زن اغواگر سینمای فرانسه درگذشت

بریژیت باردو، بازیگر افسانه‌ای سینمای فرانسه که در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۶۰ به اوج شهرت رسید و سپس از سینما کناره‌گیری کرد، در ۹۱ سالگی درگذشت.

کد خبر: ۱۳۴۸۴۳۱

تاریخ: ۰۷ دی ۱۴۰۴ - ۱۴:۴۲

به گزارش تابناک به نقل از ایسنا، بریژیت باردو، بازیگر افسانه‌ای سینمای فرانسه که در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۶۰ به اوج شهرت رسید و سپس از سینما کناره‌گیری کرد، در ۹۱ سالگی درگذشت.

باردو با فیلم «و خدا زن را آفرید» (۱۹۵۶) به کارگردانی و نویسندگی همسرش روژه وادیم به شهرتی بین‌المللی دست یافت و طی دو دهه بعد به عنوان نمادی از اغواگری در سینما شناخته می‌شد.

با این حال، در اوایل دهه ۱۹۷۰ بازنشستگی خود از بازیگری را اعلام کرد و به‌تدریج به فعالیت‌های سیاسی روی آورد. حمایت پرصدای او از حقوق حیوانات در سال‌های بعد با اظهارنظر‌های تند درباره اقلیت‌های قومی و حمایت آشکار از جبهه راست افراطی «فرانت ناسیونال» فرانسه همراه شد؛ مواضعی که به صدور چندین محکومیت قضایی به اتهام نفرت‌پراکنی نژادی انجامید.

باردو که در سال ۱۹۳۴ در پاریس به دنیا آمد، در خانواده‌ای ثروتمند و کاتولیک رشد کرد و برای تحصیل در رشته باله به کنسرواتوار معتبر پاریس راه یافت و در ۱۵ سالگی، در سال ۱۹۵۰، روی جلد مجله مهم «Elle» رفت. همین فعالیت‌ها مسیر ورودش به سینما را هموار کرد. او در یکی از آزمون‌های بازیگری با روژه وادیم آشنا شد و پس از رسیدن به ۱۸ سالگی، در سال ۱۹۵۲ با او ازدواج کرد.

باردو ابتدا نقش‌های کوچک ایفا کرد و در سال ۱۹۵۵ در فیلم «دکتر در دریا» در کنار دیرک بوگارد ظاهر شد؛ فیلمی که در بریتانیا موفقیتی چشمگیر داشت. اما «و خدا زن را آفرید» بود که تصویر تثبیت‌شده او را شکل داد. این فیلم هم در فرانسه و هم در سطح جهانی با استقبال گسترده روبه‌رو شد و باردو را به یکی از ستاره‌های طراز اول سینمای فرانسه بدل کرد.

باردو نه‌تنها برای تماشاگران سینما، بلکه برای روشنفکران و هنرمندان نیز الهام‌بخش بود. ریمون کارتیه در سال ۱۹۵۸ مقاله‌ای مفصل با عنوان «پرونده باردو» در هفته‌نامه معروف «پاری مچ» نوشت و سیمون دوبووار در سال ۱۹۵۹ مقاله مشهور «بریژیت باردو و سندرم لولیتا» را منتشر کرد و او را آزادترین زن فرانسه خواند.

بریژیت باردو در سال ۲۰۰۷

در دهه ۱۹۶۰، باردو در مجموعه‌ای از فیلم‌های شاخص فرانسوی بازی کرد؛ از جمله «حقیقت» به کارگردانی آنری-ژرژ کلوزو، «زندگی خصوصی» ساخته لویی مال در کنار مارچلو ماسترویانی، و «تحقیر» اثر ژان-لوک گدار. در نیمه دوم همان دهه، پیشنهاد‌های هالیوودی را نیز پذیرفت و در فیلم‌هایی از جمله «زنده باد ماریا!» با ژان مورو و «شالاکو» در کنار شان کانری مقابل دوربین رفت.

باردو در گفت‌وگویی با گاردین در سال ۱۹۹۶ اعتراف کرد فشار شهرت برایش آزاردهنده بوده است. او در سال ۱۹۷۳ و در سن ۳۹ سالگی، پس از فیلم «داستان پندآموز و شادی‌بخش کولینو» از بازیگری کناره گرفت. تمرکز اصلی‌اش به فعالیت در حمایت از حیوانات معطوف شد؛ از حضور در اعتراض‌ها علیه شکار فُک‌ها در سال ۱۹۷۷ تا تأسیس بنیاد بریژیت باردو در سال ۱۹۸۶.

او بعد‌ها نامه‌های اعتراضی متعددی به رهبران جهان درباره مسائلی، چون کشتار سگ‌ها در رومانی، شکار دلفین‌ها در جزایر فارو و کشتار گربه‌ها در استرالیا نوشت.

بریژیت باردو در سال ۲۰۰۳، کتاب «فریادی در سکوت» را منتشر کرد که در آن مواضع راست‌گرایانه اتخاذ و به گروه‌های مختلفی حمله کرد؛ اقدامی که به محکومیت قضایی به‌دلیل تحریک به نفرت نژادی انجامید.