ماشین بازی

آلفارومئو؛ وقتی مهندسی ایتالیایی عاشق سرعت شد

آلفا روایت مردانی است که باور داشتند ماشین باید روح داشته باشد، فرمان باید حرف بزند و رانندگی چیزی فراتر از جابه‌جایی از نقطه‌ای به نقطه دیگر است.

کد خبر: ۱۳۵۴۷۷۰

تاریخ: ۱۱ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۵:۴۶

به گزارش تابناک؛داستان آلفارومئو از میلان آغاز می‌شود؛ شهری که مد، هنر و صنعت در آن درهم تنیده‌اند. سال ۱۹۱۰، زمانی که اروپا تازه داشت با مفهوم خودرو آشنا می‌شد، گروهی از صنعتگران ایتالیایی کارخانه‌ای را با نام A.L.F.A بنیان گذاشتند؛ مخفف «Anonima Lombarda Fabbrica Automobili». چند سال بعد، با ورود نیکولا رومئو و تغییر مالکیت، نام آلفارومئو متولد شد؛ برندی که خیلی زود مشخص کرد قرار نیست صرفاً خودرو بسازد، بلکه آمده تا احساس خلق کند.

از همان روزهای نخست، تفاوت آلفا با دیگران روشن بود. در حالی که بسیاری از خودروسازان به دنبال تولید انبوه و ارزان بودند، آلفارومئو تمرکز خود را روی مهندسی پیشرفته و مسابقه گذاشت. پیست‌های اروپا به آزمایشگاه متحرک این شرکت تبدیل شدند. پیروزی‌های اولیه در رقابت‌های جاده‌ای و گرندپری‌ها، هویت آلفا را شکل داد: سرعت، دقت، و صدایی که قلب راننده را تندتر می‌زند.

دهه‌های ۲۰ و ۳۰ میلادی دوران طلایی مسابقات برای آلفارومئو بود. نام‌هایی چون انزو فراری در همین سال‌ها با آلفا گره خوردند؛ فراری پیش از آنکه برند مستقل خود را بسازد، مدیر تیم مسابقه‌ای آلفارومئو بود. خودروهای مسابقه‌ای آلفا در آن زمان نه فقط برنده بودند، بلکه الگوی طراحی بسیاری از رقبا محسوب می‌شدند. مهندسی موتورهای خطی و هشت سیلندر، استفاده از آلیاژهای سبک و توجه وسواس‌گونه به توزیع وزن، چیزهایی نبود که در آن دوره رایج باشد.

پس از جنگ جهانی دوم، اروپا ویران شده بود و بازار به خودروهای مردمی نیاز داشت. آلفارومئو هم ناچار شد بخشی از تمرکز مسابقه‌ای خود را کنار بگذارد و وارد تولید مدل‌های خیابانی شود. نتیجه، تولد خودروهایی مانند Giulietta و Giulia بود؛ سدان‌ها و کوپه‌هایی که هم کاربردی بودند و هم DNA مسابقه‌ای آلفا را حفظ کرده بودند. جولیا، به‌ویژه در دهه ۶۰، به یکی از نمادهای رانندگی اسپرت در قالب خانوادگی تبدیل شد؛ ماشینی که پلیس ایتالیا هم از آن استفاده می‌کرد چون از بسیاری از خودروهای مجرمین سریع‌تر بود.

اما آلفارومئو هیچ‌وقت صرفاً یک برند خانوادگی نشد. مدل‌هایی مثل Spider، GTV و Montreal نشان دادند که طراحی ایتالیایی وقتی با مهندسی دقیق ترکیب می‌شود، می‌تواند خودروهایی خلق کند که دهه‌ها بعد هنوز هم زیبا به نظر برسند. خطوط بدنه نرم، جلوپنجره مثلثی معروف آلفا و صدای خاص موتور، امضای این برند شدند.

با این حال، پشت این زیبایی، مشکلات ساختاری پنهان بود. آلفارومئو همواره با چالش مالی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. هزینه بالای توسعه، تولید محدود و تمرکز بیش از حد روی احساس به جای سودآوری، این شرکت را بارها تا مرز ورشکستگی برد. در نهایت، گروه فیات در دهه ۸۰ میلادی آلفارومئو را خرید و آن را زیر چتر خود برد.

این ادغام، شمشیری دو لبه بود. از یک سو، آلفا به منابع مالی و پلتفرم‌های مشترک دسترسی پیدا کرد؛ از سوی دیگر، بخشی از استقلال مهندسی‌اش را از دست داد. برخی طرفداران معتقد بودند آلفا در این دوره کمی از روح اصیل خود فاصله گرفت. مدل‌هایی مثل 156 و 147 موفق بودند و جوایز متعددی گرفتند، اما اشتراکات فنی با محصولات فیات باعث شد منتقدان بگویند آلفا دیگر آن برند کاملاً خاص سابق نیست.

با ورود به قرن بیست‌ویکم، بحران هویت آلفارومئو جدی‌تر شد. فروش پایین، سبد محصول محدود و رقابت شدید با آلمانی‌ها، این برند را در موقعیتی دشوار قرار داد. پاسخ آلفا اما جاه‌طلبانه بود: بازگشت به ریشه‌ها. پروژه‌هایی مانند Giulia جدید و Stelvio با تمرکز بر پلتفرم دیفرانسیل عقب، توزیع وزن نزدیک به ۵۰:۵۰ و موتورهای توربوشارژ قدرتمند شکل گرفتند. نسخه‌های Quadrifoglio با پیشرانه‌های شش سیلندر پرقدرت، نشان دادند آلفارومئو هنوز بلد است ماشین راننده‌محور بسازد.

جولیا کوادریفولیو یکی از واضح‌ترین بیانیه‌های مدرن آلفاست؛ سدانی که مستقیم سراغ ب‌ام‌و M3 و مرسدس AMG رفت و در بسیاری از تست‌ها، به‌خاطر هندلینگ زنده‌تر و فرمان دقیق‌تر، تحسین شد. استلویو نیز نشان داد آلفا می‌تواند حتی در کلاس کراس‌اوور هم روح اسپرت خود را حفظ کند.

امروز آلفارومئو زیرمجموعه گروه Stellantis است؛ غولی چندملیتی که برندهای متعددی را مدیریت می‌کند. این وضعیت، آینده آلفا را همزمان امیدوارکننده و نگران‌کننده کرده است. از یک طرف، سرمایه و فناوری برای توسعه خودروهای برقی و هیبرید فراهم شده؛ از طرف دیگر، خطر حل شدن هویت آلفا در میان پلتفرم‌های مشترک وجود دارد.

آلفارومئو اکنون در آستانه گذار به عصر الکتریکی قرار دارد. مدل‌هایی مانند Tonale نخستین قدم‌های این برند به سمت هیبرید و برقی‌سازی را نشان می‌دهند. سوال اصلی این است: آیا می‌شود روح آلفا را به موتورهای بی‌صدا منتقل کرد؟ آیا فرمان هنوز همان حس قدیمی را خواهد داشت وقتی زیر کاپوت خبری از انفجارهای بنزینی نیست؟

با همه فراز و نشیب‌ها، یک چیز تغییر نکرده است: آلفارومئو همیشه خودروساز کسانی بوده که رانندگی را دوست دارند. کسانی که حاضرند کمی از بی‌نقص بودن ژاپنی یا دقت آلمانی بگذرند تا در عوض، ارتباط زنده‌تری با ماشین داشته باشند. آلفا برای عاشقان است، نه حسابداران.

شاید آلفارومئو هیچ‌گاه پرفروش‌ترین برند جهان نشود، شاید همیشه با چالش مالی همراه باشد، اما دقیقاً همین شکنندگی، بخشی از جذابیت آن است. آلفا مثل اپرای ایتالیایی است؛ پرشور، گاهی نامنظم، اما عمیقاً انسانی. برندی که ثابت کرده خودرو می‌تواند شخصیت داشته باشد و مهندسی، وقتی با احساس ترکیب شود، چیزی فراتر از فلز و پیچ و مهره خلق می‌کند.

آلفارومئو امروز ایستاده بر مرز سنت و آینده؛ میان خاطره پیست‌های قدیمی و وعده جاده‌های برقی. هر مسیری که انتخاب کند، یک چیز روشن است: نام آلفا همیشه با شور رانندگی گره خورده و تا زمانی که کسانی باشند که ماشین را با دل می‌رانند، این نشان صلیب و مار، روی جاده‌ها زنده خواهد ماند.