گلایه‌های مربی والیبال زنان: اگر تقوی برای من وقت ندارد پس برای چه کسی وقت دارد؟/ پیشرفت نه؛ فقط پسرفت می‌بینیم!

مربی والیبال زنان در ایران معتقد به ایرادهای فنی در فدراسیون والیبال است و می‌گوید که مشخص نیست در فدراسیون چه کسی برای والیبال زنان تصمیم می‌گیرد.

کد خبر: ۱۲۶۹۳۲۷

تاریخ: ۱۳ آبان ۱۴۰۳ - ۱۰:۴۰

یکی از مربیان والیبال با ابراز ناراحتی و گلایه از رئیس فدراسیون، وضعیت تیم‌های ملی و لیگ برتر زنان را نامناسب ارزیابی کرد و گفت: متأسفانه در حال حاضر ما نه تنها شاهد پیشرفت این بخش نیستیم بلکه پسرفت هم کرده‌ایم و همه بازیکنان نیز بلاتکلیف هستند و مشخص نیست آینده جوانان چه می‌شود.

میترا شعبانیان یکی از مربیان با سابقه والیبال زنان در گفت‌وگو با خبرنگار تابناک با ابراز ناراحتی از وضعیت موجود گفت: متأسفانه اصلا مشخص نیست که سرمربی تیم ملی در کدام رده به کار گرفته می‌شود هرچند که می‌دانم تخصص او در پایه است. با شرایط فعلی فقط وقت هدر می‌رود در حالی که مثلا لی می‌توانست با تیم زیر ۱۶ سال کار کند و در یک فراخوان نوجوانان مستعد را کشف می‌کرد. این موضوع امکان پذیر بود که آخر هفته‌ها به استان‌ها می‌رفت یا اردو‌های کوتاه مدت برای نفرات دیگر استان‌ها جهت کشف استعداد‌ها برگزار می‌شد. من این را می‌دانم که فدراسیون به دنبال اسپانسر بود تا تیم جوانان و زیر ۲۰ سال را به لیگ برتر بیاورد. اینکه قرار است خانم لی به عنوان سرمربی این تیم باشد یا خیر را خبر ندارم.

او ادامه داد: ما بازیکنان زیر ۲۵ سال بسیار خوب و فراوانی داریم که معلوم نیست چه آینده‌ای منتظر آن‌ها است! چرا که هیچ برنامه ریزی درستی صورت نگرفته و در حال حاضر اصلا شرایط رده‌های سنی مشخص نیست. بازیکنان هم بلاتکلیف هستند. در اردوی قبلی در رده نوجوانان بسیاری از نفرات بلند قد خط خوردند به این خاطر که خیلی والیبال بلد نبودند، اما مگر قرار نبود در این رده‌های سنی نفرات مستعد و بلند قامت برای آینده والیبال دختران انتخاب شوند و آموزش ببینند؟ همه جای دنیا این گونه است، اما من اصلا نمی‌دانم چرا بسیاری از بچه‌هایی که پتانسیل عالی داشتند خط خوردند.

او با بیان اینکه در بخش والیبال زنان هیچ چیز روال درست و مناسبی ندارد گفت: در بخش مردان مسابقات نونهالان تا پیشکسوتان برگزار می‌شود و همه چیز کاملا مشخص است، اما برگزاری مسابقات بانوان دقیقه ۹۰ مشخص می‌شود و معلوم نیست یک باشگاه با سابقه در فصل جدید تیم می‌دهد یا نه؛ در جایی دیگر یک باشگاه قبل از انتخاب سرمربی کمک مربی اش مشخص می‌شود! برخی تیم‌ها با چنگ و دندان اسپانسر پیدا کردند، اما مشخص نیست آیا این توانایی را دارند تا آخر لیگ کنار تیم باشند یانه. بازیکنان هم واقعا سرگردان هستند

شعبانیان با گلایه از میلاد تقوی رئیس فدراسیون والیبال گفت: من سال‌ها تجربه کار در تیم‌های مختلف ملی و باشگاهی را دارم، اما هنوز نتوانستم آقای رئیس فدراسیون را ببینم! اگر او برای من وقت ندارد پس برای چه کسی وقت دارد؟ مگر نه اینکه جناب وزیر تأکید داشتند احترام و شأن زحمت‌کشان پیشکسوت باید حفظ شود؟! این حرف‌ها فقط برای میترا شعبانیان نیست منظور من همه افرادی است که در جایگاه مربی هستند ولی متأسفانه همه سکوت کردند.

مربی والیبال زنان با تأکید بر اینکه گلایه و ناراحتی‌اش جنبه شخصی ندارد گفت: برخی بازیکنان از راه دور با قامت‌های بلند به کلاس‌های من می‌آیند تا مشکلات تکنیکی‌شان را برطرف کنند و مجدد بتوانند به چشم مربیان ملی بیایند؛ تمام افتخار من در والیبال همیشه کشف استعداد‌ها و پیشرفت آنها بوده است و اصلاً دنبال منفعت شخصی نبودم و نیستم. امیدوارم فدراسیون برای پیشرفت بخش زنان از نفراتی که سال‌هاست کار می‌کنند دعوت و جلسه‌ای را برگزار کند. نباید یک یا دو نفر مربی جوان برای آینده دختران کشور به تنهایی تصمیم بگیرند نیاز به همفکری است.

او در ادامه افزود: در گذشته در اتاق رئیس فدراسیون به روی مربیان و خانواده والیبال باز بود. من اولین کارت مربیگری بین‌المللی خودم را زمان آقای یزدانی خرم گرفتم و جزو خاک خورده‌های این رشته هستم و هیچ نیازی به کسب منفعت ندارم، اما به هرحال باید اتاق فکری هم برای بخش زنان باشد؛ اصلاً میترا شعبانیان نه آیا برای والیبال زنان جلسه‌ای با حضور با تجربه‌ها برگزار شده؟ آیا تا به حال از تجربیات مربیان با تجربه استفاده شده است؟ تا ریشه‌یابی شود مشکل از کجاست؟ من نمی‌گویم بیایند از من سؤال کنند، اما بگویند چه کسی برای زنان تصمیم می‌گیرد؛ چه کسی مشاوره می‌دهد؛ بگویند یک جلسه نظرخواهی با حضور پیشکسوتان این رشته برگزار می‌کنیم، اما این اتفاق رخ نداده است! ساده‌ترین خواسته من یک دیدار بود که اجابت نشد.

شعبانیان در پایان گفت: به عنوان کسی که سال‌ها در والیبال زنان کار کرده وظیفه خود می‌دانم که این موارد و انتقادات را بدون ترس بیان کنم. ما در والیبال زنان پسرفت می‌بینیم، اما پیشرفت نه! پیروز شدن مقابل تیم مالدیو رشد و پیشرفت نیست.