کدام منطقه تهران قدیم سمبل اراذل و اوباش بود؟

این خیابان تا اواسط سلطنت ناصرالدین شاه محل اجتماع دزدان و اراذل و اوباش محله سنگلج بود که در قسمت غرب این خیابان قرار داشت.

کد خبر: ۱۳۵۷۵۱۵

تاریخ: ۲۶ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۵:۰۰

به گزارش تابناک به نقل از عصر ایران؛ یکی از قدیمی‌ترین خیابان‌های تهران خیابان خیام است که شهرتی فراوان دارد این خیابان در زمان‌های قدیم با نام جلیل آباد شناخته می‌شد و در زمان ناصر الدین شاه، خیابان جلیل آباد خیابان باریک و پر پیچ و خم هولناکی بود که بقایای آن از طرف شمال به اداره پست مرکزی در خیابان سپه (امام خمینی فعلی) می‌رسد و به طرف جنوب کشیده می‌شد و از چهار راه گلوبندک و بازار بزرگ تهران می‌گذشت و به میدان پاقاپق (محمدیه فعلی) می‌رسید.

حال به نقل از کتاب طهران قدیم نوشته جعفر خان شهری به بهانه خیابان جلیل آباد یا همان خیام به تاریخ تاسیس نظمیه یا همان شهربانی در تهران و ایران پرداخته‌ایم. این خیابان تا اواسط سلطنت ناصرالدین شاه محل اجتماع دزدان و اراذل و اوباش محله سنگلج بود که در قسمت غرب این خیابان قرار داشت؛ و کلانتر‌های ۲ محله سنگلج و عودلاجان هرکدام دستگیری این اراذل و اوباش را وظیفه دیگری می‌دانستند و در نتیجه این اراذل با خیال راحت به سرقت و قمار و دیگر کار‌های خلاف می‌پرداختند.

به همین مناسبت وقتی در سال ۱۲۵۷ هجری خورشیدی اولین تشکیلات و نظم و نسق نظمیه (شهربانی بعدی) در تهران به وجود آمد، اداره اش در این خیابان انتخاب شد تا امنیتش سرلوحه دیگر کار‌ها قرار گیرد.

کنت دومونت فرت ایتالیایی که به لقب نظم الملک مفتخر گردید و اولین رییس نظمیه تهران بود، اولین اقدامش فراهم ساختن افرادی از جوانان ۲۰ تا ۳۰ ساله برای تشکیلات نظمیه بود و آن‌ها را با لباس‌های متحدالشکل و تعلیماتی دقیق مهیا کرد تا نظم و نسق در شهر فراهم شود.

او با گماردن پلیس دست روز و شب در کوچه معابر، پشت بام‌های بازار‌ها و مساجد به کنترل امور و دستگیری اراذل و اوباش پرداخت به طوری که بعد از مدتی امنیت شهر واقعا پیشرفت کرده بود.

گرچه مدتی بعد خارجی بودن کنت دومونت فرت سبب دردسر شد و او برکنار شد گرچه در ایران ماند و مدت‌ها بعد در زمان احمد شاه در تهران درگذشت و در گورستان دولاب به خاک سپرده شد.

داستان هم از این قرار بود که در زمان نهضت تنباکو و قرارداد رژی یکی از شروط مردم برای آشتی با ناصرالدین شاه برکناری خارجی‌ها از مناصب مهم مملکتی بود.