

از منظر حقوق کودک، حفاظت از سلامت روانی کودکان در شرایط بحران نه یک انتخاب اخلاقی، بلکه یک تعهد حقوقی دولت‌ها و جوامع است. حق برخورداری از امنیت روانی، آموزش، حمایت اجتماعی و دسترسی به خدمات سلامت روان، بخشی از حقوق بنیادین کودک محسوب می‌شود. در شرایط بحران، این حقوق اغلب نخستین قربانیان محدودیت منابع و اولویت‌های امنیتی می‌شوند. با این حال، نادیده گرفتن سلامت روان کودکان می‌تواند پیامدهای بلندمدت اجتماعی از جمله افزایش خشونت، افت سرمایه اجتماعی و بازتولید چرخه‌های آسیب را در پی داشته باشد.

والدین در شرایط بحران با نوعی فرسودگی روانی مواجه می‌شوند که از آن با عنوان «خستگی تروما» یاد می‌شود. احساس ناتوانی در محافظت از خانواده، فقدان منابع حمایتی و فشارهای اقتصادی می‌تواند حس بی‌کفایتی والدینی را تشدید کند. پذیرش این احساسات، به‌جای انکار آنها، گامی مهم در بازسازی پیوند عاطفی با کودک است. کودک بیش از آنکه به والدینی بی‌نقص نیاز داشته باشد، به والدینی نیاز دارد که صادقانه احساسات خود را مدیریت کنند و حضور عاطفی خود را حفظ کنند.

در چنین شرایطی، راهبردهای عملی برای حمایت از کودکان اهمیت حیاتی دارند:

نخست، ایجاد احساس امنیت از طریق حفظ روتین‌های روزمره. تداوم فعالیت‌های ساده مانند وعده‌های غذایی مشترک، زمان خواب منظم و مناسک خانوادگی، به کودک حس پیش‌بینی‌پذیری می‌دهد.

دوم، گفت‌وگوی صادقانه و متناسب با سن کودک. پنهان‌سازی کامل واقعیت می‌تواند اضطراب را افزایش دهد، در حالی که توضیح ساده و اطمینان‌بخش به کودک کمک می‌کند احساس کنترل بیشتری داشته باشد.

سوم، تنظیم هیجانات والدین. مدیریت استرس از طریق حمایت اجتماعی، گفتگو با دیگران، و مراقبت از سلامت روان والدین، تأثیر مستقیمی بر آرامش کودک دارد.

چهارم، تقویت بازی و تخیل. بازی نمادین به کودک امکان می‌دهد ترس‌ها و هیجانات پیچیده خود را پردازش کند و حس کنترل روانی را بازسازی نماید.

پنجم، تقویت همبستگی خانوادگی و اجتماعی. ارتباط با خویشاوندان، دوستان و شبکه‌های حمایتی، احساس تعلق و امنیت را افزایش می‌دهد.
ششم، توجه به نشانه‌های آسیب روانی و مراجعه به متخصصان در صورت نیاز. مداخله زودهنگام می‌تواند از مزمن شدن آسیب‌های روانی جلوگیری کند.

هفتم، آموزش سواد رسانه‌ای و مدیریت مواجهه کودک با اخبار و تصاویر خشونت‌آمیز، که می‌تواند اضطراب و احساس ناامنی را تشدید کند.

در سطح سیاست‌گذاری، حمایت از خانواده‌ها در شرایط بحران باید به‌عنوان بخشی از امنیت اجتماعی تلقی شود. دسترسی به خدمات سلامت روان، حمایت اقتصادی از خانواده‌های آسیب‌پذیر، ایجاد فضاهای امن برای کودکان و آموزش والدگری در بحران، از جمله اقدامات ضروری هستند.

در نهایت، بحران‌ها واقعیت‌های اجتناب‌ناپذیر جهان معاصرند، اما کیفیت پاسخ ما به آنها سرنوشت نسل آینده را تعیین می‌کند. اگر خانواده بتواند در میان ناامنی‌های بیرونی، محیطی امن، همدلانه و پایدار فراهم آورد، کودک می‌آموزد که جهان، علی‌رغم ناامنی‌ها، همچنان قابل زیستن است. والدگری در بحران، هنر حفظ انسانیت در میانه آشوب است؛ تلاشی برای آنکه کودکی، حتی در تاریک‌ترین زمان‌ها، معنای امنیت، امید و تعلق را از دست ندهد.

محمدمهدی سیدناصری حقوقدان؛ مدرس دانشگاه و پژوهشگر حقوق بین‌الملل کودکان