وصیت‌ رضا رویگری چه بود؟

رضا رویگری بزرگترین آرزویش برای مردم کشورش آرامش، سلامتی و شادی بود و وصیت‌اش هم این بود که فیلم زندگی‌اش ساخته شود البته فیلمی که دوست داشت، خودش آن را بسازد.

کد خبر: ۱۳۵۳۳۰۷

تاریخ: ۰۳ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۵:۱۱

رضا رویگری سال ۱۳۹۳ دچار سکته مغزی شد و از آن تاریخ به بعد مراحل درمان را طی می‌کرد و در این مسیر مشکلات دیگری نیز برای او به وجود آمد و اول بهمن ماه ۱۴۰۴ از دنیا رفت.

به گزارش تابناک به نقل از ایسنا؛ رویگری در سال ۱۴۰۱  گفته بود: من تا زمانی که صورت و چشمانم کار کند، می‌توانم مقابل دوربین بروم اما پاهایم خیلی یاری نمی‌کنند؛ با این حال تا آخر عمرم توانایی کار کردن دارم و دلم می‌خواهد برای مردم کشورم خدمت کنم و همان رضا رویگری گذشته باشم. نمی خواهم گله کنم اما حرف و سخن زیاد است. آدم از یکسری افراد بیشتر توقع دارد اما خبری از آنها نیست. درک می کنم که همه گرفتارند ولی دلم می خواست دوستان بیشتر به من سر می زدند و با هم صحبت می‌کردیم اما متاسفانه گویا همه گرفتارند. ان شاءالله برای هیچکس بیماری نباشد به خصوص برای آنهایی که دوستشان داریم اما کسانی که مریض احوالند همیشه چشمانشان به در است تا کسی به دیدنشان بیاید. متاسفانه درِ خانه ما خیلی باز نمی‌شود و فقط دوستانی که همیشه به من لطف دارند و اطرافم هستند را هر روز می بینم. من همه را دوست دارم اما درک می کنم که گرفتاری ها هم زیاد است.

رضا رویگری همچنین می‌گفت: آرامش بزرگترین آرزوی من برای مردم و کشورم ایران است و اینکه از لحاظ اقتصادی مردم وضعشان بهتر شود، سلامت باشند و شادی را حس کنند. برای کشورم هم سرفرازی و آبرو آرزو می کنم.»

در سال ۱۴۰۱ هم در مراسم رونمایی از مستندش به نام «تماشاگر بهار» گفته بود: یک‌بار در کهریزک مرا پیش دکتر بردند، دکتر گفت تو از همه ما سالم‌تری‌. اما مرا به جایی برده بودند که یک دیوار بین من و بهشت زهرا (س) فاصله بود و شب‌ها توهم می‌دیدم.

رویگری درباره اینکه علاقه دارد نقش‌آفرینی کند یا خیر؟ گفته بود: بله هنوز هم علاقه‌مندم بازی کنم. کاری است که انتخاب کردم. دوستش دارم. انرژی کار را دارم و امیدوارم زودتر بتوانم به مردم خدمت کنم. منتظرم که آقای داوود میرباقری صدایم کند تا اگر قسمت شود بروم و در سریال «سلمان فارسی» بازی کنم.

در سال ۱۴۰۰ رضا رویگری در اختتامیه تئاتر فجر مورد تقدیر قرار گرفت.

او در آن مراسم گفته بود: تا به حال حتی یک کارت ده آفرین نگرفته بودم. این اولین جایزه من است، آن هم در تئاتر که برایم خیلی ارزشمند است، چون تئاتر خانه همه ماست و به آن عشق می ورزیم. هنرمندان تئاتر، لوطی تر از هنرمندان سینما هستند. این جشنواره هم، برای ما ارزش دیگری دارد و امیدوارم هر سال در کنار هم و در کنار بچه های شهرستان برگزاری آن را جشن بگیریم.

در بهمن ماه ۱۴۰۰ خبر رسید که رضا رویگری قرار است بعد از ۴۳ سال دوباره «الله الله» را بخواند.

این هنرمند در همان مقطع در گفتگویی با ایسنا گفته بود:«خیلی نگرانم که مبادا نتوانم آنطور که می‌خواهم اجرا کنم، می ترسم صدایم یاری نکند خیلی وقت است بعد از بیماری‌ام، نخوانده‌ام. امیدوارم از پس اجرای دوباره «الله الله» بعد از گذشت ۴۳ سال به شیرینی همان دوران بربیایم.»

رضا رویگری همچنین در همان سال در نشست فیلم سینمایی "شادروان" در جشنواره فیلم فجر حاضر شد و از وصیت خود برای ساخت فیلمش سخن گفته بود:این وصیت من است و آن را نوشته‌ام، به نوعی فلش‌بک‌های زندگی من است و واقعی است. هنوز به این فکر هستم که آن را بسازم و یک کار خاص است. امیدوارم یکی از اینهایی که جایزه می‌برند به ما هم پول بدهند و ما هم فیلم بسازیم.