رسوایی تازه بهائیان؛ این‌بار در قطر

حال که تلاش‌های پشت‌پرده شکست خورده، بیت‌العدل و همکاران رسانه‌ای‌اش با انتشار بیانیه‌ای خواستار پاک‌شدن سابقه کیفری این مجرم شده‌اند؛ اقدامی که معنایی جز دفاع بی‌قید و شرط از تخلف و قانون‌شکنی ندارد.

کد خبر: ۱۳۲۳۰۱۱

تاریخ: ۲۵ مرداد ۱۴۰۴ - ۱۲:۳۵

به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، خبرگزاری اسوشیتدپرس چند روز پیش در خبری اعلام کرد شورای عالی قضائی قطر، متشکل از سه قاضی، رمی روحانی رهبر بهائیان قطر را که ۷۱ سال دارد، به خاطر انتشار پست‌هایی در شبکه‌های اجتماعی که «بنیان‌های دین اسلام را زیر سوال می‌برد» به حبس محکوم کرد و روحانی از ماه آوریل در بازداشت به سر می‌برد.

دادگاه مورد اشاره همچنین درخواست وکلای مدافع برای تخفیف در مجازات به خاطر مشکلات قلبی آقای روحانی را رد کرده است.

صبا حداد، نماینده جامعه بین‌المللی بهائیان در مقر سازمان ملل در ژنو، گفته این حکم «نقض جدی و زیر پا گذاشتن شدید حقوق و آزادی‌های مذهبی و حمله‌ای به جامعه بهائیان قطر» محسوب می‌شود.

اما اتفاقی که در ادامه افتاد، این بود که تشکیلات بهائیت، در سناریوی جدید وارونه‌نمایی خود، رسانه‌های همسو با خود را بر این نکته متمرکز کرد که محکومیت رَمی روحانی، رئیس محفل ملی بهائیان قطر، را یک «حبس ناعادلانه اعتقادی» جلوه دهند!

واقعیت چیست؟

روحانی سال ۲۰۲۲ به‌اتهام جرائم سنگین اقتصادی توسط دادگاه قطر به یک ماه حبس و ۲۷ هزار دلار جریمه محکوم شد و هنگام ورود به فرودگاه قطر در ۳ دی‌ماه آن‌سال بازداشت و برای اجرای حکم به زندان تحویل داده شد. تشکیلات بهایی و رسانه‌های هم‌سو با این‌فرقه انحرافی هم با کمک نهادهای بین‌المللی، فشار بی‌سابقه‌ای به دولت قطر آوردند تا او آزاد شود. اما مقامات قطری با تا پایان دوره حبس، او را در زندان نگه داشتند.

حال که تلاش‌های پشت‌پرده شکست خورده، بیت‌العدل و همکاران رسانه‌ای‌اش با انتشار بیانیه‌ای خواستار پاک‌شدن سابقه کیفری این مجرم شده‌اند.

به گفته پژوهشگرانی که تاریخ و روند فعالیت‌های بهائیت را دنبال می‌کنند، این‌ماجرا نشان می‌دهد بهائیان خلاف شعارهای پر زرق و برق درباره «احترام به قوانین کشورها»، در عمل برای نجات اعضای متخلف خود، تحریف واقعیت، فشار بین‌المللی و وارونه‌نمایی را به کار می‌گیرند. نتیجه‌گیری بدیهی هم از این‌اتفاقات، این است که محکومیت رمی روحانی نه برای عقیده‌اش، بلکه به دلیل جرائم اقتصادی محرز بود. مظلوم‌نمایی، تنها یک بازی تبلیغاتی برای حفظ آبروی تشکیلات است.