از چه زمانی تنها گذاشتن فرزند در خانه مجاز است؟

آمادگی برای تنها ماندن در خانه، دغدغه‌ی بسیاری از والدین است. اما از چه سنی می‌توان با اطمینان خاطر کودک را در خانه تنها گذاشت؟ این مقاله به بررسی عوامل کلیدی آمادگی کودک برای تنها ماندن در خانه و پاسخ به پرسش‌های مهم شما والدین می‌پردازد.

کد خبر: ۱۳۱۹۸۸۱

تاریخ: ۰۷ مرداد ۱۴۰۴ - ۰۶:۰۰

به گزارش تابناک به نقل از همشهری آنلاین، تصور اینکه فرزندتان را برای اولین بار تنها در خانه بگذارید، می‌تواند هم هیجان‌انگیز و هم نگران‌کننده باشد. این گامی مهم در استقلال و رشد اوست، اما سوال اصلی اینجاست: چگونه از آمادگی او برای این مسئولیت جدید مطمئن شویم؟

کودک از چه سنی آمادگی تنها ماندن در خانه را دارد؟

سن فقط یک عدد نیست؛ درک بلوغ عاطفی، توانایی‌های شناختی و مهارت‌های عملی کودک، نقشی حیاتی در سنجش این آمادگی ایفا می‌کند. در این مقاله، به ۴ پرسش کلیدی می‌پردازیم که به شما کمک می‌کند تا بهترین تصمیم را برای امنیت و استقلال فرزندتان بگیرید.

این سوالی است که هر والدینی از خود می‌پرسد : چه زمانی اشکالی ندارد که فرزندم را در خانه تنها بگذارم؟ چه شما و همسرتان قصد رفتن به مهمانی را داشته باشید یا صرفاً یک خرید ساده، مهم است که قبل از رفتن بدون فرزندتان چند سوال از خود بپرسید.

چهار پرسشی که باید پیش از رفتن از خانه در نظر بگیرید:

۱. قانون چه می‌گوید؟

این اولین سوالی است که والدین می‌خواهند بدانند - در چه سنی قانونی است که فرزندانم را در خانه بگذارم؟ در حالی که درک آنچه قانون می‌گوید مهم است، حقیقت این است که بسیاری از ایالت‌ها محدودیت قانونی ندارند.

بسیاری از قانون‌گذاران می‌دانند که بلوغ کودک - نه سن - معیار دقیق‌تری برای تعیین اینکه آیا می‌توان کودک را در خانه تنها گذاشت یا خیر، آیا کودک امادگی دارد یا خیر، است.

در قوانین ایران به طور مشخص سن دقیقی برای تنها گذاشتن کودک در خانه تعیین نشده است. با این حال، مبنای کلی در قوانین، حفظ منافع و سلامت جسمی و روانی و در کل آمادگی کودک است.

اما در برخی از کشورها قوانین و مقررات به عنوان یک منبع مفید عمل می‌کنند، یک چیز قطعی است: تناقضات زیادی وجود دارد.

این طیف گسترده از قوانین و دستورالعمل‌ها تنها تأیید می‌کند که سن بهترین شاخص بلوغ یا آمادگی برای ماندن در خانه نیست.

برای تصمیم‌گیری آگاهانه برای خانواده‌تان، و برای سنجش آمادگی خود و فرزندان تان بیایید به ۳ سوال دیگر بپردازیم.

۲. فرزند شما چه نشانه‌هایی بروز می‌دهد که حاکی از آمادگی برای مسئولیت‌پذیری است؟

یک دقیقه در مورد فرزندتان فکر کنید.

آیا آنها با میل و رغبت و بدون یادآوری از قوانین خانه پیروی می‌کنند؟

معمولاً تصمیمات خوبی می‌گیرند و عواقب تصمیمات ضعیف را درک می‌کنند؟

آنها کنترل تکانه خوبی از خود نشان می‌دهند؟

در حل مشکلات مهارت دارند؟

می‌توانند از یک روال مشخص پیروی کنند؟

آیا آنها معمولاً از محیط اطراف خود آگاه هستند یا گاهی اوقات دید تونلی دارند؟

رها کردن کودک در خانه مسئله بزرگی است و باید برای همه طرف‌های درگیر تصمیم خوبی باشد.

فرزند شما می‌خواهد تنها در خانه بماند؟

اگر فرزند شما با ترس، اضطراب، کابوس و غیره دست و پنجه نرم می‌کند، تنها ماندن در خانه ممکن است چیزی نباشد که دوست داشته باشد (حتی اگر همسالانش بخواهند).

با پاسخ صادقانه به سوالات بالا، می‌توانید درک خوبی از اینکه آیا فرزندتان برای این نوع مسئولیت آمادگی دارد یا خیر، داشته باشید. و اگر اینطور نیست، می‌توانید زمینه‌های رشد را شناسایی کرده و برنامه‌ای برای کمک به فرزندتان در نشان دادن رفتارهای بالغانه در آینده تهیه کنید.

۳. فرزند شما قبل از اینکه برای اولین بار در خانه تنها بماند، به چه مهارت‌هایی نیاز دارد؟

هنگامی که مشخص کردید فرزندتان از نظر رفتاری به اندازه کافی بالغ شده است که تنها بماند، وقت آن است که مطمئن شوید مهارت‌های مناسب لازم برای عملکرد مستقل را دارد.

زیبایی آمادگی کودک برای تنها ماندن در خانه این است که شما همزمان مهارت‌های لازم برای تبدیل شدن به یک بزرگسال شایسته، مسئول و توانمند را به او می‌دهید - به نظر می‌رسد یک بازی برد-برد باشد، درست است؟!

به این لیست نگاهی بیندازید و ببینید آیا فرزند شما مهارت‌های لازم برای تنها بودن در خانه را دارد یا خیر.

آیا فرزند شما...

می‌داند چگونه میان وعده خود را درست کند؟
در مواقع اضطراری با چه کسی تماس بگیرد؟
کمک‌های اولیه و محل جعبه کمک‌های اولیه را می‌داند؟
کپسول آتش‌نشانی را کجا قرار دارد و چگونه از آن استفاده کند؟
نام کامل، آدرس و دو شماره تلفن تماس اضطراری خود را می‌داند؟
اسم کامل والدینش را می‌داند؟
می‌داند چگونه و چه زمانی با ۱۱۰ تماس بگیرد و چه اطلاعاتی را به اپراتور بدهد؟
چگونه با مایکروویو کار کند؟
چطور درها را قفل و ایمن کند؟
اگر کسی زنگ زد چه کاری انجام دهد؟

چنانچه می‌توانید با اطمینان به هر یک از سؤالات بالا «بله» بگویید، این نشانه خوبی است که فرزندتان آمادگی لازم را دارد برای مدت کوتاهی بدون شما در خانه بماند.

هنوز مطمئن نیستید که فرزندتان مهارت‌های مناسب را دارد؟ فقط به آموزش ادامه دهید. با مجهز کردن فرزندتان به این مهارت‌ها، نه تنها او را برای تنها ماندن در خانه آماده می‌کنید، بلکه او را توانمند می‌کنید تا انسانی توانمندتر و با اعتماد به نفس‌تر باشد.

۴. آیا تنها گذاشتن یک کودک در خانه بهتر است یا اگرخواهر و برادرش هم باشند؟

این سوال را فقط می‌توان به صورت موردی پاسخ داد، اما چند دستورالعمل وجود دارد که هنگام تعیین اینکه آیا بهتر است خواهر و برادرها را در خانه با هم بگذارید یا نه، باید در نظر بگیرید.

اولاً، صرفاً به این دلیل که یک کودک مهارت‌ها و رفتارهایی را که در بالا توضیح داده شد برای ایمن ماندن در خانه دارد، به این معنی نیست که با یک خواهر و برادر در اطرافش به همان اندازه موفق خواهد بود.

به «اضافه کردن یک خواهر و برادر» به عنوان «اضافه کردن یک توپ دیگر برای شعبده‌بازی» فکر کنید. مطمئناً، آنها به عنوان افراد می‌توانند از خودشان مراقبت کنند، اما وقتی یک حواس‌پرتی جدید یا یک وظیفه جدید برای مدیریت به آنها داده می‌شود، آیا می‌توانند هر دو را انجام دهند؟

علاوه بر این، اگر رقابت خواهر و برادری خانه شما را آزار می‌دهد، احتمالاً بهترین انتخاب، تنها گذاشتن بچه‌ها در خانه با هم نیست.

در هر صورت، قبل از اینکه تصمیم بگیرید که آیا آنها با هم بهتر هستند یا جدا از هم، باید چند نکته را در نظر بگیرید...

چه مدت قصد دارید خانه را ترک کنید؟
سن بچه‌ها چقدر است؟
آیا آنها می‌توانند بدون اینکه یک کودک «مسئولیت» را به عهده بگیرد، به صورت مشترک کار کنند؟
آنها به طور مداوم رفتار مناسب با یکدیگر را الگو قرار داده‌اند؟
از ابزارهای مناسب برای حل اختلاف استفاده می‌کنند؟

مانند هر چیز دیگری در فرزندپروری، این کار زمان می‌برد. مهم است که قبل از اضافه کردن یک خواهر یا برادر به جمع آنها، مطمئن شوید که فرزندتان هنگام تنها ماندن در خانه احساس اعتماد به نفس می‌کند.

نکته ای حرفه‌ای برای تنها گذاشتن خواهر و برادرها در خانه: یکی را مسئول دیگران قرار ندهید - این باعث رقابت و رنجش خواهر و برادرها می‌شود.

در عوض، به هر کودک یک وظیفه خاص بدهید -

یکی مسئول تهیه ناهار، یکی مسئول تمیز کردن، دیگری مسئول انتخاب فیلم و غیره. به این ترتیب، آنها به عنوان یک تیم برای موفقیت بعد از ظهر در حالی که مادر دور است، کار می‌کنند.

برنامه عملی برای گذاشتن بچه‌ها در خانه

بسیار خب، دوست من، پس از بررسی‌های زیاد، تصمیم گرفتید بال‌هایتان را باز کنید و کودک خود را برای مدت کوتاهی در لانه بگذارید؟

وقت آن است که یک آزمایش کوچک انجام دهید. برای اولین باری که کودک را تنها می گذارید بکوشید او بیش از ۲ ساعت تنها نماند.

قبل از ترک خانه، مطمئن شوید که کودک را از همه خطرات دور نگه داشته اید؛ همه خطرات قفل شده‌اند. مهم نیست چقدر به فرزندتان اعتماد دارید، با اطمینان از اینکه او را در یک محیط امن گذاشته‌اید، آرامش خاطر بیشتری خواهید داشت. در اینجا فقط چند مورد وجود دارد که باید از ایمن بودن آنها مطمئن شوید:

انواع شوینده ها
الکل
داروها
چاقو و ابزارهای دیگر

در مرحله بعد، زمان آن رسیده است که چند سناریو را بررسی کنید.

آیا فرزند شما می‌داند در صورت موارد زیر چه کاری باید انجام دهد:

آتش‌سوزی کوچکی در آشپزخانه رخ دهد؟
زنگ هشدار دود به صدا درآید؟
گردباد یا آب و هوای نامساعد دیگری رخ دهد؟
غریبه‌ای به در بیاید؟
کسی والدینی را که در خانه نیستند صدا کند؟
برق قطع شود؟

چند قانون ساده وضع کنید و آنها را برای یادآوری در محل نصب کنید.

ورود دوستان ممنوع
در را برای کسی باز نکنید
آشپزی روی اجاق گاز ممنوع
مشارکت کامل خانواده
هرگز به کسی نگویید که تنها در خانه هستید - حتی دوستان -
در رسانه‌های اجتماعی پست نگذارید.
تکالیف خود را قبل از زمان استفاده از فناوری/تلویزیون تمام کنید.
اگر مورد اضطراری پیش آمد، ابتدا با ۱۱۰ و سپس با یکی از والدین تماس بگیرید.
خانه را ترک نکنید.

نکات پایانی

وقتی فرزندانتان را در خانه تنها می‌گذارید، عوامل زیادی باید در نظر گرفته شوند. آخرین چیزی که می‌خواهید، بازسازی اجرای مکالی کالکین در فیلم کلاسیک «تنها در خانه» است.

اگر کمی در مورد آمادگی فرزندتان نگران هستید، استراتژی‌های فرزندپروری مثبت را بیاموزید. این استراتژیها در واقع توانایی‌های کودک را تقویت می‌کند، بنابراین می‌توانید او را برای انجام این مسئولیت‌های انفرادی آماده کنید.