چرا پزشکیان "تهران تایمز" را انتخاب کرد؟

۴ نکته درباره اولین یادداشت سیاست خارجی رئیس جمهور منتخب

انتشار سرفصل های سیاست خارجی دولت آینده بصورت مکتوب و مدون پیش از استقرار دولت، سنتی بود که مسعود پزشکیان با همراهی جواد ظریف آن را برای اولین بار پایه گذارد، پزشکیان رسانه انگلیسی زبان "تهران تایمز" را که منتسب به اصولگرایان است را برای این هدف انتخاب کرد که واکنش های بسیاری را به دنبال داشت.

کد خبر: ۱۲۴۸۱۸۴

تاریخ: ۲۵ تير ۱۴۰۳ - ۱۳:۲۲

به گزارش تابناک،رئیس جمهور پزشکیان دراین مقاله مهم از نگاه متعادل به شرق، چین و روسیه در کنار آمادگی برای از سر گیری مذاکرات با غرب خبر داد.

با نگاهی به بازتاب های انتشار یادداشت پزشکیان در تهران تایمز می توان 4 نکته اساسی زیر را درباره اولین اکت سیاست خارجی دولت جدید در نظر گرفت:

صدها رسانه ریز و درشت در دنیا به فراخور سیاست و انتخاب خود این مقاله را بازتاب دادند. از غولهای رسانه های مانند رویترز و cnn و واشنگتن پست گرفته تا دیگر رسانه های ریز و درشت، به عبارت دیگر بازتاب های متنوع و کم نظیر این یادداشت به این معنا است که پیام "رسانده" شده و کسانی که باید می دیدند و با دیدگاههای سیاست خارجی پزشکیان آشنا می شدند، آشنا شدند و این یادداشت مهم، نوع نگاه رسانه های خارجی به سیاست خارجی ایران را روشن کرد.

زبانهای بازتاب مقاله هم بسیار متنوع بود؛ انگلیسی، عربی، اسپانیولی، روسی، چینی، ژاپنی، ایتالیایی، فرانسه، هندی و....بنابراین فقط رسانه های غربی نبودند که پیام را گرفتند، بلکه این یادداشت ابتکاری تصویر ایران جدید در چشم مخاطبان غیر غربی را شکل داد.

اولین رسانه بزرگی که به بازتاب مقاله پرداخت رویترز بود با تیتر ایران به فشار امریکا پاسخ نمی دهد و از همکاری با وین و روسیه استقبال میکند. بسیاری از رسانه های دنیا با زبانهای مختلف به تبعیت از رویترز، همین تیتر را انتخاب و کار کردند، جالب این بود که دومین تیتر پرتکرار اعلام امادگی برای دیالوگ‌ و افزایش رابطه با اروپا بود، این انتخاب تیتر از گرایش و نگاه فعلی اروپا به تحولات ایران و روی کارآمدن دولت جدید خبر می دهد، نوعی سیاست صبر  و سکوت با نگاه مثبت.

انتخاب یک رسانه داخلی برای یک اکت دیپلماتیک در این سطح تجربه خوبی بود و باعث افزایش اعتبار رسانه های ایرانی در برابر رقبای حارجی شد، اگر این روند ادامه پیدا کند، می توان چشم انداز موثرتری را برای رسانه های ایرانی در مصاف با رقبا در نظر گرفت.

باید منتظر ماند و دید آیا این ابتکارات در حوزه سیاست خارجی دولت چهاردهم باز هم ادامه خواهد داشت و آیا سیاست خارجی کشور در دوره جدید می تواند زبان موثرتری برای گفتگو با جهان بیابد یا خیر؟