خوردن دیرهنگام صبحانه با افزایش خطر مرگ در سالمندان مرتبط است

مطالعه‌ای جدید از دانشگاه ماساچوست نشان می‌دهد که زمان صرف صبحانه در بزرگسالان می‌تواند شاخصی کلیدی برای سلامت کلی و حتی طول عمر باشد؛ به‌ویژه در سنین میانسالی و سالمندی.

کد خبر: ۱۳۲۶۸۲۱

تاریخ: ۱۵ شهريور ۱۴۰۴ - ۱۱:۰۸

به گزارش سرویس علم و فناوری تابناک، پژوهشگران بیمارستان عمومی ماساچوست بریگام در یک مطالعه بلندمدت، ارتباط میان زمان‌بندی وعده‌های غذایی و سلامت در افراد میانسال و سالمند را بررسی کرده‌اند؛ گروهی که تاکنون در بیشتر پژوهش‌های تغذیه‌ای نادیده گرفته شده بودند.

این مطالعه به رهبری دکتر حسن دشتی، متخصص تغذیه و زیست‌شناس، بر روی ۲۹۴۵ فرد ۴۲ تا ۹۴ ساله انجام شد. داده‌های مربوط به این افراد، شامل سوابق خونی، سبک زندگی، وضعیت خواب، تغذیه و سلامت عمومی، طی چندین دهه (۱۹۸۳ تا ۲۰۱۷) جمع‌آوری و تحلیل شده است.

دکتر دشتی می‌گوید: تاکنون درک ما از تغییرات زمان وعده‌های غذایی در سنین بالا و اثرات آن بر سلامت کلی و طول عمر، بسیار محدود بوده است. این پژوهش گامی مهم در جهت پر کردن این خلأ علمی است.»

محققان دریافتند که افراد سالمند به دلایل متعددی مانند ناتوانی‌های فیزیکی، مشکلات بهداشت دهان و دندان یا تغییرات سبک زندگی، معمولاً دیرتر صبحانه می‌خورند و در کل زمان کمتری را در طول روز به غذا خوردن اختصاص می‌دهند.

نتایج نشان داد که صرف صبحانه در ساعات دیرتر روز، با بروز بیماری‌های جسمی و روانی بیشتر، چندگانگی بیماری‌ها و حتی افزایش خطر مرگ همراه است. این یافته‌ها حاکی از آن است که زمان صرف غذا می‌تواند بازتابی از وضعیت سلامت زیربنایی در سنین بالا باشد.

بر اساس مدل‌سازی‌های آماری منتشرشده در ژورنال Nature, افرادی که ژنتیک شب‌زی داشتند و تمایل به خوردن غذا در ساعات دیرتر داشتند، بیشتر در معرض خطر بودند. جالب آن‌که تغییر زمان صرف ناهار و شام با خطرات مشابهی همراه نبود.

هشدار زودهنگام با تغییرات برنامه غذایی

پژوهشگران می‌گویند، زمان صرف صبحانه می‌تواند به عنوان یک نشانگر ساده اما مؤثر برای شناسایی زودهنگام مشکلات سلامت در سالمندان به کار رود.

دکتر دشتی توضیح می‌دهد: تغییر در زمان صبحانه می‌تواند هشداری ابتدایی برای پزشکان و مراقبان باشد تا وضعیت سلامت روانی یا جسمی فرد را بررسی کنند. این شاخص رفتاری ساده می‌تواند به مداخله زودهنگام و جلوگیری از پیشرفت بیماری‌ها کمک کند.

با وجود یافته‌های قابل توجه، این مطالعه نیز محدودیت‌هایی دارد. به عنوان مثال، محققان به تنوع غذایی، محتوای وعده‌ها یا میان‌وعده‌ها نپرداختند. همچنین فعالیت بدنی افراد به طور دقیق اندازه‌گیری نشد و اطلاعات زمان وعده‌ها عمدتاً بر پایه گزارش‌های شخصی بود که می‌تواند شامل خطا باشد.