بروج در دوراهی سودآوری و رقابت قیمتی؛ آیا غول ابوظبی از پس پلیمرهای ارزان برمی‌آید؟

ثبت سود خالص ۱.۱ میلیارد دلاری شرکت «بروج» در سال ۲۰۲۵، در نگاه اول یک پیروزی تمام‌عیار برای استراتژی صنعتی امارات به نظر می‌رسد، اما نگاهی عمیق‌تر به لایه‌های زیرین بازار نشان می‌دهد که این غول پتروشیمی در محاصره رقبایی است که با «سلاح قیمت» به جنگ کیفیت رفته‌اند. بروج در حالی به حاشیه سود ۱۹ درصدی دست یافته که بازار پلیمرهای جهان، به‌ویژه در شرق دور، با فشار بی‌سابقه عرضه‌کنندگان ارزان‌فروش از روسیه، ایران و واحدهای جدید زغال‌سنگ‌محور چین مواجه است. سوال اساسی اینجاست؛ بروج تا چه زمانی می‌تواند با تکیه بر «پریمیوم قیمتی»، شکاف هزینه تمام‌شده خود را با رقبایی که محصولاتشان را با تخفیف‌های دورقمی عرضه می‌کنند، جبران کند؟

کد خبر: ۱۳۵۷۱۷۰

تاریخ: ۲۳ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۸:۳۶

پارسا ملکی، سرویس انرژی تابناک: در سالی که گذشت، بروج با فروش ۵.۴ میلیون تنی، رکورد تازه‌ای ثبت کرد، اما حفظ این سهم بازار بدون هزینه نبوده است. در حالی که رقبای ایرانی به دلیل محدودیت‌های تحریمی و نیاز مبرم به ارزآوری، پلیمرهای خود را در بازارهای چین و هند با دیسکانت‌های سنگین عرضه می‌کنند، بروج مجبور شده است برای حفظ پریمیوم ۲۲۴ دلاری در پلی‌اتیلن، سرمایه‌گذاری سنگینی روی شبکه لجستیک و خدمات پس از فروش انجام دهد.

داده‌ها نشان می‌دهند که حاشیه EBITDA۳۷ درصدی بروج، بیش از آنکه ناشی از «بهره‌وری ناب» باشد، مدیون دسترسی به خوراک اِتان ارزان‌قیمت از شرکت ADNOC است؛ مزیتی که در صورت اصلاح نرخ خوراک در امارات یا افزایش قیمت‌های انرژی، به سرعت ذوب خواهد شد.

یکی از نقاط ابهام در گزارش‌های اخیر بروج، ادعای خلق ارزش ۷۱۷ میلیون دلاری از طریق هوش مصنوعی است. اگرچه استقرار نخستین اتاق کنترل تمام‌خودکار در مجتمع «رویس» گامی رو به جلو محسوب می‌شود، اما تحلیلگران معتقدند این رقم بیشتر جنبه حسابداری و صرفه‌جویی در هزینه‌های عملیاتی یا (OPEX) دارد تا خلق ارزش واقعی در بازار.

در واقع بروج از هوش مصنوعی برای کاهش «قیمت تمام‌شده» استفاده می‌کند تا بتواند در برابر رقبای ارزان‌فروشی که با هزینه‌های انرژی بسیار پایین‌تر فعالیت می‌کنند، توان رقابتی خود را حفظ کند. این رقابت در فصل چهارم ۲۰۲۵ با جهش ۲۱ درصدی حجم فروش به اوج رسید، اما باید پرسید این حجم از فروش با چه قیمتی در بازارهای تحت فشار آسیا به دست آمده است؟

ساختار سرمایه و تعهدات بروج نیز لایه دیگری از ریسک را آشکار می‌کند. تعهد به پرداخت سود سالانه ۱۶.۲ فلس به ازای هر سهم تا سال ۲۰۳۰، اگرچه برای سهام‌داران جذاب است، اما دست شرکت را در مواجهه با جنگ قیمت‌ها می‌بندد. بروج در حال حاضر در حال ساخت مجتمع بزرگ «Borouge4» است که بار مالی سنگینی به ساختار بدهی شرکت اضافه می‌کند. در چنین شرایطی، اگر رقبای منطقه‌ای (نظیر سابیک یا تولیدکنندگان قطری) با بهره‌گیری از مقیاس تولید بالاتر، فشار بر قیمت‌های جهانی پلی‌مر را افزایش دهند، بروج میان دو لبه گازانبر «تعهد به سود نقدی سهام‌داران» و «نیاز به نقدینگی برای رقابت قیمتی» قرار خواهد گرفت.

در مجموع موفقیت ۱.۱ میلیارد دلاری بروج در سال ۲۰۲۵ را نباید به معنای پایان رقابت دانست. این شرکت اکنون در «کوارتیل اول» هزینه قرار دارد، اما رقبای ارزان‌فروش با استفاده از تکنولوژی‌های جدید و دسترسی به خوراک‌های متنوع‌تر، در حال حرکت به سمت این جایگاه هستند. برای ابوظبی، بروج تنها یک واحد پتروشیمی نیست، بلکه ابزاری برای نفوذ استراتژیک است؛ ابزاری که اگر نتواند فاصله کیفی خود را با پلیمرهای ارزان‌قیمت حفظ کند، ممکن است در چرخه‌های نزولی آینده، حاشیه سودهای درخشان امروز را فدای حفظ سهم بازار کند.