گزارش اختصاصی تابناک

هنرمند «خطاط» بر مسند فرهنگ و ارشاد!/ آقای پزشکیان، نسبت این انتخاب با آن دغدغه چیست؟

شِش سال پیش برخی از رسانه ها واز جمله سایت تابناک از این که هنرمندی نه چندان کارآزموده، با سابقه صرف مدیریت یک موزه کوچک ،به بالاترین مقام حوزه هنرهای تجسمی، موسیقی و تئاتر تبدیل شود، نوشتند و انتقادهایی را به چنین انتخابی مطرح کردند.

کد خبر: ۱۲۵۱۸۹۰

تاریخ: ۱۵ مرداد ۱۴۰۳ - ۱۳:۳۲

به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، شِش سال از آن روز می گذرد که تلاش برای ارتقای ناگهانی هنرمندی نه چندان کارآزموده، با سابقه صرف مدیریت یک موزه ،تا معاونت هنری وزارت ارشاد، در رسانه ها مورد انتقاد قرار گرفت. در مطلبی که تابناک تحلیل کرده بود،  این سئوال مطرح شده بود «در شرایطی که بسیاری از هنرمندان برجسته فاقد هر سطح نشان هنری هستند، وزیر (اسبق) فرهنگ و ارشاد اسلامی با چه انگیزه‌ای به این شخص اصرار می‌کرده که به او حتماً نشان درجه یک هنری بدهد؟! این ارتقای آسانسوری محصول چیست؟».  یعنی ماجرای اعطای هنری خبرساز و قابل تشکیک، در چنین انتصابی رونمایی شده بود.

حال ۶ سال بعد از گذشت این ماجرا، و در آغازین روزهای دولت مسعود پزشکیان،  راوی رسانه ایِ  قصه دیگری هستیم.

ایشان همان هنرمندند

این بار ماجرا نه به معاونت هنری، بلکه درست به راس هرم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی. برمی گردد؛ یعنی «صندلی» در بالاترین نقطه یک وزارتخانه قرار دارد، اما قرار بر این است که فردی که به عنوان گزینه  وزارت بدان تکیه زند، از رده های میانی عرصه فرهنگ و البته بخشی از آن باشد.

... و از قضا این فرد، همان گزینه مورد نقد رسانه ها در ۶ سال پیش است که مسیر مربوط به ارتقاء آسانسوری اش، ناگهان منجر به انتصابش برای معاونت هنری ارشاد شده بود. آن روزها، بسیاری،  چنین معاونتی را ، برای قامت او، بسی بلند و بی قواره  می دیدند.

حالا آن گزینه، یعنی  سید محمد مجتبی حسینی ، ظاهرا از گزینه های اصلی، برای تکیه زدن بر اریکه فرهنگی در دولت پزشکیان است . همان هنرمندی که حرف  و حدیث های بسیاری درباره درجه استادی وی در خوشنویسی مطرح بود و بالاخره ماجرا به سمتی رفت که دیگر او را استاد ندانند و به عنوان رتبه ممتاز از او یاد کنند.

در برابر همه گزینه هایی که تا چند روز پیش اسمشان مطرح بود،ناگهان نام سید مجتبی حسینی، خیلی دیر، اما ظاهرا جدی، به عنوان یکی از گزینه های وزارت ارشاد دولت جهاردهم در کنار اسامی همچون انتظامی و مسجد جامعی و ... بیش از پیش مطرح شد. یعنی درست آنجا که قرار باشد، از بالاترین و مهمترین گزینه ها به هر دلیلی عبور کنیم و آنها را کنار بگذاریم، راه برای پایین ترین گزینه ها هموارتر می رشود.

جمع آوری یادداشت های حمایتی

این که در طول این شش سال، این خطاط هنرمند توانسته سطح مدیریتی و شناخت خود از فرهنگ را به قد و قواره یک گزینه وزارت برساند، برای بسیاری جای سئوال و تردید دارد. شاید برای همین است که با مطرح شدن نام او، برخی از رسانه هایی که بهه هر دلیلی از او حمایت می کنند، شروع به انتشار یادداشت هایی در توصیف و تعریف کلی از مجتبی حسینی کردند تا از این رهگذر، وجهه ویژه ای برای وی تدارک ببینند .

البته اهالی رسانه با چنین روش ها و شیوه هایی آشنایی کامل دارند و می دانند چگونه از یک نوشته کلی، می توان مطلبی آن چنان حمایتی به بیرون کشید که گویا نویسنده، سالها در پی دورانی  طلایی بوده است که در آن، فرد مد نظر رسانه، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی باشد.

پزشکیان فراموش کرده؟

طبیعتا مسعود پزشکیان فراموش‌ نکرده است که در ایام تبلیغات انتخاباتی، از کدام نهادها  به عنوان نهادهای کم کار در زمینه ترویج فرهنگی و مقصردر  شرایط فعلی در تبدیل شدن حجاب و پوشش و ... به یک مساله بغرنج، انتقاد کرده بود و همان نهادها را عامل اصلی چنین شرایطی عنوان کرده بود. به راستی آقای پزشکیان، وزارت ارشاد در کجای این معادله و نامعادله قرار گرفته است. گزینه احتمالی و انتخابی شما تا چه اندازه آن درک و استنباط فرهنگی و مدیریت را داراست که بتواند لااقل بخشی از کاستی های مدیران قبلی را در چنین حوزه هایی جبران کند؟

این موضوع اخیر هم، صرفا یک بعد از یک گوشه از کارکردها و تاثیرات چنین وزارتخانه ایست. حال، آبا رواست که پزشکیان برای این مهم، در انتظار سفارشهای احتمالی  آقایان دور و نزدیکی باشد که با مدرسه ها و تریبونهای فرهنگی و انواع  اقسام فرهنگستانها، شرایط امروز را برای ما به ارث گذاشته اند؟

برخی ار رسانه ها می گویند مجتبی حسینی از نفرات نزدیک به حداد عادل و از رفقای پسر حداد است. برای همین سمت دبیری فرهنگستان ادب پارسی را به این خوشنویس سپرده است و حالا می خواهد روانه ارشاد کند.

در این میان به نوشته صفحه «طلسمات» در شبکه ایکس، اما‌ مهم‌ترین گزینه فعلی وزارت ارشاد "مجتبی حسینی" است که از یک طرف توسط "غلامعلی حداد عادل" (حسینی در شرایط فعلی، دبیر فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی به ریاست حداد عادل است) حمایت می‌شود و از طرف دیگر، معرف و حمایتگر ویژه‌ای به نام "صادق خرازی" را برای مُجاب سازی ظریف، در اختیار دارد.

احمد مسجد جامعی نیز با حمایت‌های نقطه‌زن "علیرضا تابش" دیگر گزینه‌ی وزارت ارشاد بوده که سخت است از خانِ بهارستان گذر کند.

"عسگرپور" نیز یک قطار سلبریتی و چهره را ردیف کرد تا بیانیه‌ای قوی برای قانع کردن پزشکیان بابت معرفی وی به مجلس تهیه کنند که بعید است بتواند از دو مرحله مهم تا وزیر شدن به راحتی گذر کند و طبیعتا شانس پایینی دارد!

در حال حاضر، مجتبی حسینی جدی‌ترین گزینه ارشاد است؛ خطاط و خوشنویسی که لولایِ مشترکِ میان "حداد عادل" و "صادق خرازی" بوده و به تبع آن حالا محمد جواد ظریف نیز حامیِ اوست تا بتواند خروجی کمیته ۵ نفره‌ی تصمیم گیری پزشکیان برای معرفی به مجلس باشد.

آیا "مجتبی حسینی"، می‌تواند وزارت ارشاد دولت جدید با این همه معارض را اداره کند یا وضع بدتر از زمانِ فعلی خواهد شد؟!

در برابر سعدی ها و میرعمادها!

وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،  موسیقی، سینما ، تئاتر، رسانه، کتاب،خوشنویسی. نقاشی، شعر و ترانه و همه عرصه های فرهنگی و هنری هست و باز هم، عرصه فرهنگ چیزی فراتر از همه این پدیده هاست. تقلیل دادن چنین وزارتخانه ای به هر بهانه و به هر روشی، اتفاقی ناخوشایند است.

حسینی در جایی گفته بود که در برابر سعدی ها و میرعمادها، هنرمند بودن، کار سختی است. اما در محضر همین بزرگان گذشته و نیز چهره های بزرگ هنر معاصر، انگار وزیر شدن، و به مقام وزارت فرهنگی رسیدن، صرفا از روی مسئولیت پذیری و باری روی دوش کشیدن در مسیر خدمت است! لذا  می توان بی خیال سابقه ها و عملکردهای بزرگان شد و به نفع وزارت خود، در رسانه ها، تب و تابی به راه انداخت.

هر چند همگان واقفند که سعدی ها و میرعمادها از وزارتخانه ها بر نمی آیند و نهایتا هنر در کنج گاه آرام و گاه پر تب و تاب خود، دست به آفریدن و آفرینش می زنند،  اما در هر حال وزیر ارشاد طبیعتا باید گزینه ای جامع الاطراف تر، با درکی درست از ابعاد مختلف و متعدد فرهنگی و هنری باشد. چنین افرادی معمولا رغبت شخصی هم برای ورود به چنان عرصه هایی ندارند، مگر این که سیاستمداران بدانها نیازمند باشند و سراغشان بروند.

داستان نشان هنری خبرساز

در روزهای اخیر، یکی از ابعاد فعالیت  سید محمد مجتبی حسینی  زیر ذره بین قرار گرفته و آن هم اهدای نشان درجه یک هنری به او از سوی علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی است. برای اهدای نشان‌های هنری شورای ارزشیابی هنرمندان فعالیت دارد که در دوره‌ای مسئولیتش با معاون هنری کنونی بود؛ نشان‌هایی که سوای افتخارش، در حکم مدرک علمی است و برای هنرمندانی که مدرک رسمی دانشگاهی ندارند، کارکرد مشابهی پیدا می‌کند. این نشان معمولاً به صورت علنی اهدا می‌شود و دریافت کنندگان نیز رسماً اعلام می‌شوند اما جستجوها نشان نداد که در زمان گذشته اعلام شده باشد که با مجتبی حسینی نشان درجه یک هنری در حوزه خطاطی داده شده باشد!