اون زمان که ما دهه شصتی ها عاشق فررند بودیم و خودم ارزوم بود،۳تابچه داشته باشم، از یک مرخصی زایمان،دولت دریغ کرد و خمین شد که من و تقریبن همه خانمهای همکار تو اداره م به اجبار به ۱ فررند بسنده کردیم، الانم با این طرح مهریه و این قوانین مسخره در ارث و حقوق زنان، دخترای دهه ۸۰ و ۹۰ واقعن حق دارند که بخوان مستقل باشن و فردا محبور نباشن به هر خفتی جلوی هر مرد نامردی تن بدن، دولت باید اول بیتر قانون و حمابت از زنان رو و دوم اوضاع اقتصادی و ثبات سیاسی رو درست کنه

این روزها بسیاری از مردم در ایران به سختی می‌توانند هزینه‌های زندگی و حتی نیازهای اولیه خود را تأمین کنند.
وقتی تأمین مخارج روزمره این‌قدر دشوار است، چگونه می‌توان به فکر تشکیل خانواده و فرزندآوری بود؟
ما دوست داریم آینده‌ای بهتر برای فرزندانمان بسازیم، اما بدون امنیت اقتصادی و امید به آینده، این تصمیم بسیار سخت است.

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی ، من یکی عاقل نبودم دو تا فرزند دختر و پسر دارم ، با توجه به شرایط موجود احساس میکنم جنایت کردم که بچه دار شدم ، بخدا هیچ چیز این مملکت شبیه ممالک دیگر نیست ، من یکی خسته شدم ، تورم و گرانی ، اقتصاد فشل ، سیاست خارجی غیر عاقلانه ، وووووو هزاران مشکل دیگر ، دریغ از یک روز آرامش

بیشتر خانم ها به فکر کار و خوش گذرانی از بچه به دنیا آوردن فراری ان . چه بسا روزی از لحاظ مالی وضعشون خوب باشه ولی دیگه توان جسمی و روحی و افزایش سن مانع بچه دار شدن زوج ها بشه. که اون موقع فقط افسوس میخورن چرا تو جوانی فرزندی به دنیا نیاوردن. پول تو هر سنی به دست میاد ولی بچه دار شدن زمان خاص خودش و داره .

ما تو خرج خودمون موندیم . دوست داشتیم بچه داشته باشیم . ولی آیا میشه یا نه ؟

در این شرایط بد اقتصادی مکه مخ کسی تاب برداشته بخواهد فرزند اوری نماید

چرا الکی اینور و آنور میزنید
بابا پول نداریم نداریم نداریم
چرا حالی‌تون نیست
دوای مشکل سه برابر کردن یارانه نیست از این حرف‌ها گذشت

شما اون 49 تا عامل دیگه رو ول کن...همون اقتصادو درست کنی نه اعتراضات خیابانی راه میوفته نه کارمون به جنگ میکشه همه ازدواج میکنن و بچه میارن...همین یدونه رو درست کنی شاهکار کردی!!!

توی این شرایط که حتی دوتا حقوق زن وشوهر کفایت نمیکنه که حتی شکم خودشون رو سیر کنن ،چرا بچه رو اسیر این مشکلات وگرفتاری ها کنن،بچه بزرگ کردن پول میخواد بچه خرج داره ،همه جوره ،حتی بزرگتر که میشه ،خواسته های بچه ها شروع میشه ،بچه زبون نمی فهمه که پول نیست ،

میدونی الان من به عنوان پدر چه فکری بیشتر تو سرمه اینکه اجاره و رهن جدیدی که صاحب خانه میخواد امسال بهم بگه چقدره اینکه بیکاریم شده برام بیخوابی شبانه اینکه فرزند دارم اما نمیتونم حتی یه شهر بازی ببرمش اینکه نمیتونم تغذیه مناسب برای بچم بخرم که رشد کنه و سو تغذیه گرفته وووو.........همه زندگی شده شرمندگی برای پدر و حصرت برای زن و بچه .به کجا داریم میریم ما