مرور روزنامه‌های سه شنبه ۲۹ مهر

حسین شریعتمداری: درخواست استعفای رئیس جمهور، طرح آمریکایی است؟! ‏/استیضاح؛ اسم رمز حمله به رئیس جمهور/کاش رییس‌جمهور مژده بهتری به مردم می‌داد

رکورد تازه و وحشتناک مرگ کرونایی، سرنوشت سینما موج نو در راه است یا ورشکستگی؟، روحانی در چهارراهی که آسایش ‏ندارد، روایت پاکسازی معلمان در دهه ۶۰، گواردیولا روی نیمکت ایران!، بازگشت دیرهنگام به سیاست افزایش سود سپرده‌ها، ‏موج یا سراب سرخ ترامپ؟، ابهامات تازه قاچاق دارو، هشدار قاضی القضات به حاشیه سازان سیاسی و اضطراب انسولین از ‏مواردی است که موضوع گزارش‌های خبری و تحلیلی روزنامه‌های امروز شده است. ‏

کد خبر: ۱۰۰۹۹۸۹

تاریخ: ۲۹ مهر ۱۳۹۹ - ۰۶:۵۵

به گزارش «تابناک» روزنامه‌های امروز سه شنبه ۲۹ مهرماه در حالی چاپ ومنتشر شد که رکورد تازه مرگ ناشی از کرونا با ‏آمار ۳۳۷ نفر در ۲۴ ساعت تیتر یک تعدادی از روزنامه‌ها در صفحه نخست شده است. روزنامه ایران در کادری با پس زمینه ‏مشکی عنوان عدد ۳۳۷ را با توضیح آمار تلخ و نگران کننده کرونا برجسته کرده است. آفتاب یزد نیز تیتر درشت روز سیاه کرونا ‏را تیتر یک کرده است. ‏
ماجرای کمبود انسولین نیز دیگر موضوع روز است که در گزارش‌هایی در تعدادی از روزنامه‌ها از جمله جام جم مورد توجه ‏قرار گرفته است. ‏
در بخش تحلیلی روزنامه‌ها نیز موضوع استیضاح و پیشنهاد برای استعفای روحانی که مدتی است در رسانه‌ها مطرح می‌شود ‏مورد نقد و بررسی مخالفان و مخالفان آن قرار گرفته است. ‏

در ادامه تعدادی از یادداشت‌ها و سرمقاله‌های منتشره در روزنامه‌های امروز را مرور می‌کنیم: ‏

کاش رییس‌جمهور مژده بهتری به مردم می‌داد

غلامرضا کیامهر‎ ‎‏ در بخشی از سرمقاله امروز روزنامه جهان صنعت با عنوان کاش رییس‌جمهور مژده بهتری به مردم می‌داد ‏نوشت: در یک نگاه گذرا متوجه خواهیم شد که جامعه ایران امروز از چند گروه متفاوت و متمایز از یکدیگر تشکیل شده است. ‏گروه اول دولتمردان و حلقه‌های پیرامونی نزدیک به آنها، مدیران اجرایی دولت تا سطوح مدیران میانی ارشد و نیمه‌ارشد، ‏صاحب‌منصبان و مقامات حکومتی تا رده‌های میانی، فعالان اقتصادی برخوردار از رانت، تجار و بازرگانان فعال در حوزه ‏صادرات که کمترین نقشی در تولید محصولی که صادر می‌کنند ندارند و تنها از مزیت درآمد‌های ارزی آن استفاده می‌کنند ضمن ‏آنکه از مصائب و مشقت‌های تولیدکنندگان و صنعتگران هم در امان هستند، صاحبان مشاغل آزاد و واسطه‌گری پردرآمد، مدیران ‏ارشد مدیریت‌های شهری و درصد بالایی از نمایندگان قوه قانونگذاری کشور که سر جمع آماری این گروه‌ها که درصد اندکی از ‏جمعیت هشتاد میلیونی کشور را تشکیل می‌دهند و افراد آن خصوصا در حوزه تشکیلات دیوان‌سالاری دولتی به دلیل برخورداری ‏از سطح بالای حقوق و انواع مزایای شغلی و نیز به دلیل فاصله‌ای که به مروز زمان میان آن‌ها و بدنه جامعه ایجاد شده و دلایل ‏بسیار دیگر اصولا برایشان موضوعی به نام گرانی، تورم، سختی معیشت، افزایش کمرشکن هزینه زندگی و دارو و درمان، ‏نداشتن مسکن و سرپناه و مصائبی همچون پدیده زباله‌گردی، بیکاری و نداشتن وسیله امرارمعاش قابل درک و دریافت نیست و ‏حلقه اطرافیانشان هم مانند آجودان‌های ماری آنتوانت همسر لویی شانزدهم در زمان انقلاب کبیر فرانسه که هرگز کلمه گرسنگی به ‏گوشش نخورده بود اطلاعات پاکسازی و رتوش‌شده‌ای از وضعیت اقتصادی کشور را به اطلاع‌شان می‌رسانند و آن‌ها هم بر اساس ‏همان اطلاعات و اختیاراتی که قانون به آن‌ها داده برای معیشت و آب و نان و زندگی آن گروه اکثریت تصمیم‌گیری می‌کنند که ‏خروجی تصمیم‌گیری‌های این اقلیت کوچک آماری را در اقتصاد و در زندگی مردم به چشم می‌بینیم.

به کلام دیگر در مقابل این ‏جمعیت کوچک آماری از مسوولان و کارگزاران مملکت فارغ از مشکل افزایش نرخ ارز، گرانی و کمیابی، اکثریت بزرگی از ‏حقوق‌بگیران رده‌های میانی به پایین و کارمندان شاغل و بازنشسته سازمان‌های دولتی و گروه‌های کارگری شاغل و بازنشسته ‏وجود دارند که حقوق و دستمزد‌های ریالی آن‌ها به هیچ‌وجه تکافوی هزینه‌های دلاری زندگی آن‌ها را که به خصوص در این چند ‏سال آخر عمر دولت آقای روحانی شدت بی‌سابقه‌ای گرفته نمی‌دهد و دولت هم در توجیه تمامی این مشکلات و گرانی‌ها توجیهی ‏جز تحریم‌های اقتصادی آمریکا برای خود نمی‌شناسد و بر این مجموعه بزرگ جمعیتی که دارند زیر بار سنگین مشکلات معیشتی ‏خرد و خمیر می‌شوند لشکر شش، هفت میلیونی بیکاران فاقد منبع امرارمعاش را که با شیوع ویروس کرونا آمار جمعیت آن‌ها هر ‏روز بیشتر می‌شود و از هیچ‌گونه حمایت دولتی هم برخوردار نیستند، اضافه کرد. دقیقا به همین دلایل است که باید پرسید آن همه ‏ذوق و شوق آقای رییس‌جمهور در اعلام مژده پایان یافتن دوره تحریم‌های تسلیحاتی ایران در حالی که تحریم‌های نفتی و بسیاری از ‏تحریم‌های دیگر همچنان پابرجاست و اکثریتی از مردم دلشوره تامین نان فردای خود را دارند، تا چه اندازه می‌تواند برای مردم ‏خبری مسرت‌بخش باشد و آیا به جای این قبیل مژده دادن‌ها صلاح ملک و ملت در آن نیست که دولت و مسوولان دست در دست ‏یکدیگر برای نجات کشور از چنگال بی‌رحم این همه مشکلات دست به یک جراحی بزرگ در سیاست‌های داخلی و خارجی و ‏ایجاد دگرگونی در شیوه اداره امور کشور بزنند؟

استیضاح؛ اسم رمز حمله به رئیس جمهور

سید‌مصطفی هاشمی‌طبا تحلیلگر مسائل سیاسی طی یادداشتی با عنوان ‏ استیضاح؛ اسم رمز حمله به رئیس جمهور در ‏آرمان ملی نوشت: انتقاداتی به عملکرد دولت وارد است، اما این سبب نمی‌شود که دولت و رئیس‌جمهور را مقصر همه مشکلات ‏بدانیم و مدام بحث استیضاح وی را مطرح کنیم. آن‌هایی که فکر می‌کنند با استیضاح و برکناری رئیس دولت همه‌چیز درست ‏می‌شود، اشتباه می‌کنند؛ چرا که هیچ‌چیزی درست نمی‌شود. گویی استیضاح اسم رمز حمله به رئیس جمهور شده است. مشکلات ‏اقتصادی فعلی جامعه ریشه در تحریم‌ها، عدم‌فروش نفت و عدم‌امکان معاملات بانکی با کشور‌های خارجی دارد. بنابر‌این با ‏برکناری آقای روحانی هم مساله‌ای حل نمی‌شود. برخی افراد و جریانات که خیلی خود را ولایتمدار می‌دانند با وجود تاکید مقام ‏معظم رهبری بر عدم‌تخریب و استیضاح رئیس‌جمهور و اینکه دولت باید تا پایان دوره به کار خود ادامه دهد به سخنان ایشان عمل ‏نمی‌کنند و مدام بحث استیضاح را پیش می‌کشند. جالب اینکه خود را هم ولایتی می‌دانند؛ اما دوست دارند کار خود را انجام دهند.

‏به نظر می‌رسد این‌ها با چنین رویکردی در زمین آمریکا و ترامپ بازی می‌کنند و باعث خشنودی آن‌ها می‌شوند. هر چند برخی ‏معتقدند این‌ها صرفا به دنبال تسویه‌حساب هستند و دغدغه معیشت مردم ندارند. با این حال نمی‌توان گفت دغدغه ندارند، اما آنچه ‏بیشتر حاکم است همان مساله سیاسی است که می‌خواهند حرف خود را پیش ببرند. شاید هم مقداری جهل باشد که فکر می‌کنند ‏می‌توانند کار‌های مختلفی انجام دهند. البته برخی از این افراد خودشان نماینده مجلس هستند، اما عملکرد چندانی طی ۴ ماه گذشته ‏نداشته‌اند و زمانی که نمی‌توانند کاری از پبش ببرند باید کار منفی انجام دهند و توپ را به زمین دولت بیندازند. اینها، چون ایده و ‏اندیشه‌ای ندارند با این استدلال که همه‌چیز تقصیر رئیس‌جمهور است و اگر وی بر مصدر کار‌ها نباشد همه‌چیز درست می‌شود در ‏مقام مخالفت با دولت بر‌می‌آیند؛ لذا صرفا دنبال گفتار‌درمانی و حرف زدن هستند، اما با حرف زدن که مسائل کشور درست نمی‌شود ‏بلکه با تصمیم‌های صحیح مسائل حل‌و‌فصل می‌شود. از طرفی تبلیغات این جریانات در جهت بی‌عملی و ناکار‌آمدی دولت به قدری ‏بالا و مکمل تبلیغات ضد‌ایرانی در خارج است که بر باور‌پذیری مردم تاثیر می‌گذارد. البته قاطبه مردم سخنان این‌ها را باور ‏نمی‌کنند، چون اکثریت مردم به این‌ها رای نداده‌اند و آن‌ها را باور ندارند این افراد و جریانات صرفا برای آن حداقلی که به آن‌ها رای ‏داده‌اند، باور‌پذیرند؛ لذا در عین حالی که این‌ها نا‌امنی فکری ایجاد می‌کنند کسی به آن‌ها اعتماد ندارد. با این حال بسیار مطرح ‏می‌شود که باید به سمت راهکار‌هایی برای برون‌رفت از این شرایط رفت که این مساله خود بحث مفصلی می‌طلبد و نمی‌توان به ‏همین راحتی نسخه‌ای برای خروج از این شرایط نوشت. اما با این حال به نظر می‌رسد دو راه پیش‌رویمان است؛ یا اینکه ‏می‌خواهیم مقاومت کنیم، همانطور که مقام معظم رهبری فرمودند فکر کنید تحریم ۱۰ ساله هستیم. از این رو باید خیلی از ‏سیستم‌ها، سبک زندگی مردم و‌... تغییر کند. راه دوم نیز این است که بخواهیم مثل همیشه زندگی کنیم و مقاومت نکنیم که در ‏نهایت به سازش ختم می‌شود. ‏

حسین شریعتمداری: درخواست استعفای رئیس جمهور، طرح آمریکایی است؟! ‏

حسین شریعتمداری مدیرمسئول روزنامه کیهان در بخشی از یادداشت امروز این روزنامه با عنوان چرا دولت بی سر نوشت: ‏دولت بی‌سر (‏HEADLESS GOVERMENT‏) نام پروژه‌ای است که آمریکا و متحدانش با هدف تنش‌آفرینی و ایجاد نا‌امنی و ‏بی‌ثباتی برای سه کشور ایران، لبنان و عراق تهیه کرده و اجرای آن را از چند ماه قبل کلید زده‌اند. ‏
وی در ادامه نوشت: طرح توطئه‌آمیز «دولت بی‌سر» علیه جمهوری اسلامی ایران هم کلید خورد و به صحنه آمد و به یقین ‏می‌توان گفت که ایران اسلامی اصلی‌ترین هدف آن بوده است چرا که ایران خاستگاه، اردوگاه و پشتیبان نهضت مقاومت در سراسر ‏منطقه و جهان است؛ بنابراین به آسانی می‌توان نتیجه گرفت توطئه یاد شده، قبل از همه روی ایران اسلامی که خاستگاه و اردوگاه ‏اصلی مقاومت است هدف‌گذاری شده و به صحنه آمده باشد. ‏.
اما چگونه؟ بخوانید! از چند ماه قبل یعنی دقیقاً همزمان با کلید خوردن طرح مورد اشاره از سوی دشمنان بیرونی، برخی از مدعیان ‏اصلاحات -تاکید می‌شود که نه همه آنها- و غربزدگان داخلی که تا آن هنگام با همه توان و تمام‌قد از دولت آقای روحانی حمایت ‏می‌کردند و کمترین انتقادی به ایشان و دولتشان را برنتافته و علیه منتقدان یقه چاک می‌دادند، به‌ناگاه و در یک چرخش یکصد و ‏هشتاد درجه‌ای دولت آقای روحانی را نا‌کار‌آمد و ناموفق در تامین خواسته‌های مردم معرفی کرده و خواستار استعفای ایشان شدند! ‏موج دعوت رئیس‌جمهور به استعفا در قالب مصاحبه و مقاله و گزارش صفحات اصلی بسیاری از سایت‌ها، کانال‌ها و روزنامه‌های ‏زنجیره‌ای و مدعی اصلاحات را به خود اختصاص دادند و کار به آنجا کشید که آقای واعظی رئیس دفتر آقای روحانی صدا به ‏اعتراض بلند کرده و خطاب به مدعیان اصلاحات گفت: «اگر الان اصلاح‌طلبان منتقد شدند که البته همه آن‌ها نیستند، انتقاد به ‏رفقای خودشان هست که در داخل دولت هستند.

حداقل اگر مراعات بقیه اعضای دولت را نمی‌کنند مراعات حال رفقا و همفکران ‏خود را بکنند»! در همان حال، رسانه‌های فارسی‌زبان بیگانه که همواره با طیف یاد شده همراه و همسو بوده‌اند -بخوانید طیف یاد ‏شده با آن‌ها همسو بوده‌اند- نیز تغییر جهت داده و به جای دفاع از دولت، ساز‌استعفای رئیس‌جمهور را کوک کرده و در آن دمیدند. ‏
‏- و اما، با تاکید بر اینکه دولت آقای روحانی را در بسیاری از موارد نا‌کارآمد می‌دانیم، سؤال این است که چرا طیف‌های یادشده ‏داخلی و دشمنان بیرونی در استعفای روحانی همصدا شده‌اند؟! کدام انسان کم‌عقلی می‌تواند باور کند که آن‌ها با انگیزه خیر و صلاح ‏و در پی رفع مشکلات به میدان آمده و استعفای آقای روحانی را فریاد می‌زنند؟! و آیا می‌توان کمترین تردیدی داشت که آنچه طیف ‏مورد اشاره داخلی و دشمنان قسم‌خورده بیرونی را در نقطه استعفای رئیس‌جمهور گرد‌هم آورده است همان طرح آمریکایی «دولت ‏بی‌سر» است؟! ‏
‏- اکنون و بالاخره سخنی برادرانه با طیف امید‌آفرین نمایندگان متعهد و انقلابی مجلس شورای اسلامی در میان است و آن اینکه آیا ‏تصور نکرده و یا لااقل احتمال نمی‌دهید که تصمیم اخیر شما عزیزان بزرگوار برای استیضاح رئیس‌جمهور آب ریختن نا‌خواسته ‏به آسیاب توطئه «دولت بی‌سر» دشمن باشد؟! تردیدی نیست که ناکارآمدی برخی از دولتمردان و بی‌توجهی دولت به مشکلات ‏پیش‌روی مردم انگیزه شما در استیضاح رئیس‌جمهور است. اما، آیا برای پیشگیری از این نتیجه تلخ که خدای نا‌خواسته، حاصل ‏کارتان به سبد دشمن ریخته شود نیز فکری کرده‌اید؟! ‏