نمی‌توانم باور کنم شما دغدغه ایران را دارید...

حمید بوالی

کد خبر: ۱۳۵۴۶۶۶

تاریخ: ۱۰ بهمن ۱۴۰۴ - ۲۲:۰۶

یک. شما عزادار ماجرای هولناک خون‌های ریخته ایرانی نیستید. این پست‌هاو استوری‌های احساسی و بازی با کلمات و تصویر و نمادسازی و شعرو هشتگ و...را باور نمی‌کنم.

به یک دلیل ساده: به شکلی افراطی گزینشی و ایدئولوژیک است و "دیگری"تان را سانسور مطلق می‌کنید. آن معلم ساده روستایی را که پهلویش تیر خورد و جلوی بیرون آمدن و رفتنش به بیمارستان و رسیدن آمبولانس را گرفتند و آن‌قدر خون ازش رفت که جنازه شد را نمی‌بینید. چرا؟ چون مثل شما فکر نمی‌کرد.آن سربازی که در فیلم منتشر شده توسط خودشان آنقدر با لگد و سنگ و آهن به صورتش کوبیدند که چهره‌اش از حالت انسانی خارج شد و بعد آتشش زدند و زنده زنده سوخت را نمی‌بینید چون شغلش حفاظت از پادگان بود.‌مادر نداشت؟ آن پلیسی که گوشه‌ای گیرش انداختند و در حال سلاخی‌اش همسرش زنگ زد و گذاشتند روی اسپیکر و گفتند آخرین ناله‌های همسرت را بشنو را نمی‌‌بینید

دو. من نمی‌توانم باور کنم شما دغدغه ایران را دارید وقتی فریاد ترامپ بیا و سرزمین ما را بمباران کن می‌شنوم. می‌دانید؟ یک‌جای کار می لنگد. اگر مستقیما از ترامپ یکی از شرورترین و مخوف‌ترین دیکتاتور‌های تاریخ التماس کمک می‌کنید فریاد مرگ‌بر دیکتاتورتان را هم باور نمی‌کنم. وقتی به او و نتانیاهویی که شش ماه پیش بساط خونریزی روزانه در کشور به راه انداختند عجز و لابه می‌کنید هیچ کدام از حرف‌هایتان در نقد و تخطئه و شکایت از جمهوری اسلامی را باور نمی‌کنم‌.

سه. من نمی‌توانم باور کنم که شما به امید آزادی و زندگی بهتر و اعتراض به این حجم از خودکامگی قیام کردید وقتی درست در روزی که پهلوی و اینترنشنال، این خائنان به ایران گفتند به خیابان‌ها آمدید. من نمی‌توانم بپذیرم که فریاد جاوید شاه شما فریاد آزادی این ملت است شما خسته شده‌اید. تحقیر شده‌اید.‌ظلم و ناکارآمدی مطلق دیده‌اید،کشتار دیده‌اید، اما اجازه بدهید نپذیرم که نگران "ایران‌"‌اید وقتی برای ایرانی با پهلوی و ترامپ و نتانیاهو ابدا نگران نیستید که آرزویش می‌کنید

چهار. عزادار همه خون‌های ریخته شده هستم.‌ اما از بالا رفتن "رقم"ذوق نمی‌کنم و هلهله نمی‌کشم.‌با آنها که جاده صاف کن حمله نظامی بودند و استبداد پهلوی را فریاد زدند تا سر حد مرگ مخالفم و در هیچ شرایطی در سمتی که آنها ایستاده‌اند نیستم اما آنها هم زندگی و حق داشتند و کشته شدنشان، آرزوی مرگ‌می‌آورد. یادمان نرود که هزاران دلیل بیرونی داشت که آنها به این مرحله رسیدند که بسیاری از آنها را باید در خود حکومت جستجو کرد.‌ ظلم، تبعیض، نفرت‌پراکنی،دوقطبی‌‌سازی و

اما شما را هم باور ندارم.اینرنشنال‌تان را ببینید.