مرور روزنامه‌های دوشنبه ۲۳ فروردین

حیرت جهانی از عملکرد مسئولان ما! ‏/برجام۱۴۰۰ یک بستر و دو رؤیا / انتخابات ۲۸ خرداد؛ کدام برنامه؟ کدام کارنامه؟

احتمال تکرار اتفاقات شب عید در بازار رمضان، عبور از لاریجانی بازگشت به اصلاح‌طلبی، ضرب‌الاجل وزارت ارتباطات به سه ‏اپراتور مختل‌کننده کلاب‌هاوس، از املاک نجومی تا املاک واگذاری زیر ذره‌بین، رمزگشایی از رابطه حسن رعیت و دوستان، ‏دومین خرابکاری در نطنز طی کمتر از یک سال، محدودیت هوشمند یا تعطیلی سراسری؟ مذاکرات ارزی نخست‌وزیر کره جنوبی ‏در تهران و تجمع سهامداران متضرر مقابل ساختمان مرکزی بورس تهران، از مواردی است که موضوع گزارش‌های خبری و ‏تحلیلی روزنامه‌های امروز شده است. ‏

کد خبر: ۱۰۴۵۴۶۵

تاریخ: ۲۳ فروردين ۱۴۰۰ - ۰۳:۱۹

به گزارش «تابناک»؛ روزنامه‌های امروز دوشنبه ۲۳ فروردین ۱۴۰۰ در حالی چاپ و منتشر شد که سفر نخست وزیر کره ‏جنوبی به ایران و مذاکرات ارزی درباره آزادسازی پول‌های بلوکه شده ایران، حرکت نقشه قرمز کرونایی کشور به سمت سیاهی ‏و محاکمه مفسد متفاوت حسن رعیت در صفحات نخست روزنامه‌های امروز برجسته شده است. ‏

در ادامه تعدادی از یادداشت‌ها و سرمقاله‌های منتشره در روزنامه‌های امروز را مرور می‎‏‌کنیم: ‏

حیرت جهانی از عملکرد مسئولان ما! ‏

جعفر گلابی روزنامه‌نگار طی یادداشتی در شماره امروز روزنامه آرمان ملی با عنوان حیرت جهانی از عملکرد مسئولان ما! ‏ ‏نوشت: واقعا انسان حیرت می‌کنـــد و جــــای حـــیرت نیز دارد که در سطوح بالای مدیریت مبارزه با کرونا چه می‌گذرد؟ ‏بی‌اعتنایی محض به همه هشدار‌ها راجع‌به چهارشنبه‌سوری و خرید‌های نوروزی و از همه بدتر تعطیلات عید جای خود، اما معلوم ‏نیست حالا که عوارض رو به افزونی است، به‌کدام دلیل آن همه سهل‌انگاری‌های مخرب بروز و ظهور می‌یابد؟ چرا اعمال ‏سخت‌گیری‌ها و محدودیت‌ها نسبت به پیک‌های اول و دوم و سوم هم کمتر است؟! با اینکه تقریبا کل کشور نارنجی و قرمز شده ‏است و تعداد مبتلایان رسمی، روزانه از ۲۰ هزار نفر تجاوز کرده و هنوز عوارض و تبعات اصلی دورهمی‌ها و تعطیلات آشکار ‏نشده است و این بار با نوع جهش‌یافته ویروس روبه‌رو هستیم، محدودیت‌های ۱۰ روزه اعلامی ستاد ملی مبارزه با کرونا با جدیت و ‏جامعیت اجرائی نمی‌شود؟ متاسفانه گزارش‌ها از تراکم مسافران اتوبوس و مترو خبر می‌دهد و ادارات دولتی به فعالیت‌های خود ‏ادامه می‌دهند و در شهر هیچ نشانی از خلوتی و خلل در آمد و شد‌های روزانه به چشم نمی‌خورد. آمار‌هایی که فرمانده عملیات ستاد ‏مقابله با بیماری کرونای کلان‌شهر تهران می‌دهد تکان‌دهنده است و وقتی توجه کنیم که این آمار‌ها رسمی هستند و قطعا آمار‌های ‏واقعی بسیار بیشترند سوال‌های جدی و ناباورانه در ذهن انسان منتشر می‌شود که دلیل این همه تعلل و عدم ورود قاطعانه در ‏اجرای پروتکل‌ها چیست؟

اکنون از هرسو که به موضوع بنگریم کانون این سوال‌ها متوجه شخص رئیس‌جمهور است و متاسفانه ‏ایشان یا بخش‌های جمعی دولت هنوز توضیحات لازم و ضروری پیرامون بحرانی که در آن غوطه‌وریم نداده‌اند! اگر آمار‌ها از دقت ‏لازم برخوردار نیستند، اگر میلیون‌ها سفر و چندبرابر آن دورهمی، هیچ اثر قابل ملاحظه‌ای در فوران تعداد مبتلایان و پس از آن ‏مرگ‌ومیر‌ها ندارد، رئیس‌جمهور محترم در تلویزیون حاضر شود و توضیحات لازم را به مردم بدهد و مسئولیت عدم قاطعیت در ‏اجرای محدودیت‌های ضروری را رسما به‌عهده گیرد. قطعا درست است که مردم را نباید بیهوده ترساند و بلاوجه آن‌ها را نگران ‏ساخت، ولی وقتی موج گردابی چنین حائل پدید آمده است و تخت‌های بیمارستانی پر شده‌اند و کادر درمان بیش‌از هرزمان دیگری به ‏مشقت گرفتار شده و می‌شوند کدام عقلانیت حکم می‌کند که از ترس مردم جلوگیری بعمل آوریم تا آن‌ها بدون محافظت‌های لازم در ‏خیابان‌ها و ادارات و بازار‌ها حاضر شوند و از عواقب رفتار پرخطر خود نگرانی به دل راه ندهند. هزاربار گفته شد که مردم واقعا ‏بیش‌از آنکه به توصیه‌ها و سخنرانی‌ها و خواهش‌ها توجه کنند به اعمال و رفتار مسئولان می‌نگرنند و براساس میزان جدیت عملی ‏آمران و ناهیان رفتار خود را تنظیم می‌کنند. مردم بدرستی می‌گویند ‏‎ ‎اگر درجه خطر بالا باشد دلیلی ندارد که جاده‌ها باز باشند، اگر ‏تماس‌های اجتماعی بیماری‌زا باشند حتما مسئولان از تراکم مسافران در اتوبوس‌ها و مترو جلوگیری بعمل می‌آورند، اگر امکان ‏طغیان بی‌سابقه کرونا وجود داشته باشد مسئولان بلندپایه که جان انسان‌ها برایشان در صدر اولویت‌ها قرار دارد حتما تعطیلی ‏سراسری اعلام می‌کنند و نمی‌گذارند که زن و مرد و پیر و جوان در مقابل هیولای اپیدمی تنها بمانند. معنا ندارد دشمنی خون‌ریز و ‏موذی و هزارسر در شهر جولان بدهد و مسئولان به تو بمیری و من بمیرم اکتفا کنند. یک شهروند عادی حق دارد که معیار خویش ‏در احساس خطر را عملکرد دولت‌هایی، چون چین و نیوزلند قرار دهد. آن‌ها کاملا موفق شدند، چون عملا خطر را جدی گرفتند و ‏لحظه‌ای را از دست ندادند و اتفاقا هزینه‌های اقتصادی بسیار کمتری پرداخت کردند. درکل جهان یکی از کشور‌ها که باید بیش‌از ‏همه سخت می‌گرفت و باسرعت وارد عمل می‌شد و امکان شیوع را در همان شهر قم می‌بست ایران بود. ما که در تحریم شدید و ‏ظالمانه به‌سر می‌بریم و حتی برای خرید واکسن با مانع‌تراشی روبه‌رو می‌شویم چگونه ممکن است از ابتدا و حتی تاکنون این همه ‏اهمال را در کار خود دخالت دهیم و از جاری شدن سیل عظیم بیماری در مسافرت‌های بالای ۲۰ میلیون در تعطیلات ۱۵ روزه ‏هراسی به دل راه ندهیم و حالا هم همچنان در اهمال خود مصر بمانیم؟! در این ماجراست که قطعا دولت‌ها و ملت‌های دیگر حیرت ‏و این حیرت را به دولتمردان ما منتقل خواهند کرد، امید است که اگر وزیر بهداشت حیرت‌های پیشین را اعلام کرد این نوع ‏حیرت‌ها را نیز رسانه‌ای کند‎.

برجام۱۴۰۰ یک بستر و دو رؤیا

صادق زیباکلام، استاد دانشگاه تهران در سرمقاله امروز روزنامه شرق با عنوان برجام۱۴۰۰ یک بستر و دو رؤیا نوشت: نه ایران ‏خیلی صریح و قاطع گفته است که به دنبال «برجام ۱۴۰۰» نیست و نه آمریکا. برعکس و دست‌کم بسیاری از چهره‌ها و ‏دست‌اندرکاران میانه‌روتر هر دو کشور از مذاکرات و حصول توافق استقبال می‌کنند. منتها هر کدام به دنبال تحقق رؤیا‌های خود از ‏مذاکرات و رسیدن به توافق هستند. ‏

‏ ایران خواهان دستیابی به بخشی از طلب‌های بلوکه‌شده‌اش از پنج کشور ژاپن، کره جنوبی، چین، هند و عراق است که به واسطه ‏تحریم‌های آمریکا این کشور‌ها نمی‌توانند بدهی‌هایشان را به ایران پرداخت کنند. تخمین زده می‌شود که حساب‌های بلوکه‌شده بالغ بر ‏۳۰ میلیارد دلار می‌شوند که حتی آزادشدن بخشی از آن‌ها هم در شرایط فعلی باعث تکانی جدی در اقتصاد تقریبا متوقف‌شده کشور ‏خواهد شد. ایران امیدوار است با بخشی از حساب‌های بلوکه‌شده‌اش بتواند واکسن و یک‌سری دارو‌ها و تجهیزات پزشکی ‏به‌شدت مورد نیاز کشور را خریداری کند. در مرحله بعدی ایران انتظار دارد «برجام ۱۴۰۰» منجر به برداشته‌شدن تحریم‌ها، ‏امکان ازسرگیری تجارت آزاد و بالاخره ازسرگیری صادرات نفت خام شود. انتظارات غربی‌ها را می‌توان به دو بخش هسته‌ای و ‏غیرهسته‌ای تقسیم کرد. در بخش هسته‌ای تکلیف روشن است. انتظارات غربی‌ها کم‌و‌بیش محدود می‌شود به همان محدودیت‌ها و ‏توافقات برجام ۹۴ که خلاصه‌اش آن بود که فعالیت‌های هسته‌ای ایران کنترل‌شده و زیر نظر آژانس باید انجام شود. ایران هم آن را ‏در اساس پذیرفته بود. ‏

اما مشکل در انتظارات جدید واشنگتن و اروپایی‌هاست. انتظاراتی که در توافق برجام ۹۴ نیامده بودند. ‏این انتظارات عبارت‌اند از: برنامه‌های موشکی، حضور به روایت غربی‌ها «نظامی» و به روایت جمهوری اسلامی «مستشاری» ‏ایران در کشور‌های دیگر و بالاخره روشن‌شدن تکلیف دو‌تابعیتی‌ها. البته ممکن است ذکری هم در این میان از بهبود وضعیت ‏حقوق بشر در ایران به میان آید. پاسخ ایران به فهرست انتظارات غربی‌ها آن بوده که ایران صرفا حاضر است فعالیت‌های ‏هسته‌ای‌اش محدود شود به چارچوب برجام ۹۴ و انتظارات دیگر غربی‌ها همچون برنامه‌های موشکی و... را خارج از چارچوب ‏برجام می‌داند. یک دلیل اینکه این انتظارات در برجام قبلی نیامده بودند، آن بود که واشنگتن برجام را یک نقطه عطف در روابط ‏میان ایران و غرب بعد از انقلاب تصور می‌کرد و امیدوار بود یا انتظار داشت که توافق هسته‌ای در حقیقت سرآغاز تنش‌زدایی ‏میان ایران و غرب باشد. دست‌کم اوباما و برخی همکارانش چنین تصویر و تصوراتی داشتند و البته آن تصورات صرفا محدود به ‏آمریکایی‌ها نمی‌شد. ده‌ها شرکت بزرگ بین‌المللی غربی بالاخص در بخش انرژی به دنبال برجام راهی ایران شدند. اما همه آن ‏انتظارات تصوراتی بیشتر نبود. آن‌قدر‌ها طول نکشید که آشکار شد تنش‌زدایی مورد انتظار غرب تصوراتی بیشتر نبوده و ایران ‏همچنان پایبند و مصر بر تداوم سیاست‌هایش است. به عبارت دیگر، برجام که برای غربی‌ها نوید یک دوران جدید با ایران را پدید ‏آورده بود، به‌تدریج معلوم شد رؤیایی بیش نبوده و همکاری ایران با غرب فقط محدود می‌شد به مسائل هسته‌ای و هیچ مورد ‏دیگری را دربر نمی‌گرفت. ‏

آنچه مسلم است، غربی‌ها در «برجام ۱۴۰۰»، از برجام ۹۴ درس‌هایی گرفته و باتجربه‌تر شده‌اند و این بار توافق هسته‌ای را ‏طلیعه یک دوران جدید با ایران تصور نخواهند کرد. در نتیجه بعد از عبور از مرحله اولیه برجام ۱۴۰۰ که منجر به آزادسازی ‏بخشی از دارایی‌های بلوکه‌شده ایران و برداشته‌شدن برخی از تحریم‌ها و متقابلا بازگشت فعالیت‌های هسته‌ای ایران به چارچوب ‏برجام ۹۴ خواهد شد، غربی‌ها خواهان تداوم مذاکرات درباره برنامه‌های موشکی ایران و سایر خواسته‌هایشان خواهند شد. امری ‏که ایران عجالتا به آن‌ها نه گفته است. اما پرسش اساسی آن است که آیا سیاست تنش با غرب همچنان قرار است در آینده زیربنای ‏سیاست خارجی ایران را تشکیل دهد؟

انتخابات ۲۸ خرداد /کدام برنامه؟ کدام کارنامه؟

محمد ایمانی در بخشی از یادداشت روز امروز کیهان با عنوان انتخابات ۲۸ خرداد /کدام برنامه؟ کدام کارنامه؟ نوشت: علت این ‏سوء مدیریت زنجیره‌ای را هر چه بدانیم، اتفاق نظر کم‌سابقه‌ای در میان مردم وجود دارد که باید نقطه پایان بر چنین مدیریتی ‏گذاشت و کدام فرصت، شایسته‌تر از انتخابات؟ اما در مقابل تبیین این واقعیت، موج سیاسی- رسانه‌ای پر حجمی وجود دارد که ‏شبانه‌روز، برای نا امید کردن مردم از تغییر یا ترساندن آن‌ها از عواقب «جرات تغییر»، عملیات می‌کند. مواجهه با این حجم از ‏وارونه‌پردازی و تحریف، حتما سازماندهی و بسیج ملی ظرفیت‌ها را نیاز دارد. دشمن و قشون رسانه‌ای‌اش با همه توان به میدان ‏آمده‌اند تا بسیج ملی شایسته‌ای صورت نگیرد. در مقابل، همه نخبگانی که دل در گرو عزت و اقتدار و پیشرفت کشور دارند، باید ‏به شکل هم‌افزا و هم‌پوشان در میانه میدان روشنگری حاضر شوند. امید و انگیزه دادن به مردم برای تغییر و رفع نابسامانی‌ها، ‏همت و تدبیر می‌خواهد. از جمله این طراحی‌ها، شفاف‌سازی کارنامه دوجریان «اسلامی- ایرانی» و «اشرافی- غربگرا» در زمینه ‏پیشرفت یا پسرفت کشور است. راستی آزمایی «وعده‌ها» و «برنامه آینده» هر یک از جریان‌ها و نامزد‌های فعال در انتخابات، با ‏تبیین «کارنامه گذشته» آن‌ها میسر است. آنچه می‌تواند امید واقعی به مردم بدهد و موجب افزایش توام با عقلانیت مشارکت به ‏عنوان نیاز همیشگی کشور شود، مرور کارنامه خدمات هر کدام از افراد در معرض نامزدی و طیف‌های حامی آنهاست. ‏

‏- مرور خدمات انجام گرفته در همین سال‌های «محاصره دشمن و خود تحریمی داخلی»، اسناد متقنی است بر این ادعا که می‌شود ‏به جای فشلی و گردن کج کردن به سمت دشمن و ضعف متصاعد از آن، شجاعانه و مدبرانه، تهدید و تحریم را تبدیل به فرصت ‏سازندگی کشور کرد. به عنوان مثال، مقایسه کنید تحریم راهبردی بنزین در ده سال قبل را که با همت برای خودکفایی در تولید (و ‏سهمیه‌بندی هوشمندانه) نقش بر آب شد؛ و ماجرای شگفت سه برابر کردن ناگهانی قیمت بنزین را. باید پرسید واقعا مدیریت تولید ‏مرغ و تخم‌مرغ دشوار‌تر است، یا تولید بنزین و سوخت بیست درصد رآکتور تهران و محصولات نانو و موشک‌های پیشرفته؟ ‏صرفه‌جویی روزانه چند ده میلیون لیتری بنزین از طریق تولید و مقابله با قاچاق کجا، که روزانه صد‌ها میلیارد تومان آورده برای ‏کشور داشت؟ و هزینه قاچاق ۱۴۴ هزار میلیارد تومانی سوخت ظرف چهار سال، ناشی از حذف کارت سوخت کجا؟
‏- در همین دوره که صد‌ها کارخانه و کارگاه تولیدی در اثر سوء مدیریت «برجام و دیگر هیچ»، تعطیل شد یا چوب حراج خورد و ‏به رانت‌خواران رفت، مدیران غیرتمندی هم در دستگاه قضایی، مجلس، کمیته امداد، ستاد اجرایی فرمان امام (ره) و... بودند که ‏استان به استان، به واحد‌های تولیدی سرکشی کردند، درد دل‌ها را شنیدند، مدیران محلی را به صف کردند و توانستند بالغ بر دو ‏هزار واحد تولیدی تعطیل، نیمه تعطیل، و یا چوب حراج خورده را احیا کنند. هم چرخ تولید به حرکت در آمد و هم از شغل مولد ‏ده‌ها هزار کارگر صیانت شد. به این‌ها علاوه کنید رسیدگی سپاه و نیرو‌های جهادی به مناطق سیل زده و زلزله‌زده را که موجب شده ‏تا نشاط زندگی تدریجا به این مناطق برگردد. اگر روحیه خدمتگزاری جهادی، مبارزه پیشگیرانه با فساد و باز توزیع عادلانه ‏فرصت‌ها، در مقیاس مدیریت اجرایی سرلوحه امور قرار بگیرد، قطعا دستاورد‌ها هزاران برابر بیشتر خواهد بود. این واقعیت را ‏باید به تصویر کشید. ‏
‏- شرط مهم تغییر سازنده و امیدبخش، همدلی و هم‌افزایی همه نیرو‌هایی است که به آرمان «ایران قوی و پیشرفته» باور دارند و ‏حاضرند برای تدارک آن از خودگذشتگی نشان دهند. «دولت جوان حزب‌اللهی»، شخص نیست و به جناح خاصی هم تعلق ندارد. ‏تیم همفکر و همدل و هم افزاست. همه باید به میدان بیایند؛ شرط در میانه میدان بودن فقط نامزدی نیست. می‌شود نامزد نبود، اما ‏از حقانیت مسیر مستقل ملت ایران در تراز انقلاب دفاع کرد. نباید این گونه باشد که رجال سیاسی و حامیان آن‌ها مثلا فقط در فصل ‏انتخابات و صرفا در صورت نامزدی آن فرد، انگیزه فعالیت را داشته باشند. ‏