پسرم چکه ! بیوفته نمیشکنه پودر میشه !

اشکودا اکتاویا؛ خودرویی شبیه ظرف‌های «ساخت چک»؛ نه پرزرق‌وبرق، اما ماندگار

اشکودا اکتاویا از آن خودروهایی نیست که با دیدنش ذوق‌زده شوید یا با شنیدن نامش هیجان بگیرید. این خودرو آمده تا کار کند، دوام بیاورد و بی‌سروصدا مسیرش را برود؛ درست شبیه همان وسایل قدیمی «ساخت چک» که قرار نبود چشم‌نواز باشند، اما سال‌ها بی‌دردسر کنارمان ماندند.

کد خبر: ۱۳۴۷۵۱۳

تاریخ: ۰۳ دی ۱۴۰۴ - ۲۲:۰۴

به گزارش تابناک؛اگر یادتان باشد، مادرها قدیم وقتی می‌خواستند از چیزی تعریف کنند، می‌گفتند «ساخت چکه» یا با دقت بیشتری می‌گفتند «چکسلواکیه». ظرف‌ها، پارچ‌ها، لیوان‌ها و حتی بعضی وسایل آشپزخانه، وقتی این برچسب را داشتند، خیال آدم راحت‌تر بود. نه به‌خاطر ظاهرشان، نه به‌خاطر زرق‌وبرق، بلکه به این دلیل ساده که قرار نبود زود خراب شوند. قرار نبود هر بار استفاده، استرس بشکند یا لق بزند. امروز اما صحبت من نه از ظرف است و نه از لیوان. صحبت از همان منطق ساخت است که سال‌ها بعد، خودش را در قالب یک خودرو نشان داد؛ اشکودا، و مشخص‌تر از آن، اکتاویا.

اشکودا اکتاویا از آن خودروهایی نیست که با دیدنش هیجان‌زده شوید یا با شنیدن نامش لبخند بزنید. نه طراحی‌اش قرار است شما را متوقف کند، نه موتورهایش برای کل‌کل ساخته شده‌اند و نه برندش آن‌قدر فریاد می‌زند که بخواهد خودش را به رخ بکشد. اکتاویا بیشتر شبیه همان لیوان‌های قدیمی «ساخت چک» است؛ ساده، درست، حساب‌شده و بدون ادا. خودرویی که نه وعده می‌دهد و نه اغراق می‌کند، فقط کارش را انجام می‌دهد.

ریشه این نگاه را باید در تاریخ اشکودا دید. برندی که پیش از آن‌که بخواهد لوکس باشد، صنعتی بود؛ پیش از آن‌که دنبال هیجان باشد، دنبال دوام و منطق مهندسی می‌گشت. اشکودا سال‌ها قبل از آن‌که زیر چتر فولکس‌واگن برود، در اروپای شرقی خودروسازی می‌کرد و بعد از پیوستن به گروه فولکس، به‌جای این‌که هویتش را از دست بدهد، تبدیل شد به بازوی عقلانی این گروه. جایی میان فولکس‌واگن و آئودی؛ نه ارزانِ بی‌کیفیت، نه گرانِ نمایشی.

اکتاویا دقیقاً محصول همین نگاه است. خودرویی که روی پلتفرم مشترک با فولکس‌واگن ساخته می‌شود، اما قرار نیست نقش فولکس را بازی کند. این خودرو از ابتدا برای خانواده‌ها، ناوگان‌ها، مدیران میانی و کسانی طراحی شد که خودرو را ابزار می‌دانند، نه ویترین. به همین دلیل است که در بسیاری از کشورها، اکتاویا را بیشتر در پارکینگ شرکت‌ها، تاکسی‌های فرودگاهی و سفرهای طولانی می‌بینید تا مقابل کافه‌ها.

از نظر فنی، اکتاویا همیشه روی همان فرمول آشنا حرکت کرده است. موتورهای چهار سیلندر خطی، عمدتاً با حجم‌های ۱.۴، ۱.۶، ۱.۸ و ۲.۰ لیتر، چه در نسخه‌های تنفس طبیعی و چه توربوشارژ. نقطه قوت این موتورها نه قدرت انفجاری، بلکه توزیع منطقی گشتاور و مصرف سوخت قابل‌قبول است. مخصوصاً موتورهای TSI که بعد از ورود اشکودا به گروه فولکس، ستون فقرات فنی این خودرو شدند. این موتورها اگرچه در سال‌های ابتدایی با حساسیت به بنزین و نگهداری شناخته می‌شدند، اما در نسخه‌های به‌روزتر، به بلوغ قابل‌قبولی رسیدند.

گیربکس‌ها نیز داستان مشابهی دارند. جعبه‌دنده‌های دستی که دقیق و کم‌دردسر هستند و گیربکس‌های DSG که اگر درست استفاده شوند و سرویس به‌موقع ببینند، تجربه‌ای نرم و سریع ارائه می‌دهند، اما اگر نگهداری نادیده گرفته شود، می‌توانند هزینه‌ساز شوند. اینجاست که اکتاویا خودش را از خودروهای ساده بازار ایران جدا می‌کند؛ خودرویی نیست که با بی‌توجهی هم دوام بیاورد. منطق دارد، اما توقع هم دارد.

در بخش شاسی و تعلیق، اکتاویا دقیقاً همان چیزی است که از یک سدان اروپایی انتظار می‌رود. نه نرمِ بیش از حد، نه خشکِ آزاردهنده. تعادل خوبی میان پایداری در سرعت و راحتی در مسیرهای طولانی برقرار شده است. فرمان دقیق است، واکنش‌ها قابل پیش‌بینی‌اند و خودرو در پیچ‌ها شما را غافلگیر نمی‌کند. این شاید هیجان‌انگیز نباشد، اما در استفاده روزمره، دقیقاً همان چیزی است که اعتماد می‌سازد.

فضای کابین، جایی است که فلسفه اشکودا بیشتر از هر جای دیگر دیده می‌شود. طراحی ساده، بدون شلوغی، بدون دکمه‌های نمایشی و بدون تلاش برای لوکس‌نمایی. کیفیت متریال در حدی است که حس ارزان بودن نمی‌دهد، اما انتظار چرم دست‌دوز هم نباید داشت. همه‌چیز سر جایش است، ارگونومی درست رعایت شده و بعد از چند ساعت رانندگی، بدن خسته نمی‌شود. این نکته‌ای است که در بسیاری از بررسی‌ها به آن اشاره شده و کاربران هم آن را تأیید کرده‌اند.

در بازار ایران این خودرو تازه وارد است و خیلی ها تا به حال اسم آن را نشنیده اند اما اگر این ماشین هم با خدمات پس از فروش بد و تعمیرات بدتر و نبود قطعات مواجه شود فقط یک تست اعصاب دیگر برای مصرف کنندگان ایرانی است .

نقاط ضعف اکتاویا را هم باید بدون تعارف گفت. حساسیت به کیفیت سوخت، هزینه بالاتر قطعات نسبت به خودروهای کره‌ای و ژاپنی، و وابستگی به سرویس اصولی از جمله مواردی است که نمی‌شود نادیده گرفت. این خودرو برای کسی که دنبال بی‌دردسری مطلق است، انتخاب ایده‌آل نیست. اما برای کسی که می‌خواهد رانندگی متعادل، ایمن و دقیق داشته باشد، همچنان گزینه‌ای قابل احترام است.

اشکودا اکتاویا قرار نیست دل ببرد، قرار است دوام بیاورد. قرار نیست شما را هیجان‌زده کند، قرار است بعد از چند سال استفاده، همچنان همان چیزی باشد که روز اول بود؛ درست، منطقی و بی‌حاشیه. درست مثل همان ظرف‌های قدیمی که شاید زیبا نبودند، اما هنوز هم در بعضی کابینت‌ها سالم مانده‌اند.